Rush - Power Windows (1985)

Ja maar daar noem je 1 solo op. Daar kun je onmogelijk een heel decenium aan ophangen lijkt mij. Ik vind de solo's van Lifeson over het algemeen altijd wel zeer goed. Laat ik het anders zeggen; de solo's die Lifeson op de jaren 80 albums speelt zijn niet echt in de categorie 'prutswerk' te plaatsen...

Beste Vielip, DAT hoor je mij niet zeggen. Trouwens op de albums tot en met Moving Pictures staan echt dijken van solo's en ik vind alleen maar dat stapje voor stapje (lees: album na album)het echte gave solowerk van Alex structureel minder is geworden. Sterker, hij soleert omdat het nummer een (korte) solo moet hebben. Dus een andere Alex, die ik minder vind klinken prutswerk zeg ik helemaal niet anders zou RUSH mij nooit meer kunnen bekoren, maar het is wel een puntje van kritiek van mijn kant ondanks ik een fan ben van het eerste uur....

Ik vind YYZ wel een erg goed nummer.

En ik kan gewoon niet tegen de zang van Geddy Lee uit de jaren zeventig.
Daarbij ben ik eerder een liefhebber van melodieuze rock en niet van de progrock zoals Rush dat deed eind jaren zeventig.

Ik houd van een hoop, maar wat Yes, Rush, King Crimson soms zaten te hannessen. Ik weet het niet, moeilijk doen om het moeilijk doen.

De puntige melodieuze rocksongs van na Signals liggen me veel beter.

Dat is wel het grote verschil tussen Rush in de '70's en de '80's. Het ging van progrock met gitaren naar meer melodieuze rock met synths. Ik zit nog vooral in de '70's met mijn voorkeuren, maar moet zeggen dat Power Windows mij ook erg goed bevalt.

Ach, het heeft allemaal zijn charme. Het klinkt allemaal typisch Rush en dat doet niemand ze na.
Power Windows is ook 1 van mijn favorieten. Van Geddy Lee ook trouwens las ik recent in een interview met hem.

Nee klopt. Was ook meer een stelling van mijn kant om aan te geven hoe ik de solo's van Lifeson beleef. Daarom ook de term prutswerk tussen haakjes

Leptop staat de spijker op z'n kop. Ik ken geen enkele band die z'n stijl zo heeft omgegooid en toch altijd als zichzelf is blijven klinken. Belangrijker nog: nooit klinkt het alsof ze met hun melodieuzere jaren 80 stijl probeerden een groter publiek te bereiken (zoals Genesis wel deed, hoewel ik hun jaren 80 werk ook best kan waarderen). Het is melodieuzer, maar zeker niet toegankelijker.

Mag ik als groot Rush fan zo vrij zijn om de solo's van Alex in de jaren 80 beter te noemen dan zijn solo's uit de jaren 70?

Natuurlijk, in de jaren 70 waren ze wat minder volwassen. Dat hoor je terug in de muziek en in de solo's. Alex speelt soms letterlijk de sterren van de hemel met een virtuositeit waar je u tegen zegt daar in de jaren 70. La Villa, de gitaar solo in de tweede helft van de complete 2112 en tig andere Rush song uit de jaren 70 staan bol van de enorm knappe solo's met zeer complexe loopjes en riffs.

Maar, in de jaren 80 is Alex veel meer op het hart van de luisteraar gaan spelen. De solo's zijn een stuk subtieler maar daardoor soms ook ongelofelijk knap geworden. Zijn virtuositeit ligt in de jaren 80 in de details die hij laat klinken. Op Signals, Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire zijn het niet zozeer de hoeveelheid prachtige noten die hij produceert maar misschien nog wel meer de stiltes tussen al die prachtige noten in.

Ben het volkomen met bovenstaande eens! Al weet ik zeker dat er ten minste 1 persoon anders over denkt

Dat is ook precies, wat ik ongeveer bedoelde.

Dat euvel speelt bij wel meer bandjes. Sommige debuten zijn erg leuk, maar ook weer onvolwassen, in die zin, dat de acts vaak als beesten te keer gaan, en in later jaren eigenlijk veel prettiger te beluisteren muziek gaan maken.

Ok Boys ieder zijn meug, maar mij breng je niet van mijn stuk

De kunst van het weglaten....mooi gezegde en vaak van toepassing op Rush. Ik vind hun muziek doordacht natuurlijk. Erg knap.

Eindelijk.... sinds vandaag heb ik "Power Windows (1985)" als remaster in mijn bezit. Ik weet niet waarom ik zo lang heb gewacht om mijn oude "Power Windows (1985)" lp, die ik wegens het ontbreken van een platenspeler in huize Brouwer jaren niet meer heb beluisterd, te vervangen door deze geremasterde cd. De cd speler staat de hele dag op repeat en ik geniet, net als bijna 30 jaar geleden, weer volop van dit Rush album. 4,5****

Mooi Hans. Het duurt ff maar dan heb je ook wat!

Leuk plaatje. Ik moest even wennen aan het nadrukkelijke eighties-geluid en de popinslag, maar de songs zijn gewoon prima melodieus en verrassend.

Dit was destijds in '85 een van de eerste cd's die ik kocht toen ik mijn eerste cd speler kreeg.
Ben Rush fan sinds Moving Pictures en heb zo'n beetje alle albums wel. Power Windows is uiteindelijk mijn Rush nummer 1 gebleken. Hoezeer ik het oudere spul ook waardeer, dit is toch wel the one die ik het meeste draai. Was ook erg blij toen ze bij de laatste tour weer nummers hiervan speelden. Hij knalt echt de speakers uit en de dualiteit tussen de gitaren en de keyboards knetteren gewoon. Lee had hier inmiddels ook zijn latere stem gevonden (minder hoog denk ik). Waarom dan geen 5 zegt u ? omdat Grand Designs de zwakke broeder is. Een euvel dat op ieder Rush album speelt maar dat terzijde. Hierna maakten ze nog steeds wereldnummers maar de albums als geheel deden mij minder.

Daar heb je deels gelijk in. In AFTK en Hemispheres hoor ik weinig zwakke broeders, maar later zijn die momenten er wel (en op sommige albums teveel).

Heb net de lp gekocht en op gezet. En zoals stans al zegt , het spat gewoon van het vinyl af , klinkt echt heel energiek, lijkt me qua productie veel heftiger als Moving Pictures. Bevalt goed, hierna volgt hold your fire.....

Gisteren van Poeldijk terug gefietst naar Scheveningen, en wat was ik lekker in mijn sas, met Rush op de iPod.

Manhattan Project keihard meegezongen. Ook wat airdrums en airgitaar, want 's-avonds laat op de fiets, moet dat best kunnen. Echt een erg sterke track, op Show of Hands nog beter.

Oh ja, en dan dat tegendraadse middendeel van Marathon. Dat is iets waar ik me niet aan ga wagen, hoe graag ik ook meedrum met Peart.

Was destijds in 1985 mijn eerste kennismaking met Rush. Sindsdien met veel plezier blijven volgen.

Hier was Geddy Lee nog goed bij stem!
En luister eens naar de zeer fijn knorrende Rickenbackerbass in de mix.

Toch is het bij lange niet m'n favoriete Rush album. De synthesizers geven nogal wat songs wat 'space'achtigs.
Muzikaal wel genoeg genot om naar te luisteren (de eerder genoemde bass maar ook de alles dicht timmerende Neil Peart) maar vind de songs gewoon niet echt sterk, en nogmaals: die overdaad aan synths.
Favoriete nummers: The Big Money en Middletown Dreams.
Slechte albums heeft Rush niet gemaakt, deze blijft steken op een 3,5 sterren evenwel.

Vanaf welke studio plaat vindt je Lee dan minder klinken ?

Mooi album inderdaad. Hoewel ik ook meer van de Farewell To Kings en 2112 ben. Overigens is er op het gehele ding geen Rickenbacker te horen maar wel een bas van het merk Wal. Onbelangrijk verder want lekker in de mix ligt ie zeker, maar toch.

Heel typisch vind ik dat vrijwel elke rockband die zich overgaf aan de waan van de 80's, met opgespoten haarkuifjes en hippe Miami Vice-kleertjes danwel spandex, compleet kapotgemarteld werd door de zichzelf serieus vindende liefhebber die op zoek is naar oprechtheid in muziek. Iedereen, behalve Rush. Die bleven bejubeld worden om wat het ook was waar ze voor stonden.

Complete Berlijnse muren van synthesizers in plaats van gitaren, gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes in plaats van epische monsters zoals de Cygnus-kronieken, echo-effecten waardoor Vrouw Holle haar waterput woedend van afgunst liet afbreken en ook nog opzichtig geflirt met de Police-liefhebberij van die dagen. Het deerde de band gewoon h e l e m a a l niet. Onverklaarbaar maar ontegenzeggenlijk terecht. Rush heeft meerdere gezichten en ze zijn vrijwel allemaal even fraai. Waarvan akte.

Geen Rickenbacker dus. Vond het geluid al zo anders, knorrender.

Studioalbums niet maar hoe ie op R40 Live (2015), tegenwoordig dus, klinkt..

Absoluut een lekker Rush album. Minder bekend dan de toppers uit de jaren 70 en 80 maar zeer de moeite waard. Zo nu en dan klinkt het wat "poppie" (Grand Designs bv) maar prima verteerbaar. Lekkere strakke productie. Kreeg laatst een hele lading geremasterde 24 bit uitvoeringen binnen. Betreft de zgn Sector uitvoeringen. Klinkt heerlijk fris. Mooie aanleiding om de albums weer eens te luisteren.

Klassieker, gewoon omdat het hele album zo 'n hoog niveau haalt.
De keyboards liggen er dik bovenop maar wat is het allemaal fraai gedaan.
Deze kan ik gerust 3 keer achter elkaar luisteren vandaar de hoge stem. Het beste Rush album wat na (meesterwerk) Moving Pictures is gemaakt.

Power Windows was min eerste kennismaking met de naam Rush, de muziek zou pas jaren later volgen.
Mijn buurjongen had een shirt van Rush, met daarop de jongen die door een verrekijker kijkt; hetzelfde schilderij, welke ook op de achterkant van het cd boekje staat.
Hij had verder niks met de muziek, maar had het gekocht omdat hij het een mooi opvallend shirtje vond.
Maar in de buurt werd het al snel een geliefd opject, want daar woonden verschillende Marillion en Pink Floyd liefhebbers, die mij ook overtuigden om mee naar de Goffert in Nijmegen te gaan, voor mijn eerste echte popconcert; van Pink Floyd, maar dat is een ander verhaal; ik dwaal af, terug naar Power Windows.
The Big Money heeft een Peter Gabriel Shock The Monkey achtige begin, en heeft de heldere gitaarsound wel raakvlakken met Boy van U2.
Toch lijkt het alsof Rush hier weer een andere periode ingaat, het is allemaal wel een stuk minder gericht op het Wave publiek als bij de twee voorgangers, met een overtuigende hoofdrol voor Signals.
Progrock wordt publiekelijk ook weer meer omarmt; waarschijnlijk ook door de opkomst van de compact disc, wat ik bij Grace Under Pressure al aanhaalde, en het was blijkbaar weer cool om in een Rush shirtje rond te lopen.
Meer terug naar de sound van voorheen, maar dan compacter, zonder de heel lange stukken, al zit de gemiddelde lengte weer ruim per song boven de 5 minuten.
Alleen Manhattan Project begint wel heel erg glad, maar het Tears For Fears achtige tussenstuk maakt veel goed, later krijg je nog een Electric Light Orchestral impuls, maar als geheel is dit niet geheel geslaagd.
Ik heb geen ervaring met hardlopen, maar ik zou waarschijnlijk eerder dan kiezen voor The Loneliness of the Long Distance Runner van Iron Maiden dan voor Marathon.
Toch is Power Windows het laatste album welke zeer hoog wordt gewaardeerd, voor mij is hij minder dan de twee voorgangers.
Territories begint Pink Floyd/Marillion achtig, maar krijgt een Trevor Horn achtige behandeling (Frankie Goes To Hollywood, Propaganda), toevallig was hij in deze periode ook bepalende in het geluid van progrockers Yes, dus de scheidingslijn is erg dun; soortgelijke sound hier ook aanwezig; tevens productioneel gezien.
Producer Peter Collins werkte ook samen met wave acts als Nik Kershaw en Blancmange, en dat hoor je ook wel terug.
Zijn samenwerking met Rush zou nog langer voort duren, ook bij sterke jaren 90 producties.
Het hoogtepunt is het zwaarder aangezette Mystic Rhythms, met inderdaad mysterieuze drumpartijen, een single die wel weer het Wave geluid laat horen, en de drum doet mij ook aan Nits (Nescio) denken; deze afsluiter is voor mij het hoogtepunt van Power Windows.

Ook hier interessante inzichten en vergelijkingen, die ik zelf dan niet zo 1-2-3 zou kunnen bedenken. Geeft maar weer eens aan hoe veelzijdig Rush is/was.

Power Windows bevalt nu ineens wederom een stuk beter dan ik me herinnerde. Ik bedoel hiermee niet dat ik slechte herinneringen aan het album heb, maar wel dat ik een paar vooringenomen favorieten had en voor de rest een hoop songs die ik niet erg onthield. Dan kom ik er nu ineens achter hoe fantastisch mooi Territories is. Marathon blijft ook een favoriet door dat machtig mooie refrein en de schoonheid van Mystic Rhythms kan ik ook niet ontkennen. Big Money is daarnaast een heerlijk opzwepende opener.

Het album is wederom een stukje lichter dan de voorganger, maar met de toename van de toetsen en het ieler worden van het gitaargeluid, klinkt het geheel wel majestueus en gestroomlijnd. Deze sound bevalt me nog steeds prima en dit album heeft me dan toch nog een stukje verrast!

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Caress Of Steel
11. Rush