Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Ach weet je wat het is, Syd weet zelf gewoon het beste hoe het gegaan is, want hij was er immers zelf steeds bij. Er circuleren veel verhalen de ronde. Hij trok zich idd terug, en is voor een druggebruiker nog behoorlijk oud geworden ook. In de vernieling is idd een groot woord. Maar om te zeggen dat het totaal geen invloed gehad zou hebben is natuurlijk ook enorme onzin. Het is namelijk een geestveruimend middel, en dat is op deze plaat goed te horen dat het toch wel enige invloed gehad heeft.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > De Beste Gitarist

Watching buttercups cup the light
Sleeping on a dandelion.
Too much, I won't touch you
But then I might - Flaming



Ik blijf in de ban van de beste man. Of hij geweldig gitaar kon spelen doet er eigenlijk helemaal niet toe.

Ik zal hem dadelijk nog even opzetten, want dat is alweer een tijdje geleden. Ben benieuwd of mijn 4* na deze draaibeurt ook blijft staan.

En dan die fietsbellen in dat nummer! Vooral dat oeh-oeh-geluidje dat opduikt doet het hem!

Misschien wel het beste nummer van het album ja

Ik heb dit album net even weer gedraaid, maar vind dat er in het nummer Interstellar Overdrive het lekkerste ritme zit. Dat is voor mij het beste nummer op dit album, gevolgd door Astronomy Domine. Die 2 nummers zijn voor mij de echte uitschieters op dit album. De kwaliteit is eigenlijk best wel constant op dit album en er staan dan ook niet echt mindere nummers op vind ik.

Ik ga eens chronologisch door de albums van Pink Floyd. Dus dan ben ik natuurlijk begonnen met The Piper at the Gates of Dawn, het debuutalbum van Pink Floyd, opgenomen in de legendarische Abbey Road Studios en uitgebracht in 1967. Het was het eerste en gelijk het laatste album met Syd Barrett.

Het album begint echt geweldig met Astronomy Domine, een van de beste Pink Floyd-nummers aller tijden. Op dit nummer is de donkere sfeer van het latere werk al te horen. Veel nummers zijn geinspireerd door de Beatles. Nog een hoogtepunt is Interstellar Overdrive met heerlijke gitaar. Aan het eind vind ik het album een beetje afzwakken. Maar hoe kom je erop om het album af te laten sluiten met eenden? Dit album krijgt 4 sterren. Ik ga door naar A Saucerful of Secrets.

Op A Saucerful of Secrets heeft Syd ook nog een héél klein rolletje.

Beter dan dit album wordt het toch niet meer.

Vind A Saucerful Of Secrets toch minstens even goed.
De sfeer op dat album is ongeëvenaard...
Maar dit meer psychedelisch album is ook zeer sterk natuurlijk ; )

Ik heb destijds de box "Oh, By The Way" gekocht met alle geremasterde albums erin. Natuurlijk zat dit album er ook bij, maar ben ik wel vaker de 2-disc uitvoering tegengekomen.

Is dat een echte meerwaarde t.o.v. de 1-disc versie? Volgens mij was dat een anniversary editie o.i.d.?

2 disc versie? Volgens mij is het een 3 disc versie met op het album op disc 1 in stereo, op disc 2 in mono (in mijn ogen DE versie Piper) en op disc 3 bijna alle losse singles en overige opnamen uit die periode.

Ik heb iig wel een 2 disc versie, met idd een stereo en een mono.

ok, in dat geval dus niet interessant (voor mij dan). Verder heb ik erg lang moeten wennen aan Astronomy Domine. Eigenlijk vond ik het altijd een draak van een nummer, totdat ik het live in Rotterdam hoorde en de vonk was overgeslagen.

Voor de rest betrap ik mij erop dat ik dit album weinig draai. Dit weekend wordt het een zonnig Pinksteren, dus mooi moment om het album uit de kast te pakken .
BTW: thanks voor de info en idd heb ik de 3-disc versie ook ergens gezien (volgens mij op Amazon).

Ok, nu ik iets langer heb nagedacht schiet me ineens te binnen dat er ook nog een jewel-case 2cd editie is. Maar uiteindelijk is toch de 3-disc versie (in boekvorm) toch wel aan te bevelen.

Jammer, maar dit album van Pink Floyd vind ik zeer matig. Het is minder interessant dan hun latere platen - en dan doel ik eigenlijk op The Dark Side of the Moon en Wish You Where Here - en ik vind de zang het grootste struikelblok op The Piper at the Gates of Dawn. Beetje quasi-blije zang, met de ondersteuning van nauwelijks opmerkelijke instrumentaties. Eigenlijk beeld de albumcover de inhoud op een goede manier uit: fout en lelijk.

'Jammer' dat je het niks vindt, maar..

'Quasi-blije zang'? Als er één iemand is geweest die het meest is getroffen door 'vrolijkheid', dan is het Syd Barrett wel!

'Nauwelijks opmerkelijke instrumentaties'. Tja.. Als je dit werkelijk meent dan zou ik maar eens serieus overwegen om een gehoorapparaat aan te schaffen.

Mijn eerste onvoldoende op musicmeter. Ik had nooit verwacht dat die voor Pink Floyd zou zijn. Ik had van tevoren al verwacht dat dit album niet echt aan mij besteed zou zijn, maar dat het zo erg zou zijn... Het begon allemaal goed met Astronomy Domine en Lucifer Sam. Daarna wordt het me iets te experimenteel. Er is geen touw aan vast te knopen. Dit zal voor sommigen wel de genialiteit van het album zijn, maar het trok mij niet. Behalve Pow R. Toc H. (niet echt hoogstaand, maar zeker bovengemiddeld) zat er geen goed nummer meer in. Interstellar Overdrive was op het einde echt irritant, dat geluid dat heen en weer ging van links naar rechts...

De experimentele Pink Floyd is niet aan mij besteed.

Off topic berichten over stemmen verwijderd. Terug naar de muziek.

Dat ik dit een 9.5 waard vind in plaats van een 9 mag ik toch best zeggen?

Een plaat als deze kan nooit genoeg geprezen worden.

Er stonden hier 6/7 berichten over wat een 2,5* moet inhouden en of je het wel of niet kan afzetten tegen schoolcijfers. Dat is toch totaal niet interessant.

Nee, dus we gaan weer over naar dit fantastische album. Toevallig vorige week weer op de iPod gedraaid en vind 'm na jaren beter worden. Heb nu 4 sterren, maar ben steeds meer verbaasd over de toch wel uitstekende kwaliteit van dit debut.

Ikzelf vind dit niet zo'n fantastisch album. Past prima in het tijdsbeeld en de psychedelica, maar raakt bij mij geen enkele snaar.
Her en der wat intermezzo's die doen vermoeden van hetgeen wat daarna nog zou komen. Maar veelal zijn dit denk ik toch de hersenspinsels van Syd Barrett, die ook verantwoordelijk was voor alle nummers en zonder David Gilmour toen.
Ik vind het meer een soort van balkenbrij.

Het beste album dat Pink Floyd gemaakt heeft. Ongeslepen diamant-muziek. Experimenten. Het volgende album Saucerful of secrets was een overgangsalbum naar de hasjkamelenmuziek die ze daarna zonder Syd maakten. Ook goed, ik heb ze heel vaak live gehoord, en met volle teugen genoten. Maar minder knisperend dan de eersteling.

Kijk, dit is nu muziek, kunst zoals het bedoeld is, ik werd een jaar of 3 geleden alweer helemaal verliefd op liedjes als See Emily Play, Paintbox en Apples and Oranges, ik weet dat die hier niet opstaan maar ze hadden er net zo goed wel op kunnen staan.

Ik ken ongeveer de helft van de nummers en ik ga binnenkort eens het gehele album beluisteren, Interstellar Overdrive Pow R Toc en ook Astronomy Domine vind ik in elk geval toppertjes, Floyd voor DsotM vind ik toch momenteel beter dan tijdens die cd en erna.

De live registratie van Pompeii is daarvan het ultieme voorbeeld maar dat hoef ik de fans niet meer te vertellen.

Ik heb niet altijd zin in Pink Floyd maar als ik dat wel heb is het ook meestal meteen goed raak!

Om daar nog even op terug te komen, ik vind dit album nu ik hem aan het beluisteren ben, ondanks dat het eigenlijk niet vergelijkbaar is veel beter dan de latere Pink Floyd albums, en ook wel beter dan die eerste 3 singles, dit is pure popmuziek, psychedelisch gebracht met een zoet randje.

De psychedelia van Pink Floyd: soms geweldig, soms een kakefonie. Vooral in hun begin jaren vind ik hun muziek maar onnavolgbaar..

Apart, ik ben begonnen met luisteren naar Wish You Were here en die vond ik redelijk saai en kazig, dus de verwachtingen voor deze waren niet erg hoog. Dit vind ik echter een erg fijn album, mooie sfeer en veel betere zang dan op de eerder genoemde plaat.

Het moet je liggen denk ik. Ik vind de psychedelica hier niet om aan te horen.