Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

1927 tegen 546 stemmen. Het lijkt mij dan toch duidelijk dat deze minder bekend is dan The Dark Side of the Moon. Zie ook de verkoopcijfers. Tuurlijk is er dan een groep die de bekendere albums verkiest boven deze, maar er is ook een groep die deze gewoon niet kent.

Welke emotie bedoel je eigenlijk? Bij WYWH hoor ik het duidelijk, maar ik vind het eerlijk gezegd niet vaak terug bij DSOTM. Op de laatste twee Floyd albums na vind ik zelfs dat er in Dark Side het minste emotie in zit.

The Piper at the Gates of Dawn kenmerkt zich juist door de affectiviteit die het heeft.

The Piper at the Gates of Dawn is louter technisch niet de beste Pink Floyd-album maar dit wordt gecompenseerd door de enorme sfeer en inventiviteit, destijds was het album baanbrekend.

Dark Side of the Moon was destijds eveneens baanbrekend waarbij technische perfectie gekoppeld wordt aan vernieuwing en zeer sterke teksten, Wish You Were Here is wellicht het meest romantische Pink Floyd-album. De Pink Floyd-albums verschillen danig van elkaar maar hebben toch die typische ruimtelijke sound. Enkel de laatste 3 albums (na the Wall) vind ik minder. Ook CD2 van Ummagumma maar toen was Pink Floyd nog zoekende.

Tja dit is en blijft natuurlijk een beetje een vreemde eend in de bijt voor Pink Floyd begrippen dan. En dan rijst de vraag wat is de 'echte' Pink Floyd eigenlijk. Met de bezetting, Waters, Gilmour, Wright en mason zijn immers de meeste en meest memorabele albums gemaakt. Ik blijf zowel commercieel als artistiek gezien The Dark Side Of The Moon hun onbetwiste hoogtepunt vinden. Dit is een leuk album door de sixties sound en voor de afwisseling, en het is een vrolijk album ook natuurlijk, maar de albums vanaf Meddle tot en met The Wall blijf ik gewoon beter vinden.

Idd; er zijn mensen die Floyd's debuut niet kennen.
Maar de zin 'ze weten niet beter', van The Scientist, vind ik ongepast; voor personen die Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en Animals gewoon beter vinden kan dit wat irritant zijn.

Dat er meer emotie zit in WYWH dan in deze heb je ook gehoord, zeg je.
Dat je dit minder ervaart in DSOTM kan ik verstaan; het blijft eigen perceptie.
Maar ik bedoel het meer persoonlijk: Teksten als 'Breathe', songs als 'TheGreatGigInTheSky' en sfeerbrengers als 'UsAndThem' doen me meer dan dit meer psychedelische Floyd werk.

Dus even terug naar de reden van mijn vorig bericht:
'Ze weten niet beter' past dus niet voor iedereen.
The Pipers At The Gate Of Dawn heb ik al vele malen beluisterd, en het is een zeer sterk album, maar het doet me iets minder dat DSOTM,....:
Ik kan daar toch niets aan doen hé...
Dit heeft niets te maken met bekend kiezen boven minder bekend: Integendeel (meestal vind ik me meer in de onbekendere werken van een artiest).
Dit doet me gewoon minder: de plaat mist bij mij wat sfeer (die er dan wel duidelijk aanwezig is op de volgende A Saucerful Of Secrets: prachtige plaat)

Ik bedoelde eigenlijk dat ik de emotie in WYWH wel hoor, en in DSOTM niet.
De emotie verschilt dusdanig tussen Piper en WYWH (WYWH is meer ontroerend en een tikkeltje melancholisch), maar in beide platen vind ik het duidelijk hoorbaar.

Je hebt ongetwijfeld gelijk dat je iets niet beter hoeft te vinden omdat het minder bekend is. Het is gewoon jammer dat niet elke Floyd liefhebber dit album een kans geeft.

Overigens heeft LucM gelijk dat 'het zoeken' van Pink Floyd uit deze tijd nog een beetje met vallen en opstaan ging. Op Piper zijn ze echter niet gevallen.

Sorry van al die afkortingen, maar het is niet mijn schuld dat ze allemaal van die lange albumtitels hebben bedacht.

Mijn 'naam' luidt nog steeds "Social_Mask".

En het was natuurlijk wat plagerig bedoeld. Leuk als sommigen er zo serieus op ingaan.

@ Stijn

Idd jammer dat enkelen dit album geen kans geven, want het heeft iets.
Het zoeken samen met die psychedelische sound en schizofrene stem van Barret: klinkt lekker.
Maar weeral: de nog te komen albums, met ook al die lange titels , doen me meer.

@ Social_Mask (en niet TheScientist dus )
Waarom ik je nick verkeerd vermelde weet ik ook niet.
Verstrooidheid waarschijnlijk, waarvoor: sorry.


Ben blij dat het plagerig was, gelukkig maar
Wist wel dat het wat plagerig was, maar wou er toch es serieus op ingaan

Wat overigens niet weg neemt dat ook ik het erg jammer vind dat dit album relatief onbekend is. Al helemaal omdat dit hun beste plaat is, maar misschien nog wel meer omdat Syd Barrett van wel wat meer erkenning mag genieten. Hij verdient het.

Daar heb je wel gelijk in. Syd Barrett krijgt idd wat te weinig erkenning en word te snel afgeschilderd als de drugskikker die de band uitgezet is. Hij heeft eigenlijk best wel de sound en het begin van PF ingeluid. Zonder dit album, zouden de opvolgers ook heel anders geklonken hebben, of er misschien niet eens geweest zijn. In dat opzicht is het wel een essentieel album in de PF discografie. Maar vergeleken met alle andere albums, blijf ik dit toch de meest vreemde PF plaat van allemaal vinden.

Piper is een essentieël onderdeel van de soundtrack van mijn muzikale puberteit en als zodanig niet weg te denken uit mijn kollektie. Toch blijf ik het na 40+ jaat nog steeds jammer vinden dat hun managers achter de rug van Joe Boyd ( die al een deal met Polydor had klaar liggen ) om een platencontract sloten met Columbia waardoor ze verplicht in een EMI studio op moesten gaan nemen.

Piper is een uniek stuk muziekgeschiedenis natuurlijk maar ik blijf me afvragen hoe de plaat geklonken had als ze opgenomen was in dezelfde studio als Arnold Layne en See Emily Play met Boyd als producer .........

The Piper at the Gates of Dawn is een minder bekend Pink Floyd-album omdat ze nadien nog meer meesterwerken hebben uitgebracht (Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals) waardoor het debuut overschaduwd werd. Moest Pink Floyd na enkele jaren zijn gestopt had dit album vrijwel zo'n status gehad als het debuut van Velvet Underground of the Doors (die slechts enkele albums op hun palmares hadden en het debuut niet overtroffen).

Syd Barrett is ook meer bekend als drugsverslaafde dan als muzikaal genie, vandaar dat hij weinig erkenning krijgt. Maar het is wel Syd Barrett die de typische Pink Floyd-sound vastlegde.

Ik heb dit album nu verhoogd naar 4 sterren. Om het feit dat dit album mij al zo lang bezighoudt(en omdat het erg goed is). Dat is zeker een kwaliteit! Volgens mij begon ik hier met 2 sterren en had ik behoorlijk wat commentaar. Muziek meerdere kansen geven op verschillende momenten bij verschillende gemoedstoestanden kan veel moois opleveren.

@ LucM:

Je presenteert het als een feit dat VU en The Doors hun debuut nooit meer hebben overtroffen. Daarnaast kun je een debuutalbum ook ongeveer evenaren ipv overtreffen.

Had jij niet ongeveer een half jaar geleden enkel platen uit een heel ander genre in je top 10 staan? Ach, je wist vast niet beter.

Laten we het idd daar op houden.

Hoezo was de eerse maanlanding in 1969? Volgens mij was die 2 jaar eerder! En niet alleen een maanlanding, Neil Armstrong.. ik bedoel Old Pink nam ons allen mee naar Mars, Jupiter en Saturnus. Maar ook naar de kinderverhalen, zoals chapter 24 van The Piper At The Gates of Dawn. Ik leerde op een fiets rijden en ik leerde een Gnome kennen. Wat een trip..

Ja daar brengt Piper At The Gates Of Dawn mij naartoe. Op het eerste gezicht verschikkelijke herrie, maar in tweede instantie een fabuleus psychedelisch album.
Verdere beschrijving/mening/recensie volgt na nog vele luisterbeurten.
Op naar de maan.

Ik weet nu niet of je serieus bent of niet, maar de maanlanding was wel degelijk op 21 juli 1969 (waarschijnlijk vliegt deze post naar een of andere forumpagina, maar ik wou het toch corrigeren ). Exact 20 jaar voor mijn verjaardag!

Als je zijn bericht goed leest snap je toch wel dat hij bedoelt dat dit een fijne spaceplaat is. Want op Jupiter en Saturnus zijn we ueberhaupt nog niet geweest...

Ja doke1 heeft me er zelfs voor ge'PM'd
Mijn excuus was: de simpliciteit (en waarom ook niet de helaasheid) van mijn brein in de examenperiode!

Ik hou van deze plaat! Syd Barrett is wat mij betreft een waar genie en ik vind het ook superspijtig dat hij zot is geworden en uit de band is gestapt (Edit: gegooid). Alhoewel Pink Floyd nog altijd supervet is gebleven na dit incident, zou ik graag nog meer van dit willen ontdekken! Is madcap laughs in dezelfde lijn? of zou ik mij beter eens op saucerful of secrets moeten gooien? Of zijn er nog andere groepen die gelijkaardige meesterwerkjes als dit hebben gemaakt?
Mijn excuses als deze vraag al eerder is gesteld..

Syd is niet uit de band gestapt, maar eruit gezet. The Madcap Laughs is heel anders dan deze, maar wel een erg mooi album.

Saucerful of Secrets is ook al niet echt meer te vergelijken met dit album, omdat Syd nog maar een marginale rol speelt. Toch is ook dat een prima album.

Ik vind dat Strawberry Alarm Clock - Incense and Peppermints (1967) wel een klein beetje op een lichtere/luchtigere variant van The Piper lijkt.

aa vet, ik zal het album eens uitproberen
kben tijdens het zoeken op musicmeter ook nog op de pagina van Soft Machine - Volume One terechtgekomen dat ook met dit album wordt vergeleken
Misschien ook de moeite waard..
Waarom zijn Arnold Layne en See Emily Play eigenlijk niet op deze plaat terecht gekomen? ik vind die singles namelijk ook geweldig..

Die van Soft Machine is ook erg gaaf inderdaad. Waarom Arnold Layne en See Emily Play hier niet opstaan weet ik ook niet. Ik geloof dat die in een andere studio zijn opgenomen, dat heeft er wellicht iets mee te maken.

'See Emily Play' had het album het laatste zetje naar 5* kunnen geven vind ik.

Bij mij naar mijn top 10

Arnold Layne en See Emily Play werden als single eerder opgenomen en uitgebracht dan dit album. Deze vind je op Relics.

Wisten jullie overigens dat Syd beter gitaar kon spelen dan Jimi Hendrix? Hij had er alleen nooit zin in.

Haha, volgens hemzelf zeker?

laten we wel wezen het soms wat atonale gitaarspel van syd barret is hoog orgineel te noemen. als je er even over nadenkt is het nog niet zo gek wat slowgaze zegt, enkel hendrix heeft zijn gitaarspel verder ontwikkeld waar barret door de drugs zichzelf de vernieling inholp.

Om met de door jou zo geliefde W.F. Hermans te spreken: Ik heb altijd gelijk.
Syd hielp zichzelf overigens niet in de vernieling door de drugs, zoals de spreekwoordelijke iedereen aanneemt. Hij gedroeg zich gewoon excentriek, omdat hij zo gefascineerd werd door zijn eigen binnenwereld.

En door de drugs werd die fascinatie nog eens extra versterkt, waardoor hij in de band niet meer te handhaven was op den duur. Zichzelf in de vernieling brengen kwam wel degelijk van de drugs dus.

Laster, het is allemaal laster! Syd zag gewoon octopussen, olifanten, zulke dingen, in de binnenkant van zijn hoofd. Dat de drugs daar bij kwam maakte niet zoveel uit, hij had toch al een halve dierentuin in zijn hoofd en was wel wat labiel. In de vernieling? Neen, Syd trok zich terug. Hij had zijn kunstwerken afgeleverd, hij wilde niet herhalen. Begrijpelijk.