Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Ja, een fenomenaal debuut van een vage debielen! Ik ga zeker de 40th 40th anniversary aanschaffen, dan heb ik eindelijk nummers zoals 'Arnold Layne', ‘See Emily Play', ‘Apples And Oranges', ‘Candy And A Current Bun' en ‘Paintbox' orgineel, jammer dat nummers zoals 'The Vegetable Man' en 'Point me At The Sky' er niet op staan maarja het zijt zo! Maarja zoals ik al zei een prachtplaat van mijn favoriete band! Sommige mensen zitten altijd te zeiken vanwege het vertrekvan "Syd Barrett" maar denk na als hij niet weg was gegaan dan hadden we nooit zulke pareltjes gehad als "Wish You Where Here" en "Darkside Of The Moon". Verder geef ik dit prachtige en unieke Pink Floyd album een dikke welverdiende 5 sterren!

Een aardig album, meer niet. Solo Syd vindt ik gewoon veel beter en Pink Floyd is voor mij met Dave Gilmour op gitaar. De liedjes op zich doen gewoon niet zo erg veel met me en dat gefreak is me na een paar keer tegen gaan staan. Niet mijn Floyd, dus.

En ik snap ook niet waarom deze plaat telkens weer uitgemolken wordt. Eerst was er de remaster in 1994, een paar jaar later was er de versie met de stereo en mono-versies, en nu is diezelfde versie er weer met een 3de cd waarop materiaal staat waarvan bijna alles al eerder verschenen is. De fans worden andermaal weer door de heren van Floyd geript. Laat ze nou eerst maar eens een fatsoenlijke rarities-cd uitbrengen of de soundtrack van Live At Pompeii.

3.

Zal mezelf dan maar eens quoten, want kaztor heeft van deze superleuke schijf niet veel begrepen!
Ik heb ook een soloplaat van Syd Barrett, een compilatie dan nog, maar dat haalt lang het niveau niet wat hij met de Floyd bereikte!

Nou, meningen mogen natuurlijk verschillen!

Ha die Patrick!

Ik heb deze plaat heel goed begrepen en kwam tot de conclusie dat dit niet de Floyd is die ik graag hoor. Ten eerste kan Syd's gitaarwerk, als ik het zo mag noemen, niet eens de laarzen poetsen van dat van Dave en komt het allemaal erg oubollig en ongeïnspireerd-gedrogeerd over.
Maar dit is dan dus uitsluitend mijn mening. Als dit jouw bootje rockt dan heb ik daar alle vrede mee, uiteraard!

Ondertussen zoek ik spoedig verder naar een bekwame schuilplaats tegen een onverhoedse aanval van de eerste de beste Barrett-freak die me wil villen!

Ik ben een Barrett-freak en kan wel begrijpen dat het gitaarwerk oubollig overkkomt en je niet zo goed vind als Dave. Iedereen zijn ding... Ik verkies toch Syd

Ach, kaztor, we zijn toch niet agressief haha, als jij A Saucerful of Secrets beter vindt, dan kan geen mens daar iets aan veranderen, toch ?
Ik vind aan Marco Borsato geen ene zak, en heb altijd al een zwak gehad voor.... NIET LACHEN HOOR : Rob de Nijs.

Mààr die zingt ook met zo'n heldere stem, terwijl ik die Borsato mompelaar nooit begrepen heb. En trouwens die zijn muzak slaat nergens op!

Zo zie je hoe smaken verschillen hé !

Ik heb trouwens ook een zwak voor echte klassieke smartlappen zoals Huilen is voor jou te laat (Corry & de Rekels) Manuela (Jacques Herb) De Laatste Dans (Anja).

Ik vind dàt oprecht, ik zeg OPRECHT, ik lach hier echt niet mee :
Steengoed omdat het zéér eerlijke muziek is.
Zo ook het gros van André Hazes.

Maar Pink Floyd is van een andere dimensie, daar niet van!

ik bezit alle cd`s van de floyd , maar deze draai ik niet vaak .
ik heb hem eens aangeschaft , best wel prijzig , want de floyd cd`s werden maar niet goedkoper.
in het begin toch veel geluisterd , maar inderdaad dit kan niet tippen aan het werk met gilmour erbij.
geef mij maar de pink floyd met de meesterlijke gilmour in hun gelederen
ik denk ook dat pink floyd nooit zo`n grote band was geworden als wat het nu is als barrett was gebleven .
3 sterren

Geef mij Barrett én Gilmour! Altijd dat gezeur wie nu de beste is.

Groot gelijk. The Floyd met barret had veel charme door de formidabele composities van deze weirdo, het psychedelische was biezonder, later met Gilmour was het iets anders, maar het één op een andere manier leuk dan het andere.

Het is niet enkel een gitaar die de klank van een band bepaalt!

Vind dat ook geweldig gemekker, die ene tegenover die andere te zitten uitspelen, onnozel eigenlijk!

Je kon ze in de jaren 60 samen bewonderen als straatmuzikanten in Spanje

Ongelooflijk dat iemand Barett solo beter vind dan op deze plaat! Dit is samen met Dark Side of the Moon gewoon het beste Floyd album! Lekkere popsongs met fantastische psycheadelica erin. Gewoonweg een onderschat meesterwerk. 4,5*

inderdaad, maar onderschat zou ik het niet durven noemen met een gemiddelde van 4,02* en een plaats in de top 250.

Check mijn vers toegevoegde clip van Interstellar Overdive
live at UFO London, 1967
Erg leuke opname.

Geweldig! Vooral het "wooden shoes" nummer is goed.
De intro van nummer 1 bezorgt me menigmaal kippevel..

Wooden shoes?

Onderschat barrett's meesterwerk The Madcap Laughs niet hoor! Ook een pareltje, en als je deze floyd goed vind, moet je The Madcap zeker een kans geven.
Bij mij staan beide albums plus minus op dezelfde voet.

Jammer van de rest van hun oeuvre, maar dit is fantastisch. Jammer alleen dat Take up the stethoscope naar een geweldige climax lijkt toe te werken en dan ineens stopt.

Interstellar Overdrive

BIKE

Fantastisch nummer!

Sommige mensen zullen het wel nooit begrijpen

het is 40 jaar geleden tijd voor een Anniversary Edition.
en wat voor één:
CD 1:
Astronomy Domine (Stereo Remastered)
Lucifer Sam (Stereo Remastered)
Matilda Mother (Stereo Remastered)
Flaming (Stereo Remastered)
Pow R Toc H (Stereo Remastered)
Take Up Thy Stethoscope And Walk (Stereo Remastered)
Interstellar Overdrive (Stereo Remastered)
Gnome (Stereo Remastered)
Chapter 24 (Stereo Remastered)
Scarecrow (Stereo Remastered)
Bike (Stereo Remastered)
CD 2:
Astronomy Domine (Mono Remastered)
Lucifer Sam (Mono Remastered)
Matilda Mother (Mono Remastered)
Flaming (Mono Remastered)
Pow R Toc H (Mono Remastered)
Take Up Thy Stethoscope And Walk (Mono Remastered)
Interstellar Overdrive (Mono Remastered)
Gnome (Mono Remastered)
Chapter 24 (Mono Remastered)
Scarecrow (Mono Remastered)
Bike (Mono Remastered)
CD 3:
Arnold Layne
See Emily Play
Apples And Oranges
Candy And A Current Bun
Paintbox
Interstellar Overdrive (Alternative Take 2)
Apples And Oranges (Stereo Version)

in boek-vorm met goudfolie op de voorkant en 12pagina's inside

verschijnt 3 spetember!

Als je op de vorige bladzijde kijkt, kan je zien dat dit nieuws reeds bekend was...

Overigens vind ik deze jubileumeditie best tegenvallen, want er zit bijzonder weinig nieuws bij.

die cd 1 en 2 zie ik niet zo zitten , beide idem .

Dat is niet helemaal waar, want er is toch wel een groot verschil tussen de stereo- en monoversies van de nummers.

ja oke , maar ik denk dat er weer een hoop euro`s neergeteld moet worden , in feite voor het boekwerk .
ik bezit deze cd en denk niet dat ik deze 3 cd ga aanschaffen .
dit is echt wat voor de die-hard fans , denk ik .
trouwens als je de stereo nummers gehoord hebt , luister je niet meer naar de mono nummers , dus zit er 1 cd te veel in deze box .

Bij Bol was hij nog wel redelijk betaalbaar volgens mij.

Ik kan je verzekeren dat sommigen daar heel anders over denken, maar ik geef je gelijk dat dit presentje meer iets is voor de fans dan voor de doorsnee muziekliefhebbers.

Omdat ik op dit moment een boek over Syd Barrett en al zijn opnamesessies aan het lezen ben, leek het me wel eens interessant om nog eens terug te komen op de relatie tussen The Pink Floyd en The Beatles, waarover er een tijdje geleden een discussie was bij 'Anthology 3' van The Beatles.
The Pink Floyd zegt namelijk in een Brits magazine uit februari 1967 (waarvan er een kopie in dat boek staat): "Paul McCartney is probably the single greatest influence on us". Verrassend misschien, anderzijds ook weer niet.

Syd Barrett en z'n maten zouden de Beatles één keer een bezoekje hebben gebracht in de studio, op 21 maart 1967 (om elf uur 's avonds). Pink Floyd werkte in studio 3 aan The Piper, The Beatles in studio 2 aan Sgt. Pepper aan het andere einde van de gang.
Toen The Floyd binnenkwam waren de Beatles naar het schijnt 'Lovely Rita' en 'Getting Better' aan het remixen. Ook Mark Lewisohn geeft dit zo aan in zijn boek 'The Complete Beatles Recording Sessions' .

Andrew King, manager van Pink Floyd op dat moment, vertelt:
I thought there was a very cold atmosphere in the studio... I felt like a tourist (laughs). They were all very silent, obviously concentrating on doing a very complicated mix... but it didn't feel very chummy.
McCartney was fairly matey, he would come into the studio occasionally while we were recording. But the rest of the Beatles I don't... you'd sort of go 'huh' in the corridor, but... I don't think there was any much social contact.

En Peter Jenner, eveneens manager toen, herinnert zich nog:
The Beatles were regarded as fairly God-like. We were all fairly sort of... 'Wow, The Beatles!' for sure [...] We were in the studio for quite a long time... and I'm sure The Beatles listened to us, and we ceraintly heard The Beatles playing, because we were in 3 and they were in 2 just down the corridor, and we certainly heard what they were doing and I'm sure they heard what we're doing.

Ik denk dat je wel kan stellen dat er niet zo geweldig veel contact was tussen The Beatles en Pink Floyd, en dat ze zeker geen nummer samen hebben geschreven/opgenomen (zoals wel eens wordt gedacht van het nummer 'What's the New Mary Jane'). Toch zou ik wel eens willen weten welke nummers van The Beatles precies beinvloed zijn door The Floyd (want die invloed was er wel denk ik). 'Lovely Rita', met die vreemde geluiden op het einde, misschien? Als Paul McCartney het ons eens zou vertellen .