Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

@Kronos Deze heel vroege morgen (korte nacht alweer, verdikke) heb ik nog maar eens het album opgelegd (mp3 weliswaar) en ik had dezelfde gedachte over Martin Birch. Zijn producties voor Iron Maiden leverden per album telkens een ander en goed geluid op en ik dacht aan nog iets: hoe ga je als producer om met drie gitaristen? Twee gitaristen is makkelijk, eentje links in het totaalgeluid, eentje rechts maar waar steek je de derde? Album overtuigt me niet, na de initiële positieve indruk, maar daarvoor moet ik het nog meer beluisteren.

@Ozric Spacefolk Boeiend vind ik je bericht vanuit het perspectief van een drummer. Ik heb er - als niet-drummer - ook op gelet. Soms zit het mij ook niet lekker.

Bij Lynyrd Skynyrd en Molly Hatchet heeft het altijd prima geklonken. En dan hebben we Outlaws nog. Geen metal, maar toch.

Inderdaad, Lynyrd Skynyrd en Molly Hatchet ken ik maar al te goed en daar vloeit het gitaarwerk van de drie muzikanten heerlijk samen. Trouwens, nog een Metal groep met drie gitaristen was Leatherwolf en daar vond ik geen meerwaarde in een derde gitarist, bij Iron Maiden bekruipt me dat gevoel nog altijd, hoewel ze nu al vijftien jaar samenspelen. Ik blijf alleszins dit album proberen.

Oh ja, nu denk ik nog aan iets, hun gewoonte om de derde gitaar te laten meespelen met de zanglijnen. Ik vind dan gitarist en zanger in elkaars weg lopen.

Mijn aanvankelijke enthousiasme is ook een beetje getemperd, maar het is nog te vroeg een definitief oordeel te geven. The Final Frontier vind ik voorlopig beter. Vooral omdat Bruce daar wat pittiger klinkt.

Dan toch maar een oordeel. Toen ik deze plaat net opzette was ik laaiend enthousiast. Dit kon weleens de nieuwe Brave New World zijn, dacht ik zelfs. Verdere luisterbeurten lieten echter merken dat dit niet het geval was. Na The Final Frontier is Maiden weer iets minder avontuurlijk, maar niet minder eigenzinnig. Wat we voorgeschoteld krijgen is gewoon een flinke portie Maiden zoals Maiden behoort te klinken. Alleszins degelijk, geenszins verrassend.

Ik vind het echter wel echt goed. Opener "If Eternity Should Fail" is misschien wel de beste opener van Iron Maiden sinds "Sign of the Cross". De single hakt er lekker in en nummers als "The Great Unknown" of "The Red and the Black" zijn gewoon typische post-2000 Maiden nummers en luisteren lekker weg. "When the River Runs Deep" is enorm catchy in het refrein, en de eerste schijf wordt afgesloten door het titelnummer, welke misschien wel bij de sterkste nummers van de band ooit hoort. De tweede schijf is iets minder vind ik. "Death or Glory" is een vrij standaard uptempo rockertje en "Shadows of the Valley" ontstijgt ook de middelmaat niet, hoewel een plezante middelmaat. "Tears of a Clown" vind ik wel weer erg goed, vooral met de tekstuele lading die toch wat met zich meebrengt. "The Man of Sorrows" moest ik even aan wennen, maar de melodieën zijn hier toch wel erg mooi en het is een eigenaardig beestje.

Dan... het grote punt van discussie. "Empire of the Clouds"... de nieuwe "Rime..." of de nieuwe "Angel & Gambler"? Aanvankelijk vond ik het een fragmentarische potpourri van amateuristische riffs. Na meerdere luisterbeurten viel het meeste op zijn plaats en ik mag het graag horen. Het is een vermakelijke epic. Enkel de opbouw naar de solo's met die staccato dingetjes vind ik nergens over gaan, maar ik kan er mee leven. Ik vind dit niet het beste nummer van de band ooit, zoals was beloofd, maar het is een prima epic.

Weinig verrassingen, gewoon een oerdegelijk Maiden album. The Final Frontier vond ik als geheel minder sterk destijds, maar ik had wel het idee dat ze daar wat meer experimenteerden met hun geluid. Zal die nog eens moeten opzetten om te bevestigen.

Ja....Empire.....ik noem het Het meest on-Iron Maidenachtig nummer en toch op en top Iron Maiden.

On-Iron Maiden vanwege de piano die een hoofdrol opeist. Op en top Iron Maiden vanwege typische Iron Maiden gitaarspel. Alleen die gitaarhuppeltjes halverwege het nummer passen niet echt. Ze huppelen nergens naar toe. Maar het is ze vergeven.

Oh ja, had ik al gezegd dat ik Empire of the Clouds een absoluut briljant episch nummer vind? En ook geweldig is The Red and the Black. Twee hele lange fantastische nummers op 1 album, super!

Weet ik niet maar ben het wel met je eens...............

Amen!

De tijden van de nummers staan niet op de cd en ik zit nooit naar de display van de cd-speler te loeren. Het valt mij eigenlijk nooit zo op welke nummers lang zijn. Zelfs Empire of the Clouds schiet lekker op. Dat is dus wel positief.

Zonet nog eens geheel beluisterd en ben toch weer helemaal om nu. Alleen maar goede nummers. En het magistrale slotnummer doet de paar kleine puntjes van kritiek snel vergeten.

Andere bands hebben de lead overgenomen wat heavy metal betreft, zoals Battle Beast, armoured saint en Soilwork. Maar Iron Maiden heeft zich een stevige weg gebaand in de hard rock met dit album. Jammer alleen dat ze de intro van Wasted years hebben moeten recupereren voor shadows of the valley. Dat was echt niet nodig.
3,5*

No.1 in uk, no. 1 in NL en top 10 billboard (65k sales). De amerikaanse vrienden vinden 5finger death punch twee x zo leuk.

Normaal schrijf ik snel op wat ik van een plaat vind, hier vond ik dat lastig. Niet omdat ik niet wist wat ik ervan vond: ik vind dit een geweldige plaat. Eerder omdat het lastig is om een vinger achter de hele plaat te krijgen. Ook was ik benieuwd hoe ik deze plaat vond na flink wat keren draaien. Nou, hij wordt steeds wat beter.

Eén van de pluspunten zijn de geweldige gitaren die hierop te horen zijn. En dat is extra lang en in verschillende tempo's te horen op de drie lange nummers. Van tevoren keek ik op tegen die hele lange nummers, zeker het slotnummer van 18 minuten. Maar Empire of the Clouds is nu voor mij één van de allerbeste nummers ooit van Iron Maiden. Ik snap niet dat mensen moeilijk doen over de piano op het einde en het begin: die is gewoon heel mooi en past er juist goed bij. En vervolgens al die schitterende gitaren en het prima drumwerk: echt fantastisch!
Een nummer wat daarbij in de buurt komt is The Red and the Black. Het kent een mooie opbouw in het begin, met fraaie zang van Bruce. Maar de minutenlange gitaarsolo's die dan volgen zijn absoluut geweldig.

Maar ook de 'kortere' songs mogen er zijn. Speed of Light knalt er aan alle kanten in en uit en lijkt mij een heerlijk live nummer. En het eerbetoon aan Robin Williams, Tears of a Clown, is erg mooi. Tot slot wil ik de opener If Eternity Should Fail nog noemen, wat echt een fraai begin van deze bijzonder sterke plaat is. Vol met erg goede tot geweldige songs, vol met afwisseling tussen en in de nummers, vol met fantastische gitaarsolo's en sterke tempowisselingen. Een waar meesterwerk van Iron Maiden en dat zoveel jaar na hun eerste plaat. Respect.

Wat een gezeur over de lengte van de nummers hier zeg...
Misschien eens wat vaker naar progressieve/symfonische muziek luisteren.

De langste nummers zijn juist mijn favoriet tot nu toe.

Nou, vlak boven je zeggen ook een aantal mensen juist dat. En de 3 langste tracks zijn met ruime voorsprong de favoriete tracks. Zeker Empire of the Clouds & The Red and the Black.

Helemaal ben ik er nog niet aan uit, daarvoor wacht ik op de aankoop van dit album, want pas dan kan ik een paar huidige twijfels wegnemen. Dat zal wel binnen een paar maanden zijn want de volle pot betaal ik nooit meer voor cd's, zelfs niet voor mijn favoriete groepen waaronder Iron Maiden. Mijn karakter.

Een eerste twijfel gaat over het geluid, ambitieus is Iron Maiden in het uitbrengen van een dubbel album, dynamisch is dit album niet. Eerder werd al de bemerking gemaakt over het Iron Maiden geluid in de tijden van Martin Birch, iets waarmee ik akkoord kan gaan, maar dat zijn voorbije tijden. Misschien eens iemand anders nemen voor een volgend album want sinds 2002 met Brave New World is Kevin Shirley de vaste producer. Misschien eens meer vrijheid gunnen aan de producer. Mijn mening, mijn gedacht.

Een tweede twijfel gaat over de nummers natuurlijk maar niet over de lengte ervan, raar maar waar, wel over het totaalpakket aan nummers. Het siert Iron Maiden dat ze hun fans veel muziek bezorgen en Iron Maiden geeft altijd waar voor je zuur verdiende centen, zeker qua artwork. Elf nummers zijn niet uitzonderlijk op een album, negentig minuten muziek wel.

Tot en met het titelnummer amuseer ik me prima, ondanks hier en daar een aantal voor mij storende elementen (de gitaarriedel die de zanglijn volgt alsook het oh-oh-oh in The Red and the Black). Heerlijk is het instrumentale gedeelte van datzelfde The Red and the Black met zijn spetterende gitaarsolo's maar zo irritant als een mug in mijn slaapkamer vind ik het einde van het nummer, men had moeten stoppen na de gitaarsolo's. Het titelnummer vind ik ook knap gedaan. Dan heb ik de eerste cd achter de kiezen, met een dikke drie kwartier muziek en denk ik: rijp voor vier sterren want toch amusant. Bericht aan de mensen hier die me een beetje kennen: voel je het al komen?

Vanaf Death or Glory, het eerste nummer van de tweede cd, ervaar ik een decompressie. Oneerbiedig bedoel ik het niet want zo zit ik niet elkaar, maar cd twee geeft mij het gevoel van een bonus cd te zijn. De eerste vier nummers doen mij weinig, ze doen mij heel gewoontjes aan. Death or Glory gaat nog, ondanks zijn flauw refrein. Shadows of the Valley heeft hetzelfde euvel als The Red and the Black, een gitaarlijn volgt de zanglijn en die oh-oh-oh's naar het einde toe. Tears of a Clown en The Man of Sorrows (voor mij het minste nummer) bevallen mij totaal niet, kort en bondig. Empire of the Clouds toont de ambitie van Iron Maiden en heeft heel zeker zijn momenten.

Momenteel blinkt een mooi gemiddelde van 4,23 sterren, ik vind een selectie nummers dichtbij het niveau van Brave New World uit 2002 liggen. Ik denk dat dit album mettertijd ook in de buurt van dat gemiddelde van Brave New World zal komen. Beter dan de jaren tachtig albums? No way, dan kan ook niet, het is nu Iron Maiden andere stijl. Tromgeroffel. Welke nummers? En dan mijn antwoord op de vraag van twee alinea's geleden: de eerste cd en Empire of the Clouds klokken samen af op achtenzestig minuten...

Sir Spamalot schreef:


En daar ben ik het helemaal mee eens! Als de oh-oh-oh's waren weggelaten en het nummer na de solo's was gestopt had ik het nog briljanter gevonden. Echter; alsnog maakt het instrumentale deel vrijwel alles goed.
Oneens ben ik het met de stelling dat dit niet beter is dan de jaren 80 albums. Ik vind zowel deze als TFF beter dan de jaren 80 Maiden. Een kwestie van smaak natuurlijk. Op de jaren 80 albums staan genoeg nummers die bij mijn favoriete Maiden nummers horen, maar kwantitatief vind ik de Maiden van na 2000 beter. Daarmee bedoel ik dat er per album minder missers op staan.

Achja, bij The Rime Of The Ancient Mariner gaan ze na de geweldige instrumentale break nog doodleuk dik drie minuten verder. Wat mij betreft nog een stuk irritanter (al moet daar het verhaal natuurlijk nog afgemaakt worden).

Het blijft toch mooi om de meningen te lezen van mensen die zich, in meer of mindere mate, druk maken over zaken als 'productie door Birch beter dan door Shirley' of het feit dat het drumwerk hier en daar rommelig zou zijn. Kortom, beargumenteren waarom dit album niet perfect is maar misschien wel had kunnen zijn. In mijn beleving is nu juist dát een essentieel onderdeel van de charme van Iron Maiden, zowel nu als in het verleden: de aanwezige imperfecties. Hierdoor blijft het mensenwerk en komen de songs, voor mij persoonlijk in ieder geval, een stuk oprechter binnen: what you hear is what you get, niks meer en niks minder. Zoals Robin Williams (!) het zelf geniaal omschreef in Good Will Hunting, waarom hij zo veel van zijn overleden vrouw hield: het waren vaak niet de positieve en mooie dingen die haar zo prachtig maakten, maar vooral haar tekortkomingen ('People call those imperfections, but no, that's the good stuff').

Als mensen een perfect album willen beluisteren waarin alle instrumenten 100% strak zijn ingespeeld en die vervolgens ook subliem verwerkt zijn in de productie, dan raad ik een computerproductie aan. Maar kies dan wel meteen de beste met ook de beste software, anders ontstaan daar weer discussies over...

Ik zou zeggen, geniet van wat het album wél te bieden heeft en laten we ons iets minder druk maken over 'wat had kunnen zijn'. En wat dat stukje zelfplagiaat 'Shadows of the Valley / Wasted Years' betreft: nobody's perfect... Gelukkig maar!!

Naar mijn mening tuig je een stroman op, Sachem. Er is een verschil tussen imperfecties/mensenwerk enerzijds, en gemakzucht/gebrek aan zelfreflectie aan de kant van Iron Maiden anderzijds. Wat mij betreft zijn rommelige drums, te lange nummers en matige productie allemaal vermijdbaar, als de band wat meer tijd had genomen. Om het maar niet te hebben over de fouten (gemiste aanslagen, invallen op de verkeerde momenten) die ik in een recensie genoemd heb zien worden. Dat heeft allemaal (naar mijn mening) niets te maken met de grenzen van wat mensen kunnen bewerkstelligen: op eerdere albums heeft Iron Maiden daar geen last van gehad.

Van de post-2000 Maidenalbums die ik beluisterd heb, kan geen enkele voor mij tippen aan het werk uit de jaren 80: qua nummers noch qua geluid. Dat lijkt me niet een gevalletje 'mensenwerk', maar eerder de luiheid/zelfgenoegzaamheid van een band die weet dat de fans het nieuwe album toch wel kopen (en verdedigen ondanks alle mankementen), en die verder ook niks meer te bewijzen heeft aangezien ze al 30 jaar aan de top staan.

Wijze woorden.
je hebt zeker een punt.

Veel geroemde (debuut) albums zijn met een week of twee ingespeeld, far from perfect. Daar wordt veel makkelijker over productiepuntjes heengestapt ten faveure van de energie en live-feel, die mijns insziens Maiden hier ook probeert te bewerkstelligen. Meer tijd nemen is niet altijd de oplossing dus. Zie ook chinese democracy van guns n roses.

Wie zegt dat het over perfectie gaat? Dat besluit laat ik voor jouw rekening.

De redenering die je daar verder op bouwt klinkt misschien wijs maar is wat mij betreft kul. Het gaat niet over perfectie, maar over wat beter kan.

De productie bijvoorbeeld. In het verleden was die beter. De opbouw van de nummers kan soms ook beter vind ik. En refreintjes mogen gerust minder herhaald worden. Al valt dat op The Book of Souls gelukkig nog mee.

Kortom, aanmerkingen.

Als je jouw redering volgt kan iedereen wel alle albums met 5* gaan waarderen.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap de op- en aanmerkingen omtrent productie en hier en daar 'rommelig' drumwerk ook wel. Sterker nog, ik kan me er zelfs goed in vinden. Als ik bijvoorbeeld luister naar een Brent Smedley, een Scott Rockenfield of een Clive Burr (m.n. op Beast over Hammersmith), dan weet ik weer wat 'strak drumwerk' inhoudt. Toch bevalt de input van Nicko mij uitstekend, al decennia lang: weliswaar niet altijd foutloos, maar wel constant enthousiast en energiek.

En wat de productie betreft: Maiden heeft nou nooit echt te boek (of souls? ) gestaan als een leverancier van goede producties. Absoluut dieptepunt hiervan vind ik nog steeds 'The X factor': erg spijtig, want persoonlijk vind ik dat album qua songs nog altijd één van de meest interessante.

Wat ik bedoel te zeggen is, dat ik mezelf nog steeds gelukkig prijs dat ik na al die jaren Iron Maiden te hebben geluisterd (en meermaals live mee te hebben mogen maken), nog steeds kinderlijk naïef van een nieuw album als dit kan genieten. Zonder me daarbij te storen aan de genoemde (en m.i. dus ook terecht vermelde) onvolkomenheden.

De mannen stralen hoorbaar plezier uit, bewonderenswaardig en misschien zelfs wel een beetje onverwacht na zo'n lange periode, en dat heeft een positief effect op mij als luisteraar. En daar gaat het toch om...

Heb 'm nog een keer geluisterd en nee: nooit meer hoef ik dit te horen, dus 1,5* is genoeg. Ik hou het wel bij de jaren '80 albums.

Ach, er zijn bands die na 35 jaar al niet eens meer bestaan of slechter werk afleveren. Ik vind dit beslist een mooi 'werkje' waar wel het één en ander valt op aan te merken , maar voor nota bene een studio dubbel-album na a die tijd zeker niet verkeerd.

Over de langste nummers ; ben ik zelf nooit zo'n fan van en van een als hierboven aangehaald Rime Of The Ancient Mariner van Powerslave vind ik ook een minder "vervolg" op bijv. Phantom Of The Opera (van het debuut), dat nergens te lang of 'opgevuld'/overbodig klinkt.

Bruce Dickinson: ‘Hell would have to freeze over before you’d stop me getting on stage’
The Guardian

Ik ben nu toch wel overtuigd dat het titelnummer één van de beste nummers is die Maiden ooit gemaakt heeft.

Fijn om te horen hoe een klassieke metalband na jaren dienst nog steeds zoveel zichtbare spelvreugde uitstraalt, nog steeds met ideeën speelt en vervolgens met een release op de proppen komt welke zich kan meten met de werkjes die om het even welke 'jongere' band dit jaar heeft uitgebracht. Maiden heeft misschien wel ooit nummers geschreven die meer 'catchy' zijn (denk aan een 'Number of the Beast', 'The Trooper', 'The Evil That Men Do',...uit hun jaren '80 klassiekers), maar naar mijn mening zijn er maar weinig Iron Maiden albums die zich op het gebied van avontuurlijkheid kunnen meten met deze Book of Souls. Een anderhalfuur durende trip door Eddie-land, nog steeds een ervaring die Iron Maiden en Iron Maiden alleen je kan geven.