Frank Zappa - Hot Rats (1969)

Ik ben geen zappafanaat of iets dergelijks, maar dit album vond ik meteen geweldig goed vanaf de eerste luisterbeurt. Toen mijn broer deze muziek zo eens een keer draaide merkte mijn nichtje van vijf op dat ze dit goede muziek vond.

Voilà, een verfijnd muzikaal gehoor. Het zit bij ons in de familie. Je kan daar niet voor gaan studeren.

Maar hopen dat je er ook niet 1 gaat worden Ik vind dit van alle studio albums die ik ken van Zappa, dit toch wel 1 van de allerbesten. Deze zit nog met de regelmaat van de klok in de speler en hij verveelt eigenlijk nooit. Echt alle nummers zijn fenomenaal, met als absolute uitschieter het nummer The Gumbo Variations dat is een welhaast superieur stuk muziek en nog wel het allerbeste op dit album vind ik. Iedereen heeft het bij dit album altijd maar over Peaches en Regalia en Willie The Pimp, maar The Gumbo Variations vind ik nog lekkerder klinken. Iemand die niet van Zappa houd zou dit album gewoon eens moeten gaan beluisteren, en is na het beluisteren van dit lekkere stukje muziek gelijk verkocht als het je weet te raken, en gelijk een fan voor het leven.

Onwijs sterk gemusiceerde plaat. Met het geweldige Peaches en Regalia begint dit album nog luchtig. Daarna probeer ik met moeite alles in Willie the Pomp tot me door te laten dringen. Ik zal deze nog wel een aantal keren moeten draaien voor dit me gaat lukken. Onvoorstelbaar hoe goed dit is! Normaal ben ik helemaal geen jazz liefhebber, maar Zappa maakt er toch een mooi stijltje van. Zou eigenlijk een eigen subgenre verdienen: Zappa Jazz.

De hele plaat zit bomvol geweldige stukken muziek. In Son of Mr. Green Genes bijvoorbeeld, hou je aandacht maar eens bij de gitaar en de andere instrumenten tegelijk.

En inderdaad ricardo, The Gumbo Variatons is net zo geniaal als Willie the Pimp (wel iets toegankelijker).

Dit is dan dezelfde artiest die bijvoorbeeld een Joe's Garage of My Guitar Wants To Kill Your Mama speelde. Zéér getalenteerd.

Als leek in het grote Zappa-gebeuren probeer ik stap voor stap mijn weg te zoeken in de wondere wereld van de heer Frank Zappa. Ik ben eerst begonnen met verzamel- en live-albums dus het begint tijd te worden voor het echte werk en ieder individueel album aan een nader onderzoek te werpen. Het luistert lekker weg en er wordt knap gemusiceerd. Soms heb ik de neiging om de te denken “what the hell is this”, maar dat moet ik maar leren accepteren bij een dergelijke muzikant. The point of a journey is not to arrive…

Eerste keer geluisterd vandaag, bijzonder knap, swingend en creatief album. Ik weet nog niet of ik deze vaak ga luisteren, misschien vinden mijn oren het geluid daarvoor iets te moeilijk. Deze vraagt namelijk wel om je volle aandacht, wil je het echt waarderen. In ieder geval een interessant album dat het zeker waard is om af en toe eens goed beluisterd te worden.

Deze wil ik zeker ook op vinyl hebben vanwege de andere mix.

Pimp bedoel ik natuurlijk

Wat een waanzinnig goed album!
Zeer ingenieus in elkaar gestoken, erg origineel gearrangeerd, technisch perfect uitgevoerd en het boeit constant. Zappa op de jazzy toer en het gaat hem heel goed af.

Tot mijn grote verbazing kom ik er net achter dat ik hier nog geen berichtje heb achter gelaten

Dit is zonder enige twijfel de aller-aller-allerbeste plaat ooit gemaakt. Ik zou haast zeggen dat deze plaat perfect is!

Het openingsnummer Peaches en Regalia hoorde ik denk ik op zesjarige leeftijd voor het eerst. Wat een geweldig nummer
Wel heel anders dan de rest van dit album. Meest toegankelijk nummer, maar o zo briljant! En zou je kunnen voorstellen dat iemand anders dan Zappa dit nummer geschreven had? Ik iig niet.

Daarna komt Willie The Pimp, één van de allerbeste nummers aller tijden, mijns inziens. De opening, GENIAAL! Daarna de gitaarsolo... Hier zijn gewoon geen woorden voor. Met Willie The Pimp en The Gumbo Variations laat Zappa zien (of: horen) dat hij behoort dat de allerbeste musici ooit en dat hij in 1969 op zijn hoogtepunt zat. Die elektrische viool, wat Zappa wel meer gebruikt, is echt geniaal. Deze komt ook terug in The Gumbo Variations en ik snap niet waarom dit instrument vaker wordt gebruikt. Ik vind het zelfs een beter instrument dan de gitaar.

Son of Mr. Green Genes wordt een beetje onderschat. Het is bijna (let op het woord 'bijna') net zo goed als Willie The Pimp. Als ik deze nummers een beoordeling van 0 - 100 mag geven krijgt Willie 100 punten en deze 99 punten. Ohh, wat hou ik toch van Zappa

Little Umbrellas is gewoon een erg lekker jazzy nummer. Geeft je weer even de tijd om op adem te komen. Dit nummer is noodzakelijk, want stel je eens voor wat er gebeurt als je Peaches en Regalia, Willie the Pimp, Son of Mr. Green Genes en The Gumbo Variations achter elkaar afspeelt. Ik ben bang dat een aantal mensen halverwege The Gumbo Variations exploderen, of iets dergelijks. Maar dit is gewoon een erg lekker nummer, wat vooral in dienst staat voor het volgende nummer.

En dat volgende nummer, The Gumbo Variations, die mag er wezen. Muhgod, wat een toppertje . Ongelooflijk wat Ian Underwood hier uit zijn sax tovert. Dit nummer is het meest complete van dit album. Je hebt de saxofoon-solo die geniaal overloopt in de elektrische viool van Don "Sugarcane" Harris (waarom kan ik zijn solo-albums nergens vinden? ). En tot slot tovert Zappa nog even een magistrale gitaarsolo uit de hoed. Pure genialiteit

Dit album kan je niet afsluiten met The Gumbo Variations, daarom vind ik in tegenstelling tot velen anderen It Must Be Camel niet het lelijke eendje van dit album. Net zoals Little Umbrellas is dit geen geniaal nummer of eentje die op zijn eigen benen kan staan. Het is gewoon een lekker jazzy nummer, perfect als laatste nummer.



Ik zou iedereen die aan Zappa wilt beginnen en een klein beetje jazz of instrumentale muziek heeft geluisterd, dit album aanbevelen. Dit album is zó geniaal, maar toch ook nog redelijk toegankelijk voor Zappa. Enige nadeel is dan wel dat je het beste al gehad hebt


Maar nogmaals, wat een genialiteit en klasse. Ik geef het 5*, maar als ik er 100 mocht geven, zou ik dat ook hebben gedaan.


Hot Rats

Bognor Regis moet hier toch ook genoemd worden. Het is een briljante outtake van deze opnames en ik heb het op bootleg.
Ik denk dan ook echt dat ie ooit nog eens officieel verschijnen gaat.

!!!! NU VOOR €3,99 op CDWOW, SAMEN MET ANDERE FZ-TITELS !!!!!!

Ze kunnen zijn albums aan de straatstenen niet kwijt blijkbaar......

Helaas lijden teveel mensen aan kortzichtigheid...

Het is niet echt toegankelijke muziek voor de meesten en dat verklaart voor een groot deel de "impopulariteit" van deze artiest, die overigens erg originele en knappe muziek voortbrengt; Hot Rats vind ik één van zijn hoogtepunten, maar het moet je wel 'smaken'.

En als deze je smaakt, dan smaakt het zeker naar meer.

de wereld van frank zappa openbaart zich het best met dit album. instrumenten waar het maximale uitgehaald word. korte maar erg puntige tekst in willie the pimp. en natuurlijk die ellelange gitaarsolo waar je gewoonweg stil van word. peaches and regalia is natuurlijk het nummer als je nog niks van zappa gehoord hebt. catchy ritme,leuke opbouw en ook als niet muziek-addict erg goed te beluisteren. ten slotte heb je ook nog een nummer van ruim 16 minuten geniale gekheid op een saxophoon. horen=geloven bij dit album. conclusie jazz op zijn zappaans is geweldig.

5* sterren(staat op no 6 in mijn top 10)

The Gumbo Variations vind ik het beste nummer op dit album, ook beter nog dan Willi The Pimp en Peaches En Regalia. Ik vind dit ook het meest intense studio album van heer Zappa. Ook 1 van zijn meest serieuze, zonder melige humor verder.

ik weet niet of je zappa uberhaupt wel melig probeerde te zijn. ik denk dat hij ontzettend maatschappij kritisch is en dat ook zo sterk in zijn teksten laat blijken dat het humor begint te krijgen.

wat trouwens ook moeilijk is bij zappa, is het indelen bij een genre. prog komt nog het dichste in de buurt maar ook elementen van pop/klassiek en punk zijn terug te vinden.

waarom zou je willen indelen?

Psies, Zappa is Zappa en in geen enkel ander genre te vangen .

referentie kader,kijken of er nog dingen zijn die hier op lijken. bovendien vind ik het interresant hoe verschilende stijlen soms overlappen. zappa is een van de weinige artiesten die echt grenzoverscheidend is.

heb je thuis een platenbakkie met alle plaatjes onderverdeelt in genres met zelfgemaakte kartonnetjes?

ik zie nog steeds het nut nie

blader een zappa cd open, kijk naar musici en borduur daarop voort

ik ken weinig muziek die op zappa lijkt anders dan die van zappa zelf, en als het er wel op lijkt is het veel malen slechter

grensoverschrijdend issie zeker en daar heb ik nog steeds bewondering voor

Ik heb net de 20 gr. Vinyl versie besteld

Toch maak je blijkbaar zelf wel gebruik (of is het misbruik) van het nut dat het indelen van muziek in genres heeft.

Pas gelezen bij het debuut van Rage Against the Machine:

Jazzrock is dit toch?

zie ook:
- Funkadelic
- Art Ensemble Of Chicago
- Charles Earland (latere werk)
- Pharoah Sanders
- Herbie Hancock (70's werk)
- Bob James (wel wat gladder)

Inderdaad, gewoon rock met jazzinvloeden eigenlijk.

Ik heb nu de 200 grams vinyl versie in huis en die klinkt geweldig.

En ik heb nu inmiddels wel een paar kilo aan Zappa cd's nu in huis, incluus deze. Blijft voor mij gewoon een toppertje deze plaat.

Ik heb iets met 1969: Stooges, Velvet Undergroud, Let it Bleed en zo nog een paar.
Een soort kentering in de muziek opzoek naar nieuwe stijlen die tot aan de dag vandaag te horen is.
Zo ook is deze een mijlpaal in de muziek geschiedenis.

dit is ene plaat.... die ik nu, op deze prachtige dag, eens ga opzetten met een biertje in de zon