Frank Zappa - Hot Rats (1969)

De muziek van Frank Zappa is een beetje als een lelijk eendje, maar wel een bijzonder "aanwezig" eendje. Zo ook dit album. Je kunt er niet omheen, dit moet iets met je doen, het stuitert werkelijk alle kanten op. Soms een kleine hapering, dan volgen er 4 pianotoetsen, een vrolijke toeter of worden er een paar snaren getokkeld, waarna de bende weer lekker doorstuitert. De drums spelen soms behoorlijk op de voorgrond, waardoor ze niet slechts een maatgevende/ritmische functie lijken te hebben. Maar ook een behoorlijke stoor-functie, die er voor zorgt dat je tijdens het luisteren niet echt kan spreken van rustmomenten. Ook de ander instrumenten zijn er niet alleen met de opdracht mooie, gladde muziek te maken, nee de opdracht is eerder om zoveel mogelijk geluiden te maken, lekker te spelen en vooral iets te produceren wat hoe dan ook de aandacht van de luisteraar pakt. Frank Zappa is er hier in geslaagd hier een knap uitgewerkt experiment neer te zetten, blijkt het lelijke eendje aan het eind van het verhaal toch een mooie zwaan.

Tot mijn grote verbazing kom ik er net achter dat ik hier nog geen berichtje heb achter gelaten

Dit is zonder enige twijfel de aller-aller-allerbeste plaat ooit gemaakt. Ik zou haast zeggen dat deze plaat perfect is!

Het openingsnummer Peaches en Regalia hoorde ik denk ik op zesjarige leeftijd voor het eerst. Wat een geweldig nummer
Wel heel anders dan de rest van dit album. Meest toegankelijk nummer, maar o zo briljant! En zou je kunnen voorstellen dat iemand anders dan Zappa dit nummer geschreven had? Ik iig niet.

Daarna komt Willie The Pimp, één van de allerbeste nummers aller tijden, mijns inziens. De opening, GENIAAL! Daarna de gitaarsolo... Hier zijn gewoon geen woorden voor. Met Willie The Pimp en The Gumbo Variations laat Zappa zien (of: horen) dat hij behoort dat de allerbeste musici ooit en dat hij in 1969 op zijn hoogtepunt zat. Die elektrische viool, wat Zappa wel meer gebruikt, is echt geniaal. Deze komt ook terug in The Gumbo Variations en ik snap niet waarom dit instrument vaker wordt gebruikt. Ik vind het zelfs een beter instrument dan de gitaar.

Son of Mr. Green Genes wordt een beetje onderschat. Het is bijna (let op het woord 'bijna') net zo goed als Willie The Pimp. Als ik deze nummers een beoordeling van 0 - 100 mag geven krijgt Willie 100 punten en deze 99 punten. Ohh, wat hou ik toch van Zappa

Little Umbrellas is gewoon een erg lekker jazzy nummer. Geeft je weer even de tijd om op adem te komen. Dit nummer is noodzakelijk, want stel je eens voor wat er gebeurt als je Peaches en Regalia, Willie the Pimp, Son of Mr. Green Genes en The Gumbo Variations achter elkaar afspeelt. Ik ben bang dat een aantal mensen halverwege The Gumbo Variations exploderen, of iets dergelijks. Maar dit is gewoon een erg lekker nummer, wat vooral in dienst staat voor het volgende nummer.

En dat volgende nummer, The Gumbo Variations, die mag er wezen. Muhgod, wat een toppertje . Ongelooflijk wat Ian Underwood hier uit zijn sax tovert. Dit nummer is het meest complete van dit album. Je hebt de saxofoon-solo die geniaal overloopt in de elektrische viool van Don "Sugarcane" Harris (waarom kan ik zijn solo-albums nergens vinden? ). En tot slot tovert Zappa nog even een magistrale gitaarsolo uit de hoed. Pure genialiteit

Dit album kan je niet afsluiten met The Gumbo Variations, daarom vind ik in tegenstelling tot velen anderen It Must Be Camel niet het lelijke eendje van dit album. Net zoals Little Umbrellas is dit geen geniaal nummer of eentje die op zijn eigen benen kan staan. Het is gewoon een lekker jazzy nummer, perfect als laatste nummer.



Ik zou iedereen die aan Zappa wilt beginnen en een klein beetje jazz of instrumentale muziek heeft geluisterd, dit album aanbevelen. Dit album is zó geniaal, maar toch ook nog redelijk toegankelijk voor Zappa. Enige nadeel is dan wel dat je het beste al gehad hebt


Maar nogmaals, wat een genialiteit en klasse. Ik geef het 5*, maar als ik er 100 mocht geven, zou ik dat ook hebben gedaan.


Hot Rats

Verwoorden waarom Hot Rats nu net zo fantastisch is, is erg moeilijk.
Komt het door het speelse en fantasievolle, Peaches & Regalia of door het geniale en zeer sfeervolle Willie The Pimp, waarschijnlijk zijn er duizenden redenen.

Peaches & Regalia is de gedroomde opener, schitterende melodieën die ook zeer speels zijn.
Een groot scala aan instrumenten waardoor je je zeker niet verveelt, iedere melodie is totaal anders en toch passen ze zo goed bij elkaar. Maar het schitterende Peaches & Regalia is haast niets tegenover Willie The Pimp. Een van mijn favoriete songs allertijden.

De compositie is weer prachtig en zeer herkenbaar. De song straalt ook zo'n oude manelijke sfeer uit. Beefheart levert mijn favoriete gastbijdrage allertijden, met zijn schitterende en rauwe stem die perfect past bij de ook zeer rauwe en haast grensverlegende solo. Eenmaal je de song een paar keer gehoord hebt, blijf je ernaar luisteren.

Son of Mr. Green Genes is opnieuw erg sterk. Het begin doet me wat aan een oude kermis denken. Maar dan veel beter natuurlijk. Maar Zappa steelt toch weer de show met zijn schitterende solo die perfect ondersteund wordt door jazzy drums.
Little Umbrellas is de laatste song voor het schitterende The Gumbo Variations.
Het heeft opnieuw iets jazzy's en relaxerend. Mooi pianospel ook.

En dan het 17 minuten durend The Gumbo Variations. De grootste groeier van de plaat, maar dan krijg je ook wat! Schitterend basspel, meesterlijke en jazzy drums en heerlijk sax en gitaarspel. De sax mag het eerste deel openen. De saxofonist haalt ongeloofelijke dingen uit met de sax. Enorm sterk gespeeld en nog eens prachtig ook.
Maar ook Zapp's gitaarwerk is weer ronduit schitterend.

It Must Be a Camel is een prachtige afsluiter. Mooi pianospel, later sterk gitaarspel.
Kortom een schitterende jazzy afsluiter. 5*

Ik ben geen uitgesproken liefhebber van Frank Zappa. Zijn muziek is mij doorgaans te experimenteel. Maar Zappa heeft ook toegankelijk (althans voor mij) werk gemaakt. Een van zijn hoogtepunten wat dat betreft is "Hot Rats". Dit is een heerlijke, grotendeels instrumentale, plaat met een mengeling van stijlen. Ik hoor rock, jazz, blues, en wat al niet meer. Hoogtepunt voor mij is het fantastische "Willie the Wimp", maar in alle tracks is iets moois te ontdekken. "Hot Rats" is gewoon een klasseplaat, van een markante en eigenzinnige muzikant. Juist die eigenschappen leveren doorgaans interessante platen op, of je er nu van houdt of niet. "Hot Rats" is zo'n plaat waar ik niet genoeg van kan krijgen.

Volgende etappe op mijn reis. Dit album is zo oud als ik, 1969 is een goed jaar. Kort en bondig, dit straalt klasse uit en doorstaat moeiteloos de tand des tijds, muzikaal briljant met een ongemeen goede flow. Vanaf het begin zit het al goed met het instrumentale Peaches En Regalia. Hier staat maar één nummer op met een zanger, Captain Beefheart op Willie the Pimp.

Little Umbrellas lijkt een korte adempauze na het virtuoze van de eerste drie nummers, op The Gumbo Variations krijgt de saxofoon van Ian Underwood een prominente rol, gevolgd door Sugar Cane Harris op viool en Frank Zappa op gitaar. Het is een heel lange jam die geen seconde verveelt.

Nu vertel ik iets over Frank Zappa als gitarist. Als metalhead was ik ook bezig met de vraag: “Wie is de beste gitarist ooit?” In die wereld lopen vele krachtpatsers rond en vele namen springen te binnen, ik heb echter een boontje voor Michael Schenker omdat hij altijd een flow in zijn gitaarsolo’s heeft en nooit het straffe technische speelt omwille van het straffe technische. Hier komt Frank Zappa mijns inziens op de voorgrond als gitarist en het is geweldig hoe hij de zes snaren betokkelt.

Welke is de ideale instapper om Frank Zappa te leren kennen? Vele meningen ongetwijfeld maar dit is mijn instapalbum geweest, het album waar ik zijn genialiteit begin te horen. Hot Rats is een kraker van jewelste.

Dit album aangeschaft om voorbereid te zijn op 1 december als Dweezil Zappa met het Noord Nederlands Orkest oa Peaches and Regalia gaat uitvoeren in TivoliVredenburg Utrecht. Steve Vai komt ook en speelt There's Something Dead in Here van zijn debuut Flex-Able
Wat een top album. Captain Beefheart zingt op Willy The Pimp, maar verder bevat het instrumentaal werk. Qua muziek een voortzetting, waar Uncle Meat ophield. The Gumba Variations heavy! Mooie aanvulling op de King Kong Variations. Net als The Son Of Mr. Green Genes. Uitstekend gitaarwerk van Frank. Rock met jazz invloeden. Das echt heel iets anders dan jazzrock!
Fijn album: 4.5 ster, nu al!

Deze plaat lange tijd links laten liggen, nadat eerdere kennismakingen met zijn muziek op weinig uitliepen. "Does humor belong in music?", vroeg hij zich ooit af. Wat mij niet als die het niveau heeft van de flauwe 60s plastiches van zijn Mothers of Invention. Ook later Zappa-werk, zijdelings gehoord in mijn studievriendenomgeving, deed me vermoeden dat zijn muziek niet mijn ding was.

Maar goed, eens moest het ervan komen. Hot Rats was al een paar jaar veruit de best aangeschreven 60's plaat die ik nog niet kende. Afgelopen week in een ruimgeestige bui het er eindelijk eens opgewaagd en ik moet zeggen: het is me goed meegevallen.

Willie the Pimp bevat dan wel het gitaarmasturbeer waar ik licht allergisch voor ben, toch is het niet helemaal verkeerd. En van The Gumbo Variations heb ik ronduit genoten. Verder had ik heus wel eens gelezen dat Tom Barman Zappa-liefhebber is, toch maakte mijn dEUS-hart wel een sprongetje bij Little Umbrellas.

Een volgende verkenning van het Zappa-oeuvre zal in ieder geval niet meer zo lang op zich laten wachten. Wat is een logisch vervolgstap?

In de gedachte van dit topic deze plaat beluisterd.

De term jazz in de genre-aanduiding gaf mij van te voren wel een goed gevoel, maar eerlijk gezegd kon ik helemaal niks met deze muziek. Na één keer luisteren was ik er wel klaar mee en had ik geen enkele behoefte het nogmaals op te zetten. Het is een soort gekke blend aan rariteiten waarin alles teveel doorgedreven wordt. Denk ik een leuke sax te horen op The Gumbo Variations wordt die volledig overstuurd gebruikt. Zitten er zowaar wat vocalen in (zoals op Willie the Pimp), stelt het weinig voor. Misschien zijn dan alleen die steeds funky drums als pluspunt te noemen voor dit album, maar verder zal ik er weg van blijven. Het was natuurlijk te verwachten dat dit soort persoonlijke misperen de revue zouden passeren in dit projectje.