David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Dan is het titelnummer wel ontopic en als dat representatief is voor de rest dan blijf ik maar liever wachten op het Noordzeestrand.

Maar genoeg gedold. Zo'n ''heftig'' nummer heeft Gilmour in jaren niet meer uit de mouw geschud dus we hopen er maar het beste van.

Nog eens geluisterd naar de titeltrack en hoewel het er ook weer niet een is die op instant repeat gaat vind ik het zeker wel een heel aardig nummer met een sterke solo.

De man heeft zo ongeveer zijn eigen gitaarklank uitgevonden, laten we dat niet vergeten.

Als je overigens met dat nummer in gedachten de cover en titel van deze plaat vergelijkt met On An Island zou je volgens mij wel eens de indruk kunnen krijgen dat het album als geheel wat meer op tempo zou kunnen zijn, iets wat ik dan weer niet geheel toejuich.

Het mooiste nummer op zijn vorige was wat mij betreft The Blue. Hoop zeer dat er weer zoiets opstaat met die magische touch van hem op de snaren.

De sfeer op On An Island is mij iets te relax gebleken.
Songmatig best mooie liedjes, maar tevens wat mat.
Onze Dave had net saxofoon les gehad en meende zulks maar meteen in een nummer te moeten verwerken. Zelden zoiets slaapverwekkend's gehoord.
Roger Waters.... Uuh.... ik hoop op in ieder geval op wat meer vuur.
De titeltrack is wel up tempo, maar gewoon niet zo'n sterk liedje. Meerdere keren gehoord, maar nee, geen hoogvlieger.

Soms vraag ik me af wat leden hier verwachten! Een Gilmour plaat die niet naar Gilmour klinkt? Of een heel album die specifiek luistert als een nummer die ze toevallig wel lekker vinden van Gilmour? On an Island is zoals David Gilmour is, laid-back en af en toe iets wilder.

Heb hier alleen wat moeite met de anti David figuren. Ga lekker andere albums luisteren als je het niks vind. Ik koop ook geen K3. En ik ga hier ook geen cijfer geven als ik het toevallig hoor en niks vind. Maarja, dit is een open platform uiteraard.

Er zijn bijna geen anti Gilmour figuren hier, dat maak je er zelf van. Ik denk dat door de jaren heen de Waters liefhebbers genoeg positiefs over Gilmour gezegd hebben. Enne dat live album uit gdansk is gewoon super, met een veeeeeel betere intergraal gespeelde versie van on a island. Ook de dvd gilmour in concert waar hij in zijn eentje van allerlei instrumenten bespeeld is geweldig. Instrumentaal is het gewoon een kunstenaar, en weet op de gitaar vaak kippenvel bezorgende solo,s te brengen. Dat zeggen de Waters liefhebbers bijna allemaal zonder uitzondering. Zijn zangstem is ook nog eens supergoed en zuiver, maar de laatste jaren wat dunnetjes geworden. Een geweldige artiest, en ook nog eens flink bepalend voor de Floyd sound, er was er alleen eentje bij die wat spannender was, en die je wakker hield om reikhalzend uit te kijken naar een volgend album. Met Gilmour heb ik dat niet, maar wel zoiets, zal kwalitatief wel weer goed inelkaar zitten, maar blijf ik er ook alert en wakker bij. Waters blijft overigens gezien zijn nieuwe bioscoop film ook maar te lang bij the wall hangen, ook best zielig. Dan is gilmour nog te prijzen dat hij soms nog met iets nieuws en eigends op de proppen komt.

Je kunt slecht tegen kritiek, da's duidelijk.
En voor jou informatie, zijn twee soloalbums hiervoor zijn echt wel heel anders dan On An Island.
Misschien weer even je geheugen op frissen ?

En anti Gilmour ben ik zeker niet. Hij behoort nog altijd tot mijn favo gitaristen en als zanger mag ik hem heel graag horen.
Maar zijn solowerk vind ik niet wereldschokkend.
Maar een onvoldoende heb ik het nooit gegeven.

En als je wel een onvoldoende geeft, Michel, dan is het jouw goed recht. Ik heb Waters solo wel eens een onvoldoende gegeven. Moet kunnen als dat nu eenmaal mijn mening is. En ik heb Waters toch echt hoog zitten. Ik hou alleen niet van alles wat hij heeft gedaan. Als mensen dat ook bij Gilmour hebben, is dat helemaal goed. Een mening moet vooral oprecht zijn, zonder aanzien des persoons.

Met ongenuanceerde meningen heb ik meer moeite, maar meestal valt dat hier op MuMe nog best mee in mijn ogen.

Het wordt tijd dat dit album eens uitlekt, dan kunnen we het over deze plaat hebben. Lijkt me ook wel leuk...

Ik doelde ook niet zo zeer op jou. En ik kan over dit onderwerp zeer zeker wel tegen kritiek. Maar laat de kritiek wel onderbouwt zijn. En vooral niet puberaal Gilmour bashen omdat je zo Roger fan bent.

Hoila ik heb hier genoeg over gezegd....

Over het werk van Gilmour hoef je mijn geheugen niet op te frissen. Ik ben namelijk ook geen fan van zijn eerste twee solo albums, hoewel daarop een enkel nummer wel lekker is. On an island vind ik gewoon heel goed, net als de latere post-Waters albums van PF.

Live is het allemaal nog beter. Kan niet wachten tot 19 september.

Onderbouwen doet iedereen hier wel en niet zo zuinig ook.

Dus vraag ik me af wie of wat je dan wel bedoelt.

Zullen we deze vermoeidende discussie anders gewoon laten rusten? Het leidt toch tot niets.

Het valt allemaal best mee. En een ieder heeft natuurlijk zijn favoriet. Waters of Gilmour, 2 nogal verschillende persoonlijkheden met hun eigen inzichten en talenten.
Maar er wordt vaak wat overdreven gereageerd op kritiek. Nu ben ik wat meer van Waters, en dat zal af en toe best een asshole zijn, een gemiddeld of zelfs middelmatig muzikant zijn, en is zeker geen geweldige vocalist. Maar het is wel Waters.
En hij teert nu ook op de oude roem, al vond ik het zeker geen straf om The Wall gezien te hebben.
Ik weet dat allemaal al en dat mag gerust gezegd worden........kom op zeg, we zijn geen pubers meer.
Een beetje meer incasseringsvermogen zou geen kwaad kunnen.

Maar wat mij betreft over en sluiten en maar wachten op de release.

De heren zijn beiden allang uitgespeeld en teren al jaren op oude roem. 1992 was het laatste Waters album, en wat nieuws wat er toe doet komt vast niet meer gezien zijn leeftijd. Of het moet iets johhny cash achtigs zijn met zijn american recording reeks zoiets. En the division bell vind ik eigenlijk het laatste studio album van gilmour die er nog toe doet, eigenlijk een solo album, maar de naam pink floyd verkoopt nou eenmaal beter, en was om die reden gewoon een marketingtruckje.

Pink floyd vind ik nog interessant tot 1992 waters en 1994 division bell gilmour, en daarna is het gewoon over. Echt nieuwschierig ben ik ook niet echt naar deze, maar als ik de kans krijg hem te beluisteren dan doe ik het wel, maar ga der geen 2 tientjes of meer voor betalen. Gelukkig heb ik thuis meer dan 600 cds om af te spelen, keuze zat dus, en daar zit vaak genoeg geen waters of gilmour cd tussen

Gek dat het verschijnen van 'nieuw' materiaal zo'n Pink Floyd discussie doet oplaaien.
I second Ricardo. Materiaal is al lang niet meer relevant, waar PF dat wel was, onder meer door toedoen van die twee mastodonten. En dat beluister ik nog met liefde.

Toch nog even een opmerinkje mijnerzijds. Bij A Momentary Lapse Of Reason kun je toch wel spreken van een soloproject van Gilmour, maar bij The Division Bell deel ik die mening niet. Daar is het aandeel van Richard Wright toch behoorlijk. De stille kracht van PF heeft op dat album aan vier nummers meegeschreven en een nummer volledig zelf geschreven. Op bijna de helft van het aantal nummers op The Division Bell heeft Wright dus een aandeel gehad. Daarmee is het onmogelijk een soloalbum te noemen.

Rattle That Lock is wel met zekerheid een soloalbum te noemen.

Zonder Waters vind ik het ook geen pink floyd album anders, de invloed van die man is gewoon te belangrijk geweest om de naam pink floyd nog voor hun laatste 2 albums te gebruiken.

Ok ben het met je eens dat het geen gilmour solo album is, maar ook zeer zeker geen pink floyd album.

En syd barett heeft alleen maar op het debuut album meegedaan en volgens mij 2 nummers op het tweede album, is ook geen essentieel pink floyd lid vind ik.

De echte pink floyd vind ik met waters, gilmour, wright en mason, en anders geen pink floyd in mijn ogen.

De relevantie is er in ieder geval een stuk minder.
Maar toch is het voor de media nog altijd hot news als the bards iets uitbrengen.
Floyd staat nog altijd bekend als een grote band met een grote aanhang.
Dus het sologebeuren wordt nog best gevolgd.

In artistieke zin ben ik het overigens wel met Ricardo en zaaf eens. Heel veel wereldschokkends zal ook deze plaat niet meer teweegbrengen.
Voor mij was het grote laatste werk Amused To Death, wat ik als een meesterwerk beschouw.
Maar eigenlijk bracht die in vernieuwende zin ook weinig nieuws.

Waters teert gewoon nog steeds voort op the wall, gezien zijn live optredens en de nummers die hij speelt. Gilmour heeft trouwens ook bijna altijd comfortably numb in zijn setlist staan, zal vast zijn omdat hij zelf ook vind dat hij er een geweldige solo in speelt.

De heren hebben mooie dingen laten zien in het verleden, en er ook een mooie cent uit verdiend. Wat er nu nog komt is puur omdat ze er zelf nog plezier in hebben, en omdat de kassa natuurlijk rinkelt, want deze mannen moeten denk ik ook wel door tot hun 67 ste waarschijnlijk ?

ik denk dat de PF CAO eist dat ze langer doorgaan dan 67...

Yup waters is 71 en gilmour 69, was ook cynisch bedoeld hoor, gasten hebben muntjes zat zo door de jaren volgens mij.

Het is onmogelijk, ongeacht wie het is, om de nieuwe Gilmour objectief te beoordelen. Of het Waters kamp doet geringschattend over hem, alsof zijn PF bijdrage ondergeschikt is. Die groep is sowieso negatief over een nieuwe Gilmour. Dan heb je de PF adepten die de plaat kritiekloos fantastisch vinden, of een groep die alles met vroeger werk vergelijkt. etc etc..
Een nieuwe plaat van een legende beoordelen is behoorlijk moeilijk. Waar moet je de beoordeling op stoelen? Op de muziek uiteraard, maar hoe moet je die beoordelen? Vergelijkingen met eerder veel beter werk komt waarschijnlijk onbewust om de hoek kijken, waardoor een nieuwe plaat, hoe goed misschien ook, alleen maar tegen kan vallen.

Misschien interessant voor sommige hier. Vooral het laatste;

Vorige week had de journalist Gideon Levy van, het Israelische dagblad Haaretz een interview met Roger Waters, in zijn apartement op Long Island. Uiteraard kwam Roger's politiek over de kwestie Israel en Palestina aan bod, maar daar zijn andere websites voor. De journalist verbleef 24 uur in Roger's apartement, wat eigenlijk niet gebruiktelijk is.

Weg van de politieke discussies speelde Waters de journalist zelfs een nieuw lied voor. Hij zong het in het Frans "Je suis Charlie, Je suis Juif".

Roger schreef dit nummer na de terreur aanslagen van afgelopen januari in Parijs Hij werkt nog steeds aan zijn nieuwe album. Eerder speelde hij al een nieuw nummer, "Crystal Clear", tijdens het Newport Festival.

Verderop in het interview vertelde Roger aan de journalist dat hij met veel dingen bezig is, waaronder het schrijven van een biografie, en liet weten dat hij plannen maakt voor een Wereld tournee.

PINK FLOYD FANS NEDERLAND - Roger Waters plant nieuwe World Tour - pinkfloydfans.nl

Kijk dat is tenminste een bijdrage waar we wat aan hebben. Al had dat beter in het topic van de man zelf gezet kunnen worden.

Ik vind dit wel het juiste topic, want bij dit album word regelmatig gekeken. Denk als het in het topic van de man zelf gezet was, het bericht misschien wel ongemerkt voorbij gegaan was.

Over dit album is toch nog niets te melden immers.

Oh pardon, ik wist niet dat bij the Wall en AMTD nooit gekeken werd. Laat staan dat ie in iemands updates zit.

Gezien de zeer succesvolle re-release van Amused to Death is het daar ook best druk en komt daar ook regelmatig de vraag voorbij waarom een re-release en geen nieuwe album

O zo ok, maar het is juist leuk om waters berichten te posten bij een gilmour album toch??

Dat dan weer wel. Het verleden zal ze tot het einde der tijden als een molensteen om de nek blijven hangen. Volkomen terecht overigens. Wat voor (solo)album je ook van ze pakt, de PF geest komt altijd weer als een onuitroeibaar fenomeen uit de speakers kruipen.

Was exact mijn gedacht. Geen rekening gehouden met een re-release van bored t....Amused to death.

Misschien moet je de input en het aantal pagina's bij Waters' boring albums maar eens vergelijken met die van jouw gitaaridool.

17 pagina's in 10 jaar = 1,7 / jaar.
Roger Waters - Amused to Death (1992)