David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

40ers bedoel je dan zeker in dit geval. De muzieklijnen werden meestal ook door Waters aangedragen teneinde er tenminste een heel album van te kunnen maken.

Ik wens de heren in ieder geval veel plezier met het naslaan van de PF geschiedenis.

Dit album heb ik overigens nog niet gehoord, en ga hem ook niet kopen. Hooguit over een jaar in de aanbiedig. Misschien een evt live album wat ik nog zou aanschaffen, omdat het live altijd de moeite waard is.

Misschien zette waters zelfs de muzikale lijnen uit, maar nog altijd aan gilmour en natuurlijk whrigt om het muzikaal vorm te geven, want zonder die 2 kanjers was pink floyd nooit geweest wat het geworden is

Whatever you want.

- at All Streaming - allstreaming.nl

ff registreren en overtuig uzelve.

Niet om de discussie weer opnieuw aan te wakkeren, maar zuurmatje komt een heel eind met zijn kort maar krachtige stelling.
De angel was er na The Final Cut wel uit.

Het is iets wat je hier ook hoort.
Het is allemaal mooi gedaan en de sfeerpartijtjes zijn gewoon helemaal okay.
Maar echt opveren kan ik niet van Gilmour's bedenksels.
We kunnen niet beoordelen of Waters dat heden ten dagen ook nog voor elkaar bokst, maar het is wel iets waar ik naar uit kijk.

Dat was wat mij betreft tijdens The Final Cut al...
Ik kan het overigens wel waarderen dat hij niet krampachtig een Pink Floyd achtig album wilde maken. Nu is hij al een tijdje een andere richting opgegaan, maar de man doet wat hij zin in heeft. Ik kan dat losse wel waarderen. Niet dat ik nergens kritiek heb, want dat heb ik zeker wel. Maar de diversiteit van het album maakt het voor mij een zeer prettig album om te beluisteren. De jazzy uitstapjes waardeer ik ook. Vooral bij Faces Of Stone.

In mijn eindlijst van dit jaar gaat ie wel komen vermoed ik.

Ik moet zeggen dat gilmour tenminste wel steeds probeert met iets nieuws te komen, of het nou goed is of niet. Waters blijft nog altijd maar krampachtig aan the wall vasthouden, gezien zijn recente bioscoop film. Ik vind the wall natuurlijk een goed album, maar onderhand weten we dat wel. Om iedere zoveel jaar met een andere versie te komen is ook wel een gebrek aan inspiratie vind ik. De angel lijkt daarmee ook wel weg uit waters.

De discussie waters/gilmour zal wel altijd blijven gezien hun lange samenwerking bij pink floyd. Waters blijft voor mij ook de belangrijkste man die hun albums interessant maakte, en het is gebleken met thema,s van alle tijden. Maar erg veel heeft waters nou ook niet uitgebracht, ja in de vorm van the wall en amused to death 2 meesterwerken, en dat heeft gilmour helaas niet op zijn conto staan.

Nou, op meer nieuws dan platgetreden paden heb ik Gilmour ook nog niet op kunnen betrappen moet ik zeggen. Je zou net zo goed kunnen stellen dat ie net zo krampachtig zijn eigen stijl vast blijft houden.

Het grote verschil zit mij vooral in de zeggingskracht van het materiaal. Waar je bij Gilmour al vroegtijdig dreigt in te dutten blijft Waters je tot de laatste noot boeien. Daarbij nog eens te constateren dat er sowieso amper verschil zit in de vorm waar ze het in gieten.

Als Gilmour plezier beleeft in het uitbrengen van dergelijke loungemuziekplaten is dat zijn goed recht uiteraard. Als Waters zoiets niet nodig acht omdat ie wat meer binding met de wereldproblematiek heeft volstaan slechts enkele kernachtige en tijdloze albums.

Rattle That Lock is wederom een relaxte behangplaat geworden die te aangenaam en te veilig wegluistert. Zoals altijd ontbreekt daarin gewoon weer elke vorm van spanning zodat ik er althans weinig meer naar terug zal grijpen.

Ik heb met gilmour ook hetzelfde gevoel als b.v een mark knopfler, ook steeds dezelfde soort lounche platen met wel wat verschillen, maar te weinig om steeds een aanschaf te rechtvaardigen. Gewoon 1 studio plaat, of koop gewoon dat live album van gilmour uit gdansk en je hebt het beste in huis. Maar ik blijf wel waarderen dat ze soms met iets blijven uitkomen.

Ben het trouwens volledig eens dat waters blijft boeien en dat je er naar uit blijft kijken, al heeft waters ook wel wat mindere platen uitgebracht met kaos en die plaat met geesink, en dat uitstapje met when the wind blows. Pros & con doet mij ook niets, itt tot the final cut wat ik ook nog een topplaat vind.

Vooropgesteld dat ik het met je eens ben dat ze vooral zelf moeten weten wat ze wel of niet uitbrengen, ze kunnen immers allebei prima teren op hun verleden, vind ik je bovengenoemde stuk echt onzin.

Je kunt Rattle That Lock een prima album vinden, of een flauwe behangplaat. Iedereen mag zijn mening hebben, maar stellen dat hij aan zijn eigen stijl blijft vasthouden, zie ik toch iets anders. Qua gitaarwerk wel (uiteraard), maar dit klinkt voor de rest toch echt anders dan de Pink Floyd vorm. Rattle That Lock is een wat meer poppy benadering, A Boat Lies Waiting in een prachtige samenzang, de jazzy uitstapjes op Faces Of Stone en met name The Girl In The Yellow Dress, en ga zo maar door. Zo heeft Pink Floyd nooit geklonken, dit is toch wel wat andere paadjes bewandelen. Enkel de instrumentale nummers hebben een onmiskenbare Pink Floyd handtekening wat mij betreft, vooral Beauty.

Faces Of Stone is geen jazz maar een walsje. Zoals je ook op Pro's en Cons kunt tegenkomen. Ik dacht notabene dat ie het zelfs weer van Roger had gerecycled. Het enige ''nieuwe'' is het meisje in de gele jurk wat ik tevens het zwakste nummer vind maar ik hou dan ook niet van jazz. Overigens was jazz wel een ding van Wright als ik het wel heb. Deze plaat kun je misschien het best als een ode aan Wright zien, maar staat echt bol van oude clichés, passages en ideeën die al veel vaker zijn opgedoken in het PF (solo)materiaal. Ik ben hier dan ook wel klaar mee en groei zit er sowieso niet meer in. Aardig en leuk allemaal maar slechts variaties op vele oude thema's en allesbehalve relevant.

De beste man blijft beslist een van mijn gitaarhelden maar hoezeer hij afhankelijk was/is van degelijk en aansprekend songmateriaal komt toch weer duidelijk naar boven.

Als reflectief retroalbum evenwel prima te genieten. Mag natuurlijk best op deze respectabele leeftijd.

In het midden van Faces of Stone zit toch echt een jazz stukje. Niet het hele nummer, maar wel in het middenstuk.

Eens dat dit een ode is aan Wright. Dat spat er wel van af ja.

Zal er nog eens scherp naar luisteren. Dancing Right In Front Of Me zit meer jazz in vind ik zelf. En wellicht bedoelde je die ook.

Duidelijk ook dat dit album het meer moet hebben van de gevoelswaarde dan originaliteit.

Hoi Hans,
Je hebt helemaal gelijk. Ik haalde Faces Of Stone en Dancing Right In Front Of Me door elkaar. Ik bedoelde idd de tweede.

Fijn nummer overigens!

Voor de liefhebber is dit ook best een fijn plaatje natuurlijk. Kwaliteit en produktie valt weinig op aan te merken. Alleen het geval Gilmour als soloartiest moet je liggen. Dan kies je voor de vorm of voor de inhoud. Of jeuk. Of de armen van Morpheus.

Och ja, als je zulke lage verwachtingen hebt als ik (vanwege On an island en The endless river), dan valt deze plaat best mee. Natuurlijk staat er weer zo'n minimalistisch instrumentaaltje (5 a.m.) op en zo'n topzware ballade (In any tongue) en zo'n variatie op Another brick in the wall part 2 (Today), maar al met al is de plaat toch wel afwisselend genoeg om uit te kunnen zitten, en het titelnummer vind ik zelfs uitgesproken sterk. En vanzelfsprekend klinkt dit album weer perfect.
        De crux blijft voor mij toch dat Gilmour bijna de uitvinder en zeker de eigenaar is van zijn specifieke gitaargeluid: warm, vol, bruin, soms vernietigend (zoals op 3:20 en 3:33 van Beauty), emotioneel en uniek, en hij heeft natuurlijk alle recht om dat "gepatenteerde" geluid zo vaak als hij maar wil te gebruiken, maar als luisteraar denk ik: nou, het is nou al veertig jaar ná Wish you were here, laat nou eens een ánder geluidje horen (zoals op Dancing right in front of me)... of beter gezegd: gebruik die sound maar zo veel als je wil, maar ík heb het er wel mee gehad.

Tijdje niet gekeken hier, en zijn inmiddels weer bij Gilmour vs Waters aanbeland. Een discussie die over het algemeen word gestart vanuit de Roger dwepers. Dat mag en is misschien ook wel ergens logisch, maar word soms wel een beetje vermoeiend.

Lyrics van In any Tongue vind ik overigens gewoon prima teksten. Ik vraag me wel eens af wat mensen nou precies voor teksten willen.

Tegenvallers voor mij blijven;

Faces of Stone
Dancing Right in Front of Me

Dit word overigens door de andere nummers volledig gecompenseerd. And then blijft in mijn optiek fenomenaal.

Tevens vraag ik met af waarom niet gewoon de extended version van RTL op de cd staat. Hier zal een verklaring voor zijn, maar ontgaat mij even.

Gezien de hele voorgeschiedenis en de verwevenheid van wat men gemeenschappelijk heeft bereikt, het ''patent'' op verschillende kwaliteiten c.q. inbreng is het aanhalen van de overige bandleden sowieso niet minder dan logisch. Die ''succesvolle'' invloeden klinken zelfs op de soloalbums van de heren door. Wat dat met dwepen heeft te maken is mij een raadsel maar sommige zaken tekenen zich maar al te duidelijk af.

Uiteraard kan het vermoeiend worden als je inderdaad dweept met een bepaald lid van een band maar hier is gewoon sprake van een nuchtere analyse. Niks meer en minder. And Then is trouwens inderdaad een hele mooie afsluiter en de gele jurk kan me gestolen worden. Dan zie ik die nog veel liever een dansje maken recht voor mn neus. In Any Tongue blijft een highlight ook al klinkt het als een CN ripoff.

Tot slot constateer ik dat Gilmour meer met Knopfler op heeft dan met Waters. Wat voor mij een reden te meer is om uit te kijken naar het nog te verschijnen album van laatstgenoemde.

Gele jurk heb ik ook niet zoveel mee. Sla ik standaard over.

CF is geen ripoff. CF is muzikaal gezien gezien gewoon 100% een Gilmour song, en daarom veel overeenkomsten. Overigens blijft jouw nuchtere analyse gewoon een mening.

Ik zei dan ook dat IAT klinkt als een CN ripoff. Een ripoff kan van elk bestaand nummer zijn. Misschien is dan zelfplagiaat de juiste term. Een nuchtere analyse is verder gewoon gebaseerd op een vergelijkend warenonderzoek en derhalve mening noch aanname. Laat staan gedweep.


Can't you see, it all makes perfect sense.........

Pink Floyd - Money (Official Music Video) - YouTube

David Gilmour: Wider Horizons - BBC Two
Youtube



Snel kijken, want zal wel snel offline gehaald worden vrees ik.

Mooi portret van een tevreden en opgedroogd muzikant die weinig meer te melden heeft dan zijn legendarisch verleden wat mij betreft. En daar dan ook nog altijd de vruchten van plukt. Bedankt voor de link in ieder geval.

Erg leuk om te zien. Bedankt voor de link!

(trouwens wel een heel irritante emotieloze, monotone voice-over door de hele docu heen: "he laughs and waves to the audience"; "he smiles and brings out the pizza"; "the sun is setting, sussex, september 16". Alsof we debiel zijn)

Nou ja, er zijn er nog zat die er meer achter zoeken dan er gewoon is natuurlijk.

Klopt helemaal. Niets meer te melden, maar het lijkt een tevreden mens. En comfortably rich. Geboren voor het geluk maar het is hem gegund.

Ik ga er steeds meer van genieten, minus beauty vind ik het een fenomenale plaat!

Ik wil toch ook constateren dat door de eeuwige Waters-Gilmour discussie alles wat David Gilmour uitbrengt door het Waters-kamp altijd met frisse bitterheid wordt geattaqueerd.
En is het niet het album dat wordt bekritiseerd, is het al snel de man zelf met kreten als "opgedroogd".

Jammer, want het vertroebelt nogal de beeldvorming.

Waters heeft in 1992 met Amused to Death voor het laatst iets noemenswaardigs uitgebracht. Recent heeft hij als laatste vorm van "orginaliteit" datzelfde album met wat kleine mixverschillen nogmaals uitgebracht. Waar bij mij na beluistering uiteindelijk het gevoel van zakkenvullerij overheerste.

Waar Gilmour live (zie Gdanksk) nog nieuw werk verweeft tussen oude Pink Floyd nummers in zijn optredens, komt Waters al 35 jaar met zijn Wall-show in wat varianten. Indrukwekkend (geweest), maar het verwijt "gebrek aan orginaliteit" bij David Gilmour is daarbij vergeleken een hard gelag.

Dat gezegd hebbende, kan het mij verder in het geheel niet schelen wie wat uitbrengt en weeg ik het verleden niet mee om er al dan niet een op voorhand bekend standpunt over in te nemen.

Het is ook buitengewoon flauw om van enige oude rocker van 70 met een respectvol verleden enige originaliteit en zelfs vernieuwing te eisen', dan wel verbaasd te constateren dat de oude baas nog steeds klinkt zoals hij al enige tijd klinkt.

Zelfs als je dat al doet, kan de constatering blijven beperkt tot één bericht. Het feit dat mensen er pagina na pagina op terug komen, wat kan het je namelijk (nog) schelen, doet de verdenking rijzen dat er van enige boze opzet sprake is.

Gilmour doet, net als Waters, gewoon waar hij goed in is. En de één zal er van houden en een ander niet. Het ene album beter dan het andere maar dat is elke rockartiest eigen.

Volgens mij is hier nergens bepaald dat er per user een berichtenmaximum is ingesteld voor een albumbespreking. Voor de rest mag van mij iedereen vinden wat ie wil, ook al wil ie dat net als de betreffende artiest herhalen tot ie in de kist ligt. Wat zoiets met boze opzet te maken heeft is mij overigens een raadsel. Daar zou je dan eerder de artiest van kunnen beschuldigen.


Uiteraard zijn beide heren creatief allang opgedroogd en teren slechts nog op hun oude roem. Dit laatste Gilmour album schiep enige verwachtingen maar valt wat mij betreft dermate tegen dat de enige hoop nog gevestigd is op wat Waters nog als zwanenzang te presenteren heeft. Intussen is het wachten daarop zo lang geworden dat het je inderdaad weinig meer kan schelen.


Ten tijde van Live In Gdansk had Waters zijn In The Flesh tour die qua opzet geheel dezelfde was en dat al vanaf het jaar 1999. Duidelijk de inspiratiebron voor de comeback van Gilmour wiens zakken inmiddels al uitpuilden van de Pulse tour. Dat hij daarna The Wall nog in zijn mouw had zitten valt hem moeilijk te verwijten. Ook niet echt met het solowerk van Gilmour te vergelijken tenslotte.

Het door mij gebruikte woord originaliteit zou ik dan ook liever door inhoud willen vervangen teneinde in ieder geval het verschil in gewicht van het (solo)materiaal te onderstrepen. Dat laatste wapenfeit zal Waters nog moeten aandragen uiteraard.


Geen dank, bij deze rechtgezet.

[quote"="bluebird"]Uiteraard zijn beide heren creatief allang opgedroogd en teren slechts nog op hun oude roem. Dit laatste Gilmour album schiep verwachtingen maar valt wat mij betreft dermate tegen dat de enige hoop nog gevestigd is op wat Waters nog als zwanenzang te presenteren heeft. Intussen is het wachten daarop zo lang geworden dat het je inderdaad weinig meer kan schelen [/quote]
Toch kun je niet spreken van "creatief opgedroogd" en "teren op oude roem" als er nog gewoon albums met nieuwe nummers worden uitgebracht.

"Schiep verwachtingen" maar bij wie en is dat automatische gevoel dan niet ten onrechte? Of heeft Gilmour wellicht gezegd dat hij nu zijn beste album ooit kwam presenteren?

Geen enkele artiest kan 40, 50 jaar na het debuut nog klinken als ten tijde van dat debuut. Het oorspronkelijke gevoel van het eerst beluisteren van de eerste albums kan ook nooit meer worden opgeroepen of teruggehaald.

Dat betekent dat er veelal een soort van status quo wordt bereikt na zo'n lange periode: je mag vaak blij zijn dat de artiest nog op niveau weet te presteren en op z'n minst weet te bereiken dat er herkenbaar werk wordt geboden.

Soms is "echt wat anders" ook al lang verdwenen. Bij Gilmour praat je vermoedelijk dan ook al over The Wall (1979) als project van Pink Floyd.

Dat neemt niet weg, dat hij vanaf die periode toch nog wel tot heel wat onderhoudende momenten weet te komen, in zijn soort van muziek.
Slecht is het ook zelden. Ik heb zelf nogal moeten wennen aan On an Island maar had daar later toch ook wel vrede mee. Een goed album voor bepaalde momenten.

Ook dit album heeft m.i. zeker voldoende goede nummers (of delen van nummers) om er alsnog 4**** . Maar ik verwacht geen Meddle of The Dark side of the moon meer.

En wie weet waar Waters nog mee bezig is.

Laten we zeggen dat het tijdsverloop een dergelijk stempel toch wel enigszins rechtvaardigt. Dan mogen de heren Floyd nog een voorbeeld aan Mark Knopfler nemen. Inmiddels ook niet meer zo piepjong.


Integendeel. De perceptie van de fan is altijd anders dan die van de artiest. In het geval Gilmour is het een plaat geworden die alleen hijzelf leuk vindt en dus geen crowdpleaser is. Dat hij tot beter in staat is/was schept de verwachting van de fan dus, vooral op basis van de live performance. On An Island laat beduidend majestueuzer gitaarwerk horen dan hier het geval is.


Dat is ook zeker niet de bedoeling. Je verwacht dan ook progressie in het materiaal en geen theekransje. In dit geval is het allemaal erg doornee van wat ooit is gepresteerd wat mij betreft.


In dat geval was het dan ook allang tijd om er mee te kappen. Je hebt ook artiesten die stoppen op het hoogtepunt en zichzelf niet eens meer willen herhalen tenzij brood op de plank. De stapels brood op de plank van meneer Gilmour lijken me echter geen reden om een album uit te brengen dat niets meer toe te voegen heeft. Dan krijg je ook kritieken die er naar zijn.


Ik hoef zeker niet iets anders zolang het oude nivo nog wordt gehaald. Helaas is dat hier niet het geval geweest.


Absoluut en op geen enkel album is het uiteraard alleen kommer en kwel. De ene doet je alleen gewoon beduidend meer dan de ander zonder de ander daar per definitie mee onbeluisterbaar te maken.


Dat was al sinds half jaren 80 niet meer het geval uiteraard. Maar om dit slechts 1 ster minder te geven dan dergelijke classic topalbums gaat mij nou ook weer wat te ver.


Nieuws | Algemeen - rogerwaters.eu

Roger Waters will release a new solo album next year and plans an arena tour too - digitalspy.com