David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Waters.....dat is goed nieuws. Hoop ook dat het nu een keer echt waar is.

Geheel eens met brother Bluebird inzake dit album.
Op basis van het muzikale een hoge score, maar composorisch stelt het helaas toch teleur.
Ik had echt de neiging om wat anders te gaan doen tijdens ( meerdere) beluisteringen....en dat is een verkeerd signaal.

Die lui moeten gewoon kappen en t bejaardentehuus in..lekker samen sjoelen..tis sinds de 80s al niet veel meer

Dan toch gaarne even Amused To Death van Roger Waters ( 1992) beetpakken luigi.
Dat is een heel fraai album.

Van hem verwacht ik nog wel iets speciaals, de tijd zal het leren.
Van Gilmour waren mijn verwachtingen minder groot.

Heb ik geprobeerd..vreselijk en pretentieus album

Klare taal luigi. Moet kunnen natuurlijk.

Evert, zet op die plaat!!!

WAT EEN KABAAL !

Ach...weer die discussie over Gilour/Waters. De waarheid is deze: beide zijn inmiddels bejaard en het is logisch dat ze het torenhoge niveau van pink floyd NOOIT meer gaan halen, dat mensen dat verwachten is gebaseerd op heimwee. Anno 2016 maakt Gilmour zo nu en dan nog een leuke plaat terwijl Waters aan een soort The Wall autisme lijkt te lijden.

Of terug grijpt naar een laatste album van 24 jaar terug.
Ik zeg geen slecht woord over Amused to death maar een degelijke opvolger laat wel erg lang op zich wachten.

En zodra het uitkomt volgt ongetwijfeld opnieuw een oude mannen/bejaardenhuis discussie.
Behalve natuurlijk als je op dat moment het zogenaamde Waters kamp behoort.

Waarbij het frappant is, dat degenen die jaar in jaar uit roepen over artiesten en bejaardenhuizen met hun kritiek van elke keer dezelfde strekking al zolang bezig zijn dat ook daar inmiddels huize Avondrood voor gaat naderen.

Het punt is en blijft, dat het niet standaard is, dat jonge artiesten per definitie goede muziek maken en ouderen niet.
Alleen kunnen oudere artiesten er niet veel aan doen, dat hun stem en geluid nu eenmaal bekend zijn en het steeds ingewikkelder wordt om daardoor met iets opzienbarends te komen.

De grenzen binnen het rock-genre zijn natuurlijk al redelijk beperkt (hoeveel wordt er sowieso nog ontdekt) en als er dan ook nog rekening moet worden gehouden met fans die eigenlijk liever meer van hetzelfde horen is het dilemma wel geschetst.

En waarom zou bijvoorbeeld David Gilmour nog op zoek gaan naar nieuwe fans met nieuwe wegen in muziek terwijl de rest van zijn oeuvre die fans nooit zal kunnen bedienen?
Hij zou het alleen doen voor de critici om hen de mond te kunnen snoeien en om maar niet voor rockdino te kunnen worden uitgemaakt.
Maar de vraag zou zijn of ook zijn hart er zou liggen.

We hebben de ontwikkeling van de gitarist David Gilmour helemaal mee mogen maken, inclusief het hectische begin in de periode rond het vertrek van Syd Barrett bij Pink Floyd.

Zoals voor elke artiest geldt, het ene album is beter dan het andere. Ook als de artiest opereert binnen de kaders van zijn eigen kunnen en belangstelling.

Wat mij betreft speelt leeftijd geen rol maar blijft het uitgebrachte album bepalend voor kritiek.
Het blijft verbazingwekkend, hoeveel mensen met "leeftijdskritiek" zich toch te blijven bemoeien met oudere artiesten (waar ze blijkbaar niets meer mee hebben) om dezelfde kritiek constant te blijven spuien.

Ik zou me dan alleen nog richten op jonge artiesten die blijkbaar het monopolie hebben op goede muziek en David Gilmour verre van mij houden.

Maar behalve jonge users kom ik nooit iemand tegen bij nieuwe albums van de DMA's, Bring me the Horizon, Jake Bugg of Catfish and the Bottlemen. Nieuw, maar hier nog met een naar verhouding tegenvallende belangstelling.

Gilmour is heel goed in staat andere wegen in te slaan zoals hij dat als gast- en sessiemuzikant al vele malen heeft bewezen. Dat hij vervolgens met een zeer matig soloalbum op de proppen komt dat eigenlijk zijn lichtste tot dato is heeft meer met zijn eigen haast voorspelbare aanpak dan met gebrek aan verfrissende ideeën te maken. Ik zou bijvoorbeeld eens gebruik maken van een gastzanger aangezien de eigen vocalen te wensen over beginnen te laten. Collega Waters heeft hier minder last van. Diens ''zang'' is onvervangbaar bij de lading die hij in zijn composities legt. Gilmour is een muzikant die het meer om de vorm gaat dan om de inhoud. En die vorm kan inmiddels beter. Stukken beter. Tot in de kist zelfs.

Mag ik dat zeggen? Nou reken maar.

Een album waar de artiest zelf content mee is wil nog niet zeggen dat de toehoorder dat ook automatisch moet zijn.

Van alle Gilmour soloplaten incl. onder de PF naam is dit de eerste die zich op een enkel nummer na op mijn meest geringe voorkeur mag verheugen. Niet vanwege de kwaliteit maar destemeer aan het te minimalistische en voorspelbare karakter en de geringe houdbaarheid. En een paar zeer vervelende deuntjes.

Autobiografisch, reflectief, meditatief, PF knipogen of niet, ik mis een sfeer en een flow in het album wat ik tot op heden nog niet ben tegengekomen bij meneer Gilmour. Met de skipknop binnen handbereik.

In any tongue doet vocaal en muzikaal werkelijk denken aan een opname, geschikt voor The Wall.
Het zou liefhebbers van dat album in ieder geval buitengewoon mild moeten stemmen.

Er zit evenwel ook een paar keer een pianootje in, dat dan weer doet denken aan beïnvloeding door Steven Wilson. Wat overigens niet zo is.

Maar prachtig gedaan. 70 of niet.

Natuurlijk zit het gedegen en verzorgd in elkaar.
Dat kun je gerust aan Gilmour over laten.
De man kan ook op zjjn 70e nog prachtig musiceren.
Het is ook maar net wat je wil horen en wat is het criterium.
Nergens is het slecht en soms veerde ik wel even op, maar deze Gilmourschijf kabbelt mij uiteindelijk te veel door.
Ik mis een dosis spanning en met alleen mooie muziek ben je er niet.
Het blijft vooral typisch zijn stijl, met smaakvolle intro's, sfeertapijtjes en daar over heen zijn uitmuttende spel en een wat funky/rockende titelsong en een jazzysong die ik echter helemaal niet indrukwekkend vindt.
Eens met Hans aangaande Any Tonque, want dat is echt een prachtig liedje.

Perfect als je gaat voor het "mooie", zijn spel en wellicht zang.
Maar voor een avontuurlijke plaat met enige uitspattingen is dit een laat maar liggen plaat.

Gilmour was afgelopen week bij Jimmy Kimmel op bezoek.
Hierbij de link naar 2 filmpjes van dat optreden.

Had geloof ik al de gelijkenis tussen In Any Tongue en Comfortably Numb aangesneden wat wellicht het Wall gevoel oproept bij sommigen. Moet toch zeggen dat het daar niet bij in de schaduw kan staan en de solo vind ik ook wat mottig en te kort. De tekst is beter. De instrumentaaltjes en het schitterende A Boat Lies Waiting maken dit veel te conventionele album nog net de moeite waard. Live gelukkig destemeer en ik kijk dan ook liever uit naar een eventuele on stage release.

Live kregen de nummers van On An Island ook wat meer flair, dus dat zou best een ander beeld kunnen schetsen.
Ik verwacht wel dat er live wat verschijnd, daar is onze Dave wel van.

Zet 'm op oudelui !

Begint u maar vast. Dan ga ik ondertussen even..........

Ach, een solo van 1,5 minuut kan niet echt onder "te kort" worden verstaan en wat "mottig" is, is mij ook niet geheel duidelijk. Dat van die schaduw ben ik ook niet eens, in dat geval was het gevoel, het vergelijk ook niet ontstaan.

Ik heb zelf meer moeite met de titelsong, ben om die reden blij dat ik een remix-loze cd heb.

Misschien dat de solo in IAT vanwege het iele snerpende geluid op een Telecaster wordt gespeeld ipv een Strat. Dat maakt al een verschil van dag en nacht. Ik vind de melodielijn verder een stuk minder en het is vrij beroerd gezongen ook. Om die reden voor mij dus een wat slap aftreksel van een wereldklassieker. Het enige gevoel dat ik krijg is dus dat de mot er wat ingekomen is en Gilmour het effect van de tand des tijds teveel heeft onderschat.


De titelsong is sowieso een misser maar geeft in de extended versie in ieder geval wat boeiender gitaarwerk.

Deze plaat bevat evenwel muzikaal weer enige fraaie oldschool momenten maar songmatig is het naar vertrouwde Gilmour traditie wederom onder de maat. Vroeger was dat geen probleem omdat de man nou eenmaal de ''voice and guitar of PF'' was. Op eigen houtje blijft er nu maar weinig meer van over sinds ook Rick Wright has left the building.

De eerste keer dat een album van Gilmour me na enige tijd weinig tot niets meer heeft gedaan overigens. Zijn voorgaande worpen waren kwalitatief ook beter en bevatten meerdere prijsnummers die hier nergens meer aanwezig zijn en een wat uitgekauwde, opgedroogde en belegen indruk achterlaten. Het is en blijft allemaal nog best te genieten maar dat ie indrukwekkender werk heeft afgeleverd is voor mij wel een feit.

Live moet je niet het verschil verwachten als bij On an Island en Remember that Night. Sowieso werd Rattle that lock niet integraal gespeeld, en de nummers waren vrij identiek aan het album. Met uitzondering van In any tongue, waar dit nummer live nog veel beter was ivm langere solo.

live staat gilmour toch nog steeds als een huis en heeft hij niks aan kracht verloren! hier een mooi filmpje waar hij purple rain verwerkt in comfortably numb, prachtig gedaan!

David Gilmour - Comfortably Numb (featuring Purple Rain) - YouTube

Waarmee toch weer eens wordt onderstreept dat Prince behalve een groot regisseur ook nog een zeer verdienstelijk en niet weg te cijferen gitarist was. Heel mooi van Dave.

16 and a half minutes of unreleased music composed by David Gilmour / Pink Floyd for the 1995 documentary 'The Colours of Infinity'. Soundcloud

Mooi om te horen is ook die gigantische knipoog naar One Of These Days halverwege...

Iemand is zo vriendelijk geweest het recente optreden van Gilmour in Wroclaw online te zetten

zojuist kaartjes gewoon voor zijn concert in Tienen!!! ontzettend veel zin in, live is hij nog steeds ongelofelijk sterk! op naar 27 juli!

Jozef, bedankt (wederom) voor weer een mooie link! Mooi concert. Je ziet dat de sleet inmiddels wel wat op Gilmours stem zit, maar dat hoorde je ook al op dit album. Maar het is nog steeds prima. En muzikaal is de maestro nog niets aan klasse verloren. Ook de rest van zijn band was van uitstekende klasse.

Mooi concert!

Sleet op de stem...de man is 70.
Wees blij dat ie er nog is !

Daar ben ik ook blij mee! Ik kan ook goed leven met de sleet, maar de constatering lijkt mij niet ongepast. Ik ben er niet zo'n fan van als mensen die het eigenlijk niet meer kunnen toch nog bezig blijven. Maar daar is bij Gilmour absoluut geen sprake van. En zijn gitaarspel blijft subliem. De hele band is trouwens wederom geweldig. Gewoon een prachtig concert!

Gisterenavond was het dan eindelijk zo ver, hop naar Tienen om deze man zijn kunsten eens live te gaan bewonderen. Het had behoorlijk zweet, tranen, stress en verwensingen gekost om aan tickets te geraken, ik denk dat het ergens na een 6- tal pogingen uiteindelijk gelukt was om als één van de laatste balconyplaatsen te bemachtigen (toch via de officiële weg, een paar momenten later stonden ze aan dubbele prijs op Nederlandse gangstersites ). Nu het was dan ook iedere minuut stress waard, de man kan het nog altijd. Ja, sleet zal er wel iets of wat opzitten maar in de verre verte niet dat je gaat denken "jongen stilaan tijd om ermee te kappen". Nee hoor dat hij maar rustig nog wat verder doet . Dit concert was een onvergetelijk moment in ons leven en staat bij ons drieën tot het einde onzer dagen in ons geheugen gegrift als een wauwmoment.
De afwezigen hadden ongelijk .