David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Titelsong is in ieder geval al fenomenaal!!!
Ben heel benieuwd naar dit album na het fantastische "On an island"

Mooie hoes, maar titelsong vind ik in het begin wat doorsnee rockgroep met weinig ziel. Halverwege leuk intermezzo met koor, maar dan gaat het weer standaard verder. Maar goed, het is maar 1 nummer - tot nu toe.

De titelsong doet mij echt helemaal niets. Vrij zwakke song die idd wat doorsnee klinkt.
Dat moet Gilmour beter kunnen. Afwachten maar.
I

Ben er nog niet helemaal over uit. Jaren 80 sound, wellicht qua style een beetje als About Face.

Laten wij hopen dat de rest in ieder geval overtuigender is. Bass loopje is dan wel weer lekker.

Ben wel positief verrast door het titelnummer eigenlijk.

Lekkere groove en bovendien een sterke solo.

Blijf een fan van man's gitaar en vanuit dat opzicht zal ik elke scheet die hij nog uitbrengt gretig tot me nemen.

Dit nummer laat mij in ieder geval meer sprankeling horen dan Louder Than Words.

De man heeft mij altijd wel kunnen boeien met zijn solo werk dus deze ga ik sowieso luisteren als ie uitkomt, met goede hoop na deze introductie.

En nu ik dan toch bezig ben denk dat ik Endless River nog maar eens opzet.

Misschien dat dat ooit ook nog wel wat kan worden.

Met alle respect voor mooie solo's ( dat kan Gilmour ook als de beste.)
Het is echter geen garantie voor goede songs- dat vraagt toch wel wat meer.
Het titelstuk meerdere keren tot mij genomen maar ik vind het niet geweldig. Zijn zang hier trouwens ook niet.
Ik hoop overigens dat het wel wat meer pit heeft dan On An Island, al heeft die wel een paar heel mooie songs.

In zijn zang hoor ik bepaalde momenten ook wel een lichte slijtage, maar dit is in dit geval voor mij niet geheel vrij van zo zijn charme.

Als er maar een enkele track op staat als The Blue loont het sowieso zeer de moeite wat mij betreft.

Of Murder.

De man heeft ook solo wel enkele knallertjes neergezet, naar mijn idee.

Met About Face heb ik altijd het meest gehad.
Een los geheel, eigentijds en lekker afwisselend.
Zijn albums zijn geen van allen meesterwerken, maar wel onderhoudend.

Jammer dat er geen samenwerking met Roger Waters mogelijk is in de vorm van een plaat.
Zou niet eens onder de PF vlag uitgebracht hoeven worden, want Mason mag van mij wel thuis blijven.
Zou best iets moois kunnen opleveren. Het duistere van Waters en de melanchonie/ rockerige van Gilmour.

Ijdele hoop.

Het is in ieder geval positief dat de man met nieuw werk komt.
Het lome On an Island, ik zal het ongetwijfeld aanvankelijk als slaapverwekkend hebben omschreven, kent toch wel mooie momenten.

En misschien moet je het ook los willen beoordelen van zijn eerdere solowerk en al helemaal van zijn geraffineerde gitaarspel bij Pink Floyd.

Het project On an Island staat op zich en hoeft niet te worden vergeleken. In die zin was het een verrijking van zijn bestaande oeuvre, het was niet meer van hetzelfde.

Maar hij neemt de moeite van het schrijven van nieuw werk en die passie is alvast te waarderen.

En daar heb je gelijk in.

Ik hoop dat Waters ook nog weer eens de geest krijgt.
Persoonlijk kijk ik daar wel wat meer naar uit.
Waters overdondert meer en is naar mijn idee de betere componist.

Maar idd goed dat Gilmour in een periode zit dat hij bezig blijft. De tijd dringt tenslotte.

Van Waters had ik liever tien jaar geleden nog eens een vurige plaat gehad.

Zo onderhand hoeft het eigenlijk al niet meer, en zie hem ook niet nu nog met een heel groots werk aankomen.

Want waarom heeft hij dat niet eerder gedaan, in die meer dan twintig jaar.

Dan ook nog dat bitchy berichtje op facebook omtrent mensen die dachten dat hij eindelijk weer eens wat ging droppen, of wat ging doen met zijn oude maten.

Een poepnummer als If I Had Been God.

Zal niet zeggen dat hij geheel heeft afgedaan, maar al mijn eventuele verwachtingen zijn in ieder geval ernstig bijgeschaafd en als het een album moet worden met tracks als bovenstaande doe mij dan maar lekker dit plaatje.

Ik had qua investering in nieuw werk ook meer verwacht van Waters.
Hij is nogal in het verleden blijven hangen, al denk ik dat het live peformen hem beter is gaan liggen.
Een soort omgekeerd gevoel.
Hij ergerde zich aan het publiek in de Floydtijd , maar ja, nu speelt hij ook in grote hallen.
Een publiek dienen die nu wel de moeite neemt om echt te luisteren ?
Waters heeft vooral een band met The Wall die toendertijd niet veel is opgevoerd.
Hij heeft het gewoon meegenomen naar nu en dat heeft hij ( eerlijk is eerljjk) briliant neergezet.

Maar een artistieke man als hij zou toch nog wat heilig vuur moeten hebben om iets nieuws te maken. Misschien is het wel gewoon op.
Zijn sporadisch gemaakte nieuwe liedjes zijn idd niet over naar huis te schrijven.

Nu bept hij in een interview ( ook op FB) over de nummers van Amused To Death.
Het zal mij niet verbazen als hij dit in zijn geheel gaat peformen.

Jammer eigenlijk, want voor mij is hij toch wel het creatieve brein van Floyd gebleken.

Als hij AtD of uberhaupt een soloshow in Nederland komt doen ga ik net als bij The Wall wel even kijken, dat dan weer wel.

In the Flesh blijft een mooie dvd, zoiets zou ik nog wel eens zelf willen ondervinden.

Waarom hij in al die tijd met niets nieuws komt blijft een mysterie, wie zal het zeggen. Tien jaar geleden was er sprake van een project wat 'Heartland' of zoiets zou gaan heten. Daar had ik toen wel behoorlijk zin in, uiteindelijk kreeg je dan dat Ca Ira geval.

En ook recent meende ik wat over een nieuwe rockplaat te lezen, maar er gebeurt niets.

Dat is jammer, en ik zie het dan ook niet meer gebeuren. Inmiddels heeft hij wel de leeftijd bereikt waar het uitblijven van nieuw werk wel enigszins gerechtvaardigd zou kunnen zijn, maar dit dan wel na een hele lange periode waar dit eigenlijk niet het geval was.

Maar wie weet, wellicht heeft hij nog wel een 'Old Ideas' in het verschiet.

Hoe dan ook is echter vooralsnog het arriveren van deze betreffende plaat het enige vaststaand feit en daar zullen we het dan ook maar mee moeten doen voorlopig.

Met je eens.

Ik geloof dat Waters zich ten doel heeft gesteld alleen met iets nog te komen dat beter is dan Amused to Death.

Dat is zo'n beetje hetzelfde als dat Pink Floyd alleen nog komt met een album als het beter is dan The Dark Side of the Moon of Meddle.

Waters vindt vermoedelijk zelf dat hij met The Wall zijn Magnum Opus heeft geschreven, daar is hij eigenlijk sinds die tijd (1979) al mee bezig, grijpt daar ook nog steeds naar terug en dat leidde destijds binnen Pink Floyd uiteindelijk ook tot de finale breuk.

Maar ik had na Amused to Death, buiten deze gedachtegang om, eigenlijk ook wel wat meer verwacht van Waters.

On An Island vind ik zéér mooi. Jammer genoeg doet de titelsong van deze nieuwe me ook totaal niets.

Track is bij mij nu wel in goede aarde gevallen! Wellicht door vaak beluisteren. Maar zeker ook de bass waar ik waarin ik me heb verdiept. Leuke track om op mee te spelen in ieder geval.

De titelsong doet me een beetje denken aan Eric Clapton in de jaren tachtig.

Dit album is toch nog helemaal niet gelekt? Ik begrijp niet waarom er toch altijd fanboys op voorhand al zo'n ongegronde, hoge stem plaatsen.

Titelsong doet inderdaad een beetje 80ies aan en vind ik te doorsnee voor een muzikant met de status van Gilmour. Het beklijft niet en gaat zoals helaas vaak het geval is bij Gilmour voortkabbelen. Zijn stem klinkt verder erg anders, maar dat vind ik niet direct storend.

Gebaseerd op het verleden, Gilmour heeft mijns inziens nooit een bijzonder solo-album gemaakt, heb ik lage verwachtingen, maar wie weet. Crosby & Nash doen ook mee, meen ik?

nou ja fanboy... Gewoon 3 x Floyd in zijn top 10 plus een solo album van Waters plus een album van Gilmour

Maar we kunnen het Pink177 hoe hij aan z'n stem is gekomen

Dat titelnummer vind ik ook drie keer niks maar ik ga er maar vast van uit dat de rest van de plaat best de moeite waard zal zijn. Al zou ik niet zo gauw weten wat.

Er zijn in het algemeen ook genoeg voorbeelden van niemandallerige titeltracks op wonderschone albums wat nog alles goed kan maken.

Verder hoop ik op een wat meer uptempo album dan zijn laatste slaappil. We zullen het zien.

Ik zie gilmour wel een beetje zoals ik mark knopfler ook zie, mooie rustige nummers met af en toe een bijzondere uitschieter ertussen. Knopfler is de laatste jaren trouwens wel een stuk productiever gebleken dan gilmour.

Wel raar trouwens dat iemand nu al op het album gestemd heeft, vooral omdat hij in totaal maar 2 stemmen heeft uitgebracht, en net als user ingeschreven staat. Dit album zal volop in de belangstelling staan, en misschien hunkert die user daar ook wel naar.

De eerste single rattle that lock deed me in eerste instantie niet aan Gilmour denken, maar aan iemand anders, het kwartje viel niet direct, maar nu wel. Het klinkt meer als Roxy music in de jaren 80 of als Bryan Ferry dan als een Gilmour nummer. Niet zo vreemd, Phil Manzanera de gitarist van Roxy music heeft achter de productie van dit nummer gezeten. Zijn invloed lijkt groter dan die van de meester zelf.

Daar zou je zomaar een punt kunnen hebben. Polly schrijft de teksten wel en David rest nog zijn unieke gitaar. De creatieve Gilmourarmoede is weer tot grote hoogte gestegen.

Ach je hoeft geen fan te zijn van Gilmour. Maar wat een onzin kraam je allemaal uit...

En wat brengt jou tot de conclusie dat ik geen fan zou zijn? Een fanboy in ieder geval niet nee. Doe eens de top 10 check. Dan snap je het misschien wat beter.

Gilmour is, was en blijft op Mason na creatief de meest zwakke schakel in de hele PF geschiedenis. Zijn muzikale stempel ten spijt.

Als het hele album net zo klinkt als die single heb ik het wel gehad met meneer Gilmour.

Helaas is mijn verwachting ook niet erg hoog.
Dan kan het natuurlijk altijd nog meevallen.
Al bij A Momentary Lapse Of Reason viel het op dat Gilmour als componist te kort schiet om een heel album te blijven boeien.
Ook op Division Bell en zijn vorige soloplaat idem. Hier en daar mooie nummers, maar tevens ook songs die het vooral van de muzikale aankleding moeten hebben.
Gilmour is imo een uitstekend musicus die iets unieks toevoegd en gerust wel goede ideeen zal hebben, maar dan niet in een leading rol.
Ik wil ex collega Waters niet steeds noemen, maar juist hij kan wel sterk compeneren, maar heeft weer betere musici nodig om het te voltooien.
Gilmour ( en natuurlijk ook wijlen Rick Wright) konden dat perfect vervullen in de beste Floyd periode.
En natuurlijk hebben beiden ook bijgedragen aan bep.songs.
Nu is Phil Manzanera weer van de partij- kennelijk als een soort van musical director en om Gilmour te helpen bij het voltooien van de composities. Ega Polly is er dan voor de lyrics.

Mixed feelings dus. Maar ik hoop natuurlijk dat Gilmour gewoon een boeiend album aflevert.

Over die 2 stemmen die hier al zijn gedaan;
Te kinderachtig voor woorden. De plaat is nog niet te beluisteren, tenzij er mastertapes zijn gejat.
Deze "fans" neem ik dus nooit van zijn leven meer serieus. Wat een belachelijke manier van doen.

Ik denk dat Gilmour diep onderschat wordt door sommige users. Wat juist hij niet de architect van PF klassiekers als Comfortably numb, Wish you were here, Echoes, Breathe, Shine on you crazy diamonds etc etc.
Toen Gilmour tot de band toetrad om Syd te vervangen veranderde de sound, het hele concept PF vrijwel direct in hun overbekende sound. Bovendien, waar Waters zich voornamelijk op het concept en de inhoud richtte was het toch voornamelijk Gilmour die voor de overbekende sound zorgde, samen met Wright weliswaar, maar toch. De sound is toch het eerst wat aanspreekt en opvalt en er voor heeft gezorgd dat ze een van de succesvolste Britse bands ooit zijn.
Conclusie, ik ben wel nieuwsgierig naar deze plaat van een legende.

Ik zou liever willen stellen dat Gilmour diep overschat wordt door sommige users. Niet alleen ontbreekt het hem aan talent om zelfstandig boeiende en spannende composities te berde te brengen, hij heeft daarbij immer de input nodig van anderen. Gilmour is een vrij simpel muzikant met een bluesachtergrond die zijn spel echter een verfijnd eigen karakter heeft meegegeven. Hij zou als arrangeur beter uit de verf komen dan als componist in ieder geval. Zijn soloalbums zijn dan ook vrij slappe hap en kunnen niet in de schaduw staan van het PF groepswerk waarin de klassiek geschoolde Wright muzikaal en compositorisch een bredere basis heeft gelegd dan meneer Gilmour. Over Waters zal ik het ook maar niet meer hebben want als er een onderschat wordt is die het wel. Om over klassiekers dan maar helemaal te zwijgen.

Dit nieuwe album zal door mij als PF liefhebber ook best worden aangeschaft maar de eerste indruk is dat de bemoeienissen van Manzanera me alvast niet erg hoopvol stemmen. Maar ik was dan ook nooit into Roxy Music. En Bryan Ferry vond ik een griezel.

Manzanera kan bij mij wel een potje breken. Uitstekende gitarist, maar ook meer een uitvoerder dan componist uiteindelijk. Zonder Ferry ( knappe man ) schoten zijn solo avonturen ook niet echt op. Ferry was vooral de bedenker in Roxy.
Een goede personelijke vriend van Gilmour en ook al prominent aanwezig als muzikant en producer op On An Island.

Ach, we zien het wel. Als ik weer in slaap sukkel, dan weet ik genoeg.