David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Bijna een decennium geleden verscheen het laatste studioalbum On an Island van David Gilmour. Met Rattle That Lock zoekt de gitaarvirtuoos opnieuw het pad met zijn muzieklandschappen op. Zijn vierde album is mede tot stand gekomen door de songteksten geschreven door zijn vrouw Polly Samson. Hij nam het werk op in zijn eigen studio’s met co-producer Phil Manzanera en liet vele artiesten hun gastbijdrage aan het album leveren. Het album gaat in op een dag uit het leven gevuld met de nodige emoties.

De dag opent in de vroege morgen als om 5 A.M. de zon zich laat zien aan de horizon. De opkomst vertaalt zich in de wonderschone klanken van Gilmour’s Stratocaster en vindt ondersteuning in zijn piano- en keyboardspel. Het orkest van Zbigniew Preisner zorgt voor de felle zonnestralen die door het raamkozijn de weg naar binnen weten te vinden. Titeltrack Rattle That Lock doet zich met de kwetsbare stem van Gimour nog het meest aan als een nummer van Chris Rea. Het nummer gaat in op de denkwijze die je als persoon doormaakt. Het achtergrondkoor zorgt in het refrein voor een wat breder vocaal landschap. Faces of Stone met teksten geschreven door Gilmour opent met de intrigerende klanken van de piano, voordat er ondersteuning wordt gevonden in de akoestische gitaar. Met de klanken van het hammond orgel bespeelt door Phil Manzanera komen de melodielijnen samen. De accordeon zorgt voor de verfijnde gesprekken wanneer je met vrienden loopt door een klein Frans dorpje. De gitaarklanken voeren je de nacht in, waar een ongewisse toekomst je tegemoet ziet.

We sat on the roof, the night overflowed
No more was said but I learned all I needed to know
Your Hollywood smile shone a light on the past
But it was the future that you held so tight to your heart

A Boat Lies Waiting is een emotionele ode aan de in 2008 overleden keyboardspeler Richard Wright. Op de achtergrond horen we kort de stem van Wright, voordat een prachtige samenzang van David Croby, Graham Nash en Gilmour de emoties los doen laten. Gedachten uit het verleden ontwikkelen de mooie en moeilijke tijden die de Pink Floyd leden doormaakten. Met Dancing Right in Front of Me drijven we in de pianoklanken die overspoelt worden met herinneringen uit de Floyd tijd. Het orkest ondersteunt het rustige tempo van de keyboardklanken en de versnelling met zijn gitaren. Het nummer wijzigt in een jazzy middenstuk, met de percussie en piano voorop. De dans zet zich voort in een ontketende Gilmour die zijn gitaar het werk laat doen. In Any Tongue vindt zijn opening in de aantrekkende wind. David’s zoon Gabriel zorgt voor de ondersteuning op de piano in het meeslepende geheel. De bedroevende woorden voeren terug naar het verlies in het leven. Het verlies zorgt voor een grote depressie, vertaalt in de krachtige gitaarsolo’s en aanstekelijke pianoklanken.

How am I to see you
When my faith stands in the way
And the wailing is long done
How am I to know you
With a joystick in my hand
When the call to arms has come

Beauty sleept je mee in de schoonheid van het leven. Een wereld waarin het negatieve omgezet is in het positieve en culturen hand in hand een weg vinden. De schoonheid horen we terug in een mix van opstuwende gitaren, diepgaande synths en zuivere keyboardklanken. De percussie waait mee met de flitsen van een ver muzikaal verleden. Op The Girl in the Yellow Dress gooit David het over een hele andere boeg. De jazz vindt zijn weg in de pianoklanken van Jools Holland en de kornet bespeelt door Robert Wyatt. De teksten van Samson zijn geïnspireerd op een schilderij waar het meisje met gele kleren op te vinden is. De sensuele klanken versterken de dansende sensatie in het nummer. De hymne van Today sluit zich in een samenzang, waarna het orkest de drums en gitaren opvangt. De dromen van een tijdloze dag zonder zorgen worden bezongen door de hoge vocalen van Gilmour. Afsluiter And Then… zorgt voor een laatste terugblik naar het verleden met zijn stuwende gitaarsolo’s en orkestrale klanken. De teksten ontstaan in de verfijnde melodieën en sluiten de dag af wanneer de nacht over ons heen daalt.

New day, Always,
Evening starts a guitar in the smoke of the fire,
Light of gold in the garden of old,
I will take it all again if it came my way,
But today.

Rattle That Lock speelt met de gedachten van het heden en verleden van de 69-jarige David Gilmour. De schoonheid van de muzieklandschappen die de muzikant ontwikkeld vormen nog steeds zijn handelsmerk. Bijzonder mooi is ook de aandacht aan zijn vriend Richard Wright en de tijdloze klanken van de instrumentale nummers. Zijn vocalen voelen hier en daar wat ruw aan, maar laten hem zelden in de steek. Een enkele misser in de vorm van de vrije neutrale titeltrack en zijn uitstapje in de jazz doen het album nauwelijks pijn. Gilmour weet met zijn vrouw een pact te vormen dat het album als geheel draagt en oude vrienden niet doet vergeten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

... ik moest me ook eens verantwoorden toen ik OK Computer overrated vond... kom dus niet aan musicmeters' heilige graal... ik wist niet dat het zo erg gesteld was...

Ik denk overigens ook niet dat CollectorW een troll is, hij heeft de plaat 3x beluisterd, en hem dus wel echt een kans gegeven. Ik beluister platen ook altijd meerdere keren alvorens ik ergens een mening over wil posten. Ik geloof dat eerder dan mensen die blind achter de grote naam Gilmour aan hobbelen met dotten kwijl in beide mondhoeken juist omdat het Gilmour betreft.

1 ster is laag, klopt. Maar ook maar gewoon de mening van een luisteraar. Ik zou anderen, maar ook mezelf niet zo serieus nemen als ik jullie was.

Ik denk dat iedere artiest maakt wat hij wil.... Gilmour is geen uitzondering...
En daarmee niet meer bijzonder dan een ander.... Bij het titelnummer kruipt mij het medelijden in mijn koude kleren.... Dan denk ik, man stop toch met zingen!!!! A F S C H U W E L I J K !!!!!!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Gilmour - Rattle That Lock - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Nu het doek voor Pink Floyd definitief is gevallen, zijn we voor het uit duizenden herkenbare gitaarwerk van David Gilmour aangewezen op zijn solowerk.

Rattle That Lock komt nog geen jaar na Pink Floyd’s zwanenzang The Endless River en sluit in de instrumentale openingstrack naadloos aan op deze plaat.

Die lijn had David Gilmour wat mij betreft eindeloos door kunnen trekken, want waar The Endless River voor velen nog altijd een goed alternatief is voor de zwaardere slaapmiddelen, vind ik het nog altijd een fascinerende en bij vlagen bloedstollend mooie plaat.

David Gilmour kiest op Rattle That Lock voor een veelzijdiger geluid, waarin volop ruimte is voor stemmige passages en zijn prachtige en melodieuze gitaarwerk, maar waarin ook ruimte is voor lekker in het gehoor liggende popsongs.

In de wat meer rechttoe rechtaan popsongs hoor ik het onderscheidende vermogen van David Gilmour niet zo goed, waardoor mijn voorkeur uitgaat naar de momenten waarop het hypnotiserende gitaarwerk domineert. Deze momenten zijn er gelukkig volop.

David Gilmour heeft voor Rattle That Lock flink wat gastmuzikanten opgetrommeld, maar het mooist zijn toch de songs waarin de instrumentatie sober wordt gehouden en de dromerige zang en David Gilmour en zijn breed uitwaaiende gitaarspel de boventoon voeren.

Ondanks het feit dat de zang en het gitaarspel van David Gilmour bijna onlosmakelijk zijn verbonden met de muziek van Pink Floyd, laat David Gilmour op Rattle That Lock horen dat er leven is na Pink Floyd.

De Britse muzikant doet dit door nieuwe invloeden toe te laten in zijn muziek en op hetzelfde moment zichzelf te blijven. Rattle That Lock laat horen dat David Gilmour nog steeds platen kan maken die in grote aantallen over de toonbank zullen gaan, maar het is ook een plaat die er in artistiek opzicht toe doet. Dat is verrassend en knap. Erwin Zijleman

Helemaal mee eens, wat een rivaliteit hier onder de Waters en de Gilmour lovers en wie nu wel de beste is . Persoonlijk hou ik van allebei Roger heeft schitterende dingen gemaakt en hij is ongetwijfeld het meeste componist, maar David heeft ons net zo goed prachtige dingen laten horen en is in mijn ogen een iets fijner of beter muzikant (en nu krijg ik de Waters lovers over me heen ) Dus ik hou het op een gelijkspel.
De c.d. zelf is imo niet onaardig maar de nummers zijn niet zo sterk als de betere nummers die David al maakte of ooit al aan mee werkte. Ik hou het op een 3,5 met optie op 4 sterren.

Och ja, als je zulke lage verwachtingen hebt als ik (vanwege On an island en The endless river), dan valt deze plaat best mee. Natuurlijk staat er weer zo'n minimalistisch instrumentaaltje (5 a.m.) op en zo'n topzware ballade (In any tongue) en zo'n variatie op Another brick in the wall part 2 (Today), maar al met al is de plaat toch wel afwisselend genoeg om uit te kunnen zitten, en het titelnummer vind ik zelfs uitgesproken sterk. En vanzelfsprekend klinkt dit album weer perfect.
        De crux blijft voor mij toch dat Gilmour bijna de uitvinder en zeker de eigenaar is van zijn specifieke gitaargeluid: warm, vol, bruin, soms vernietigend (zoals op 3:20 en 3:33 van Beauty), emotioneel en uniek, en hij heeft natuurlijk alle recht om dat "gepatenteerde" geluid zo vaak als hij maar wil te gebruiken, maar als luisteraar denk ik: nou, het is nou al veertig jaar ná Wish you were here, laat nou eens een ánder geluidje horen (zoals op Dancing right in front of me)... of beter gezegd: gebruik die sound maar zo veel als je wil, maar ík heb het er wel mee gehad.

Erg leuk om te zien. Bedankt voor de link!

(trouwens wel een heel irritante emotieloze, monotone voice-over door de hele docu heen: "he laughs and waves to the audience"; "he smiles and brings out the pizza"; "the sun is setting, sussex, september 16". Alsof we debiel zijn)