David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Hier kan ik mij beter in vinden. Ik breng nog geen cijfer uit, wilt het album beter op mijn in laten werken. Wel al enkele groeibriljantjes ontdekt, waarvan Beauty en And Then.

Beide nummers zonder tekst....Helaas worden deze nummers niet gespeeld tijdens de tour. Hopelijk andere setlist in Oberhausen. Overigens word saxofoon niet door Gilmour bespeeld maar door een voor mij onbekende Canadees.

Goed album maar had het beter verwacht. Puur omdat mijn verwachten veels te hoog waren. Ik mis een beetje een nummer zoals The Blue. Eentje die je echt kippenvel bezorgt. Maar zoals gezegd album moet nog een beetje indalen. Dat had overigens A boat lies waiting kunnen worden, maar mis alleen een mooie solo hierin op het eind.

Ook een leuk detail is dat DG bijna alle bass partijen speelt.

Mooi dat je The Blue noemt, die vind ik ook adembenemend. En bovendien een solo die zich zo kan scharen tussen zijn beste met die coole tricks die hij daar uithaalt met zijn whammy pedaal.

Inderdaad, exact ook mijn gedachte, zoiets ontbreekt hier zo op het eerste gehoor.

A Boat Lies Waiting komt inderdaad in de buurt maar mist toch net dat beetje extra wellicht.

Alles maar even goed in laten zakken en nog een aantal kansen geven. Uitstekend is het hoe dan ook.

Niet alleen veel baspartijen, maar ook verreweg de meeste keyboardpartijen, en nog wat meer: David Gilmour – guitars (all), lead vocals (all except 1, 7, 10), keyboards (all except 8 ), piano (1, 3, 4, 5), SNCF sample (2), Hammond organ (2, 5, 9), bass guitar (5, 6, 7, 10), bass harmonica (7), electric piano (9, 10)
> Volgens de Engelstalige wiki

Muzikaal mannetje. Maar dat had ik al eerder geconcudeerd.

Overigens sta ik er toch weer versteld van hoe goed de stemmen van Gilmour bij die van Crosby en Nash passen. Jammer dat er niet een paar meer nummers op staan met Crosby en Nash.

hoezo ? veel albums zijn na 1 luisterbeurt zus en zo .... ik geef ieder album 3 kansen , als het dan nog niet iets bij me teweeg brengt , laat ik die verder met rust ...

moest het een debut album zijn van een onbekende rocker , zou ik toch een 3 geven !
Maar oh , tis van den Gilmour .... en dan vind ik dat dat de lat hoog mag liggen .... heeft een mooie legacy .... iedereen zal en moet het goed vinden omdat deze solo album van Gilmour is ?
Is geen PF album idd , maar 90% van het album is PF getinte muziekpartijen .... ?

Ik bedoel alleen maar , deze had niet gehoeven ... zal ook nooit onvergetelijk worden .... een mooie hoes voor aan de muur

idd een muzikaal mannetje die zijn teksten door zijn vrouwke laat schrijven .... van inspiratie gesproken !

Wat een dom gelul. Hier word ik echt moe van. Hoe vaak gebeurt het niet dat iemand anders een bepaald onderdeel voor zijn rekening neemt. Gilmour is niet zo geweldig in teksten schrijven. Dat heeft ie zelf al meermalen verteld. Hij is geen Roger Waters, nee. Get over it.

Elton John schreef ook enkel de muziek, maar liet teksten schrijven over aan Bernie Taupin. Moet Elton John daarmee het middelpunt zijn van hoon? Dacht het niet.

In tegenstelling tot zo'n voormalige kompaan Waters gaat het Gilmour minder om de woordelijke boodschap die hij wil uitdragen. Zijn muziek moet het doen, de sfeer, zijn gitaarsound. En zijn muziek kan je ding niet zijn. Prima. Maar dit soort vermoeiende opmerkingen van een kennelijke gefrustreerde Pink Floyd fan die niet kan verkroppen dat Gilmour een andere weg is ingeslagen, begrijp ik niet. Vind je het niet mooi? Prima. Maar hem hierom betichten van geen inspiratie raakt kant nog wal.

Ik vind Pink Floyd van de jaren 70 ook beter dan het solowerk van Gilmour. Maar ik verwacht zoiets ook niet als ik ga luisteren naar een solo plaat van Gilmour anno 2015.

Dat je nog zo serieus ingaat op zo ene.

Wat heeft muzikaliteit überhaupt met wel of geen teksten schrijven te maken.

Dit argument en de algehele bewoording geeft voor mij een beetje aan dat we wellicht van doen hebben met een neanderthaler.

Dus lekker laten varen.

Gewoon.

Vind het gewoon geen geloofwaardig verhaal.

Je hebt eigenlijk gelijk.

Gebruik het woord niet graag maar geloof toch dat dit als een zogeheten 'troll' kan worden geclassificeerd.

Dus kijk maar uit dat je er niet met open ogen intuint.

Al is het een dunne lijn, zei zelf een keer dat ik een OK Computer niks vond en kon vervolgens op een bitchy waarschuwing in mijn inbox rekenen met het verwijt dat niemand minder dan ikzelf onder dit etiket zou komen te vallen.

Het blijft een vreemd fenomeen, lieden die met een uitzinnig lage beoordeling de rest op de kast proberen te jagen.

En opvallend dat het toch vaak op zo'n emotioneel gebeuren zou kunnen uitdraaien, welke muziek jij wel of niet tof zou vinden.

Allemaal niet relevant zou ik zeggen.

Het enige wat er toe doet is of dit album wel of niet levert en daar hoeven we wat mij betreft in ieder geval absoluut niet over in te zitten.

Als dit je ding is, kom je gewoon erg lekker aan je trekken.

Is het niet je ding, wat doe je hier dan.

Ik wil er wel nog even kort op in gaan, want het is jammer dat zo'n "troll" wel een groot invloed heeft op het cijfer hier. Voor zover dat belangrijk is voor mij.

Ook nog de opmerking; als het van iemand anders was kreeg het album drie sterren. Meest vreemde redenatie ooit. Is het zelfde als; vreselijk album maarja van Roger Waters dus 5 sterren.

"Is geen PF album idd , maar 90% van het album is PF getinte muziekpartijen .... ?" 90% hoe kom je aan dit percentage? Gewoon weer dikke onzin....

Gisteren album thuis met koptelefoon 2 keer beluisterd. Kom op dit moment op een 4. Had iets meer gehoopt op mooie overgangen tussen de nummers. Zijn nu echt puur tracks op zich zelf.

Als je bijvoorbeeld de overgang van 5AM na RTL hoort tijdens de tour had dat ook prima gekunt het album.

En dus over het album: De opening 5 A.M. is zo'n typische sfeervolle voortkabbelende Gilmour handtekening. Ik kan daar zo van genieten. Viooltjes erbij en maar pielen op je gitaar. Dit bedoel ik echt positief. Ik kan daar echt van genieten. Had van mij wel langer mogen duren. Rattle That Lock vind ik een prima nummer, meer niet.

A Boat Lies Waiting had van mij ook langer mogen duren, die drie stemmen samen is echt mooi. Wederom een eerbetoon aan Wright. Geeft wel iets aan over wat het overlijden van de stille Floydiaan met Gilmour heeft gedaan. Ik vind het mooi dat hij zo'n respect betuigt aan zijn muzikale vriend.

In Any Tongue is tot nu toe het enige nummer dat mij nog niet heel erg kan bekoren. Maar wie weet. The Girl in the Yellow Dress is een erg prettig yazz nummer geworden. Grote kans op een gele ster.

Al met al een prima album. Ik vind hem niet zo goed als On An Island, maar ik kan hier wel van genieten. Het is ook een ander album geworden. Er zitten voldoende Gilmour elementen in. Herkenbaar is het zeker. Ik twijfel voorlopig tussen 3,5 en 4 sterren.

Omdat het Gilmour is maak ik er 5 sterren van! (geintje uiteraard)

Sinds 1983 al geen PF albums meer dus dat is sowieso geen issue. Ga de cd zo maar eens scoren bij de lokale platenslijterij. Zo erg kan het vast niet zijn.

Daarom vind ik het laatste nummer zo heerlijk om naar te luisteren!

Bluebird maak daar maar 1979 van!

Laatste nummer is idd ook prachtig.

voila , dat is wat het is .... ik vind OK computer ook helemaal niets .... en toch is het op deze site blijkbaar de beste plaat ooit !??? Dus een beetje respect graag voor mijn mening , want ieder zijn smaak ! troll en neanderthaler ???? ga jullie frustratie toch aub ergens anders kwijt raken ...

doe es even een testje , je zal mss begrijpen wat ik bedoel.


Toon eens aan 10 mensen die gilmour en PF niet kennen , de videoclip van Rattle that Lock.
Hoeveel zullen het iets vinden? Aub geen gevaar , gewoon doen!

We hebben het eerst over de muziekpartijen, en nu weer over de videoclip! Ligt waarschijnlijk helemaal aan mij hoor, maar ik ben even de draad kwijt.

Wat geeft het voor uitslag dan als ik iets laat zien van Gilmour, maar ze kennen hem en PF niet. Inderdaad alleen maar de beoordeling of ze het goed vinden of niet. Zeker niet of het wel of niet PF getint is, want ze kennen de band immers niet..

Nogmaals ligt waarschijnlijk aan mij, maar begrijp je niet helemaal.

Dit slaat ook helemaal nergens op. Eerst wordt gesteld dat de lat bij Gilmour hoger is en als dit niet van PF lid was, dit nog wel drie sterren had kunnen krijgen. Daarna moet je de videoclip aan tien mensen laten zien die Gilmour noch PF kennen. Dat is wel erg tegenstrijdig met elkaar.

Maar goed, lekker laten gaan. Ik ga mee met jouw stemkeuze, Floydian. Vier sterren vind ik wel op zijn plaats. Vooralsnog. Afwachten hoe hij over een maand of zo is. Het zal geen 4,5 ster worden. Hij kan nog iets zakken. We zullen zien.

Nee dit is niet Gilmour waardig vind ik. Waar On An Island nog wel verteerbaar was hoor ik hier oeverloos ongeinspireerd gitaargepiel afgewisseld met een aantal draken van nummers.
Ware dit een album van een onbekende rocker dan had het waarschijnlijk niet eens een platendeal gekregen vandaag de dag.
En als ik dan zo naar platen van Floyd luister die voor mij toch zeker een 4 verdienen dan vind ik het raar dat hier op zo een korte termijn vieren worden uitgedeeld voor dit niemendalletje.
Ik ga niet eens een stem uitbrengen laat staan dat ik deze nog eens opzet.

Bijna een decennium geleden verscheen het laatste studioalbum On an Island van David Gilmour. Met Rattle That Lock zoekt de gitaarvirtuoos opnieuw het pad met zijn muzieklandschappen op. Zijn vierde album is mede tot stand gekomen door de songteksten geschreven door zijn vrouw Polly Samson. Hij nam het werk op in zijn eigen studio’s met co-producer Phil Manzanera en liet vele artiesten hun gastbijdrage aan het album leveren. Het album gaat in op een dag uit het leven gevuld met de nodige emoties.

De dag opent in de vroege morgen als om 5 A.M. de zon zich laat zien aan de horizon. De opkomst vertaalt zich in de wonderschone klanken van Gilmour’s Stratocaster en vindt ondersteuning in zijn piano- en keyboardspel. Het orkest van Zbigniew Preisner zorgt voor de felle zonnestralen die door het raamkozijn de weg naar binnen weten te vinden. Titeltrack Rattle That Lock doet zich met de kwetsbare stem van Gimour nog het meest aan als een nummer van Chris Rea. Het nummer gaat in op de denkwijze die je als persoon doormaakt. Het achtergrondkoor zorgt in het refrein voor een wat breder vocaal landschap. Faces of Stone met teksten geschreven door Gilmour opent met de intrigerende klanken van de piano, voordat er ondersteuning wordt gevonden in de akoestische gitaar. Met de klanken van het hammond orgel bespeelt door Phil Manzanera komen de melodielijnen samen. De accordeon zorgt voor de verfijnde gesprekken wanneer je met vrienden loopt door een klein Frans dorpje. De gitaarklanken voeren je de nacht in, waar een ongewisse toekomst je tegemoet ziet.

We sat on the roof, the night overflowed
No more was said but I learned all I needed to know
Your Hollywood smile shone a light on the past
But it was the future that you held so tight to your heart

A Boat Lies Waiting is een emotionele ode aan de in 2008 overleden keyboardspeler Richard Wright. Op de achtergrond horen we kort de stem van Wright, voordat een prachtige samenzang van David Croby, Graham Nash en Gilmour de emoties los doen laten. Gedachten uit het verleden ontwikkelen de mooie en moeilijke tijden die de Pink Floyd leden doormaakten. Met Dancing Right in Front of Me drijven we in de pianoklanken die overspoelt worden met herinneringen uit de Floyd tijd. Het orkest ondersteunt het rustige tempo van de keyboardklanken en de versnelling met zijn gitaren. Het nummer wijzigt in een jazzy middenstuk, met de percussie en piano voorop. De dans zet zich voort in een ontketende Gilmour die zijn gitaar het werk laat doen. In Any Tongue vindt zijn opening in de aantrekkende wind. David’s zoon Gabriel zorgt voor de ondersteuning op de piano in het meeslepende geheel. De bedroevende woorden voeren terug naar het verlies in het leven. Het verlies zorgt voor een grote depressie, vertaalt in de krachtige gitaarsolo’s en aanstekelijke pianoklanken.

How am I to see you
When my faith stands in the way
And the wailing is long done
How am I to know you
With a joystick in my hand
When the call to arms has come

Beauty sleept je mee in de schoonheid van het leven. Een wereld waarin het negatieve omgezet is in het positieve en culturen hand in hand een weg vinden. De schoonheid horen we terug in een mix van opstuwende gitaren, diepgaande synths en zuivere keyboardklanken. De percussie waait mee met de flitsen van een ver muzikaal verleden. Op The Girl in the Yellow Dress gooit David het over een hele andere boeg. De jazz vindt zijn weg in de pianoklanken van Jools Holland en de kornet bespeelt door Robert Wyatt. De teksten van Samson zijn geïnspireerd op een schilderij waar het meisje met gele kleren op te vinden is. De sensuele klanken versterken de dansende sensatie in het nummer. De hymne van Today sluit zich in een samenzang, waarna het orkest de drums en gitaren opvangt. De dromen van een tijdloze dag zonder zorgen worden bezongen door de hoge vocalen van Gilmour. Afsluiter And Then… zorgt voor een laatste terugblik naar het verleden met zijn stuwende gitaarsolo’s en orkestrale klanken. De teksten ontstaan in de verfijnde melodieën en sluiten de dag af wanneer de nacht over ons heen daalt.

New day, Always,
Evening starts a guitar in the smoke of the fire,
Light of gold in the garden of old,
I will take it all again if it came my way,
But today.

Rattle That Lock speelt met de gedachten van het heden en verleden van de 69-jarige David Gilmour. De schoonheid van de muzieklandschappen die de muzikant ontwikkeld vormen nog steeds zijn handelsmerk. Bijzonder mooi is ook de aandacht aan zijn vriend Richard Wright en de tijdloze klanken van de instrumentale nummers. Zijn vocalen voelen hier en daar wat ruw aan, maar laten hem zelden in de steek. Een enkele misser in de vorm van de vrije neutrale titeltrack en zijn uitstapje in de jazz doen het album nauwelijks pijn. Gilmour weet met zijn vrouw een pact te vormen dat het album als geheel draagt en oude vrienden niet doet vergeten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

We gaan hem eens opzetten. Ik heb de (soms hilarische) 'discussies' hierboven gelezen en ik vind dat dit (ja ja, voorheen Pink Floyd man) serieus beluisterd moet worden.

Later meer...

... ik moest me ook eens verantwoorden toen ik OK Computer overrated vond... kom dus niet aan musicmeters' heilige graal... ik wist niet dat het zo erg gesteld was...

Ik denk overigens ook niet dat CollectorW een troll is, hij heeft de plaat 3x beluisterd, en hem dus wel echt een kans gegeven. Ik beluister platen ook altijd meerdere keren alvorens ik ergens een mening over wil posten. Ik geloof dat eerder dan mensen die blind achter de grote naam Gilmour aan hobbelen met dotten kwijl in beide mondhoeken juist omdat het Gilmour betreft.

1 ster is laag, klopt. Maar ook maar gewoon de mening van een luisteraar. Ik zou anderen, maar ook mezelf niet zo serieus nemen als ik jullie was.

[quote]freakey schreef:


Waarom zou 1 ster te laag zijn als het oordeel berust op het 3 x goed beluisteren van een album???
Moeten we hier die ene ster maar verbannnen en gewoon met 2 beginnen dan?

De heer Gilmour moet idd goed worden beluisterd. Hij heeft nogal wat credits opgebouwd met Floyd.
Maar laten we hem niet op een voetstuk plaatsen en hem eerlijk beoordelen naar eigen smaak.

Ohw, reken maar dat ik eerlijk zal zijn...

[quote]Steve McQueen schreef:


ik zeg helemaal niet dat 1 stem te laag is, lezen is ook een kunst...

Bizar.

Geen ruk aan dat plaatje.

Maar blijkbaar van grote emotionele waarde in de levens van de mensjes, kom je er aan beginnen ze gelijk hard te gaan en heb jij het vervolgens gedaan. Denk dat dat zo'n beetje het dingetje is.

Binnenkort maar weer een keertje dat topic crashen om te zien hoe de zaken er hedendaags voor staan.

En wat betreft dat drie keer luisteren. Ik ben niet iemand die zomaar alles gelooft wat ie op internet leest. Maar vooruit, het voordeel van de zeer grote twijfel kan meneer nog net krijgen.

Moeten we hier die ene ster maar verbannnen en gewoon met 2 beginnen dan? [/quote]

Niemand zegt dat 1 ster niet mag, maar ik snap alleen het geven van een 1 niet zo goed. Als voorbeeld geef ik amused to death, niet vanwege RW maar vanwege het feit dat iedereen het kent. Ik heb echt helemaal niets met het album en verveel met dood bij het luisteren. Maar zal het echter nooit een 1 geven, vanwege dat ik ook echt wel de kwaliteit erin hoor.

Je kan bij dit album niet ontkennen dat je kwaliteit hoort ook al is het je smaak niet...

Vind ik een album niet mijn smaak laat ik een stem achterwegen, of beoordeel het wat lager maar een 1 zal ik nooit geven.

Dit is zoals ik een cijfer geef en sommige zullen het er oneens me zijn. Prima verder. [/quote]