David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

Dit album eenmaal gedraaid en bij vallen twee nummer positief op namelijk: Rattle that Lock en In Any Tongue. In vooral dat laatste nummer hoor ik weer 9even) het ouwerwetse gitaar gelui van deze maestro. Toch is niet alles goud wat er blinkt, want er staan (te) veel mindere nummers op. Voorlopig 3.5 score. Meestla is mijn eerste indruk ook de juiste indruk, maar wie weet gaat de score nog een halfje hoger uitvallen. Op de productie is niets aan te merken. Ook heeft hij tal van topartiesten uitgenodigd om hieraan mee te werek,zoals o.m. Graham Nash en David Crosby (backing vocals bij A Boat Lies Waiting) en ook is er nog een gastrolletje voor Robert Wyat)

Het kabbelt allemaal lekker voort. Enige echt fantastische nummer is In Any Tongue. Erg ontroerend ook live.

Een heerlijk sleetse stem en de nog immer prachtige gitaarsolo's maken dat het een redelijk genietbaar album is geworden.
"Rattle That Lock" zal weliswaar niet zo heel veel potten gaan breken: daarvoor mist het voor mij de nodige spanning. Het woord "voortkabbelen" is hier boven al een paar keer genoemd,
maar ik kan mij goed voorstellen dat het een fijne, goed klinkende plaat is voor op een relaxte zondagmiddag zoals vandaag en dat is absoluut niet verkeerd.
Hoe dan ook... ik blijf genieten van zijn gitaarspel, met of zonder Pink Floyd.

Gewoon een mooie sfeervolle plaat in het verlengde van endless river. De plaat opent schitterend met 5 A.M. en sluit net zo mooi af met "and then..." dit is hoe ik gilmour het liefste hoor en waarom ik graag naar zijn albums luister. De nummers tussen het intro nummer en de afsluiter schommelen voor mij van redelijk tot erg goed. faces of stone en dancing right in front of me kan ik erg waarderen. maar het zijn met name beauty, a boat lies waiting en in any tongue die voor mij het album naar een hoger niveau tillen. in any tongue, comfortably numb? iemand? Ik hoor het er ergens toch wel in terug. En als ik zo een legendarisch nummer toch terug hoor in een nummer van gilmour ,die inmiddels ook bijna 70 is, betekent dat dat de beste man het toch nog steeds in zich heeft.

Wellicht niet de juiste plek om mijn mening over het concert van gisteren in oberhausen te delen. Maar oh oh, wat was dat fantastisch. Album was niet integraal. Er waren zelfs 2 nummers afwezig, waaronder and then en beauty.. Enig minpuntje was dat.

Hoogtepunten astronomy domine, sorrow en als absolute topper; in any tonque. Wat een diepe indruk heeft dat nummer op mij achtergelaten. De solo live is niet te vergelijken met die van het album... De videoclip hielp ook mee.. Eenvoudig maar treffend.

Dat die man nog kan rocken bewees astronomy domine en run like hell. Zij zat lekker in zijn vel, konden zelfs een paar danspasjes vanaf....Niet vaak gezien.

Nou, alle eer naar Polly dus.

Mooi verslagje trouwens. Was ook de enige kans aangezien hij/zij dit kikkerland overslaat. Ik hoop idd nog op een livealbum.

Ik hoop nog op een bezoek aan Nederland in 2016. Er zijn geruchten....

Oei! Het was overigens wel een vrouwelijke dansje

Prachtig album zo worden er nog weinig van gemaakt.
De bijgeleverde making of ervaar je ook de passie van de man in het maken van het album.

Zit geen misser bij, verslavend mooi.

op dit moment vind ik A boat lies waiting de favoriet.

Laat ik eerlijk zijn: als je bepaalde 'fanboy' reacties hier leest dan krijg ik spontaan de neiging om dit album niet serieus te nemen.. Het wordt dan wat moeilijker om er neutraal naar te gaan luisteren, maar Hey.. Het is wel David Gilmour, een man met een muzikale geschiedenis die voor mij (mede) bepalend is geweest waar ik naar luister en waardeer. Dus neutraal de plaat opgezet.

Kan hij misschien niks aan doen en misschien ik ook niet, maar als hij zijn strot open trekt om te gaan zingen dan hoor je gewoon het flinke aandeel wat hij heeft geleverd in PF. En dat geldt niet alleen voor zijn stem, maar ook voor zijn gitaarwerk en zijn composities. En dat doet hij wonderschoon, je hoort gewoon wat zijn muzikale hart slaat en mij boeit het zeer. Je hoort zijn geschiedenis en mijn complimenten, zelfs vernieuwend !

Het is wel duidelijk zijn solo album. En op die leeftijd, als je kan doen waar je zin in hebt, je centjes safe hebt staan op de bank en zelfs fantastische andere muzikanten aan jouw album willen meewerken, nou dan doe je toch ook waar je zin in hebt ? Dus ook niet alle nummers spreken mij aan, hoe kan het ook anders ?

Worden wij niet allen uitgedaagd door met anderen samen te werken, te wedijveren, te concurreren en daardoor nog beter te presteren en samen een prachtig iets te maken ?

En wat mooi dat hier bepaalde nummers zitten die mij ook echt raken, mij mee nemen naar die werelden waar ik stil sta, droom en mijn muzikale hart echt geniet. Nee, het zijn niet alle nummers, maar zet 'Beauty' eens op en ik word meegenomen.

Een muzikant, een senior, een PF man, een werker, een dromer en ook duidelijk een melancholist..

Hatts off for Gilmour !

Edit: hoeveel respect moet je wel niet hebben voor je muzikale verleden, je oud-collega's en je fans/liefhebbers als je zo'n nummer als 'A Boat Lies Waiting' weet te maken. Zeldzaam !

Mooi beschreven Meneer.
Al het hoogdravende fanboy gedoel maakt het lastig om zonder oordeel te luisteren. Net zoals antistemmen en hatelijkheden, oude lullen muziek, ook dat beinvloed. Maar zijn we allemaal niet op een of andere manier vooringenomen?
In ieder geval is jou stukje eerlijk en heb ik voor het eerst zin om, zonder oordeel, naar deze legende te luisteren.

Meneer schrijft een mooi stukje. Maar wat ik aan hem en devel-hunt niet begrijp is dat de super positivo's in de weg staan om het album te beluisteren. Het is een nieuwe van Gilmour en dat is voor mij reden om zijn nieuwe solo plaat te beluisteren. Ik ben wel fan, maar bij de term fanboy voel ik mij niet aangesproken. Het kan me bij ieder album niet zo heel veel schelen als mensen kritiekloos of wat dan ook zijn. Ik besluit dat ik het album wil luisteren. Ik laat me niet leiden door mensen die op deze overigens zeer fijne site fanboy dan wel antistemmers zijn gebleken.

Ik bedoel, daar kan Gilmour toch niets aan doen?
Als iemand een onderbouwde mening heeft over een bepaald album, zou dat bij twijfel of ik het album wel of niet ga beluisteren, enige betekenis hebben. Maar anders niet.

Een jaar nadat het officiële sluitstuk verscheen van het boek dat Pink Floyd heet, verschijnt er van de zanger/gitarist van die band, David Gilmour, een nieuw, 4e studio solo album. “RATTLE THAT LOCK” is de opvolger van het in 2006 verschenen “ON AN ISLAND”, dat iets tegenviel en waarop de Fender gitaar van Gilmour eigenlijk te weinig te horen was. Dat is wel anders op deze nieuwe plaat. Gilmour rockt zelfs af en toe en laat zijn gitaar op een briljante manier horen. Met behulp van een grote groep bevriende muzikanten laat hij horen nog steeds geweldige muziek te kunnen maken. Echte Floyd fans zullen het misschien te poppy vinden, maar dat geldt voor elk solo album van hem. Dit is Gilmour solo, geen Pink Floyd en dat zullen we weten ook…

En zo is het maar net. Vooral kenners weten wat ze kunnen verwachten en hoe ze het moeten beoordelen. De rest is gewoon de gebruikelijke flauwekul om de tijd te doden. Valt ook niet mee om er nog weken op te moeten wachten wanneer een album wordt toegevoegd hier.

Vind het best een aardig en gevarieerd produkt geworden. Geïnspireerd zelfs. Niet alles is mijn smaak maar onze Dave heeft voor de meesten hier een vet stempel gedrukt op hun muzikale opvoeding. Dus dat respect verdient de man beslist na al die jaren.

Ik vind het een heerlijk album, frisse sound, ouderwets herkenbaar maar toch in een nieuw jasje gestoken. Intro en outro is geweldig en geeft het album toch een thema, waar ik wel van houdt. Verder vind ik de orchestral version van The Girl in the Yellow Dress erg mooi(jammer dat die wat korter duurt!), en Dancing Right in Front of Me is erg lekker. Het klinkt als muziek die hij zelf wilt maken op deze leeftijd, en ik hou wel van artiesten die doen waar ze zin in hebben. Solo van In Any Tongue is ook weer kippenvel..

Ik zit morgenavond in de geweldige Royal Albert Hall te kijken naar de legende, dus ben ook heel erg benieuwd hoe deze nummers live worden gespeeld!

Dan ga je een mooie avond tegemoet. Wellicht met wat gasten die niet op de andere shows waren. Geniet vooral van In any tongue, welke live nog zoveel mooier is. Ook de uitvoering van Sorrow is kippenvel. Veel plezier.

Ook bij mij kan David een fiks potje breken. Financieel compleet onafhankelijk en gewoon doen en maken waar je zin in hebt...dat heeft wel iets toch! Heb het album nu een paar keer geluisterd en moet er nog eens goed voor gaan zitten. Valt niet mee om de concentratie vast te houden. Er zitten een paar lekkere nummers bij en zijn gitaarsound klinkt als een warm bad. Dat stemt me tevreden. Er zitten ook een paar nummers tussen die ik liever skip. On Island heeft me echter geleerd mijn oordeel even uit te stellen omdat ik dat album uiteindelijk echt wel ben gaan waarderen. Dat kwartje voel pas na Live in Gdansk. Doe ik met dit album ook maar even. Vinyl versie is inmiddels binnen en neem het weekend maar eens echt de tijd. Het blijft wel David Gilmour he

De nieuwe Gilmour, inmiddels 9 jaar na het ten dele bevredigende On An Island.
Een aantal keren de revue laten passeren en ook hier ben ik niet geheel overtuigd.
Het is zeker wat afwisselender dan zijn voorganger, muzikaal en productioneel perfect gedaan, maar ik blijf wat moeite hebben met de stukken in composorisch opzicht.
Het is namelijk kenmerkend Gilmour, in de zin van me and my guitar.
Wat ik vooral mis is enig avontuur en dat moet je misschien ook niet al te veel verwachten van hem, maar het maakt wel dat ik sommige stukken als langdradig ervaar en ik echt een punt mis waar het tot de kern komt.
Maar dat is zeker niet bij alle stukken zo.

Faces Of Stone, A Boat Lies Waiting, In Any Tonque en het prettig groovende Today zijn echt niet verkeerd. Goed uitgewerkt en regelmatig met fijne Floydstijlen ( basloopjes ,melodielijnen, toetsen en tempo.)
Daar over heen het nog altijd fraaie spel van de meistro zelf.
Maar wat betreft de echt sterke troeven, ben ik er wel zo'n beetje.
Het intro 5.A.M is natuurlijk best mooi, maar weinig echt verrassend. De aankleding is smaakvol......maar memorabel ???
The Girl in The Yellow Dress dan. Jazzy, leuk gedaan, maar ik vind het niet meer dan een filler. Tikje anoniem ook. Niet echt onderscheidend.
Te vaak hoor ik in de resterende songs ook wat ik niet al eerder kende van Gilmour.
De titelsong is op zich mooi gerrangereerd, maar het blijft voor mij een middelmatige song die qua sfeer iets weg heeft van een Chris Rea song uit de 80's.

Wederom dus niet echt een album van Gilmour die er voor mij echt toe doet.
De verpakking is fraai, een 4tal prima songs, maar over de hele linie te weinig om mij echt te overtuigen.
Rattle That Lock heeft zijn momenten, maar het is voor mij andermaal het bewijs dat hij een beperkt liedjesschrijver is als het gaat om een voltallig album.

Dat is wat je noemt een heldere recensie, Michel. Ik vind dit ook geen album dat als baanbrekend of iets dergelijks moet worden gezien. Hij zal ook niet hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

Wat ik mooi vind aan dit album en aan zijn vorige soloplaat (ik vind On An Island overigens een stukje mooier) is dat hij enkel maakt wat hij zelf mooi vindt en zich totaal niet laat leiden door publieke opinie of een zware Pink Floyd erfenis.

Dit is wat hij zin in had en wie hem wel beluisteren is welkom. Meer is het niet. Dat kan ik erg waarderen. Wat vervolgens wel weer losstaat van mijn persoonlijke beoordeling. Bij vlagen kan ik erg genieten, maar ik ben het eens met de stelling dat het compositorisch niet altijd geweldig is. Maar met die verwachting ben ik ook niet gaan luisteren.

De hoogtijdagen van Gilmour liggen nu eenmaal achter hem en dat is prima. Ik ben blij dat hij zijn pensioenactiviteiten nog met ons wel delen. Want de moeite waard vind ik dit album zeker.

En zo is het Rogier. Hij doet in ieder geval geen dingen die totaal niet bij hem horen.
Hij is idd op een punt gekomen waar hij doet waar hij zin in heeft en is niet de man die zich zal verdedigen voor zijn werk.
Betekent echter niet dat we kritiekloos moeten zijn.
Nogmaals Gilmour verpakt het allemaal fraai.
Het is echt een heel verzorgde plaat geworden en ook helemaal zijn ding. Het kabbelende, de sfeerpartijtjes en zijn spel en zang ( wat rauwer)
Maar een heel album de aandacht vasthouden vind ik een zware opgave.
Maar goed, ook ik ben er met niet al te hoge verwachtingen ingestapt.
En nogmaals, kommer en kwel is het natuurlijk niet.

Op de verschrikkelijke titelsong na een heel fijn plaatje.

Vandaag de lp ontvangen en wat ziet zo'n hoes er dan prachtig uit. Daarom maakt de lp ook weer zo'n grote comeback.

Muzikaal misschien niet zo vernieuwend, maar boeiender en afwisselender dan On An Island die ik pas geleden weer eens heb oogezer.
Muzikaal ook in het verlengde van het ook al erg sfeervolle The Endless River.
Wederom niks vernieuwend misschien, maar productioneel perfect en een genot om op een luie druilerige dag naar te luisteren.

En laat het nu net herfst zijn geworden...

Tja, David Gilmour.... zijn soloalbums hebben me nooit kunnen bekoren. Maar het verlangen naar zijn mooie gitaarspel doet me toch ook dit album weer even luisteren. Zodra hij in 5 a.m. zijn eerste noot opdrukt verschijnt er voorzichtig een glimlach op mijn gezicht maar bij het titelnummer moet ik me erg verzetten om de rest van het album niet gelijk links te laten liggen. Wat een gedrocht....

De rest van het album kabbelt voort zoals van hem gewend.... Mooie productie, dat wel. Zal vast goed klinken op vinyl maar ik laat deze wederom aan mij voorbij gaan.

BRILJANT!

Het briljante commentaar van mijn voorganger valt uiteraard niet te overtreffen maar ik ben zeker tevreden met deze nieuwe van David. Inmiddels ook de vinylversie een paar keer gedraaid (klinkt best aardig maar kan veel beter) De titel track kan me nog steeds niet bekoren maar het jazzy "The Girl in the Yellow Dress" bevalt me eigenlijk wel. De rest van de songs heeft een overduidelijke Gilmour signatuur en zo nu en dan dat fantastische gitaarspel. "5 A.M, And Then en In Any Tongue" springen er wel uit. Heerlijk. Voor mij voldoende om met veel plezier naar dit album te luisteren. Heb al eerder geschreven dat ik wel gecharmeerd ben van de eigengereidheid van David Gilmour. Man maakt wat ie zelf wil. Onafhankelijke geest heet dat. Voor de 'money' hoeft ie het niet meer te doen, dat speelt ie maar live. Trouwens wel mooi om die brave foto's te zien. 69 jaar, brilletje, grijs baardje. Zag laatst nog Live at Pompei...tjonge jonge wat een verschil.

Ik denk dat iedere artiest maakt wat hij wil.... Gilmour is geen uitzondering...
En daarmee niet meer bijzonder dan een ander.... Bij het titelnummer kruipt mij het medelijden in mijn koude kleren.... Dan denk ik, man stop toch met zingen!!!! A F S C H U W E L I J K !!!!!!

Das grappig. Zoiets hoor je nou juist altijd over ex-collega Waters zeggen...... ik zou in ieder geval wel kunnen begrijpen als iemand zou denken: Polly, stop toch met schrijven......

Beste Floydian, het was inderdaad een memorabele, geweldige, emotionele avond in de Royal Albert Hall. Met de solo van In Any Tongue zoals gezegd als één van de giga uitschieters, maar ook a boat lies waiting, met special guests Graham Nash en David Crosby, was heel erg mooi, en de solo van Faces of Stone, ontzettend emotioneel. De hal zelf, en Londen, geeft de ideale ambiance voor een Gilmour concert. Het plezier spatte van de man af, zeker bij de nummers van dit album, gaaf om te zien op die leeftijd! En dan de beste Numb solo eruit gooien die (ik iniedergeval) ooit heb gehoord.... Kippenvel, wat een avond! Oldies als Astronomy Domine en Fat Old Sun waren ook een lekkere afwisseling met het nieuwe werk.

On-topic; het album heeft een andere lading gekregen voor mij na het live gezien te hebben. Vind het nu zeker de beste van zijn 4 solo albums.

Mooi verhaal en de Royal Albert geeft het natuurlijk een extra dimensie.
Ik denk ook dat live Gilmour de studio versies een boost geeft.
Ik vind dat namelijk ook met On An Island.
Live begonnen de nummers meer te leven.

Klopt het dat de gitaarlick in Beauty bij 2:00 geleend (gejat) is van Riverside?

Het komt me zo bekend voor maar ik kan het niet plaatsen

Het zou in ieder geval bijzonder zijn gezien de invloed die PF heeft gehad op Riverside