Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

Afgelopen zomer, vroeg in de ochtend draaide ik Can It Be All So Simple en op hetzelfde moment, een paar straten verder op werd een schoolkennis aangereden en is overleden. Ik had altijd al een vreemd gevoel bij Can It Be All So Simple, nu weet ik dus waarom.

Wat flowen Deck en Ghost op Protect Ya Neck toch ziekelijk, damnn.

Ja vooral Ghostface komt ongelofelijk hard. Een van de beste verses in Hip-Hop voor mij.

Idiote reactie (en weer reactie daarop) weggehaald.

Owk dan grapje niet geapprecieerd dan zeg ik maar gewoon 5/5 favoriete album aller tijden wat mij betreft dan toch ...

Wat een geniale plaat blijft dit toch.. luisterde dit eerst zó vaak dat ik er een hele tijd genoeg van heb gehad. Een paar dagen geleden had ik dat zinnetje van method man in mijn hoofd: I'll be that insane nigga from the psycho ward! en toen moest ik gewoon 7th chamber weer luisteren. De rest volgde en nu luister ik het album al 3 dagen op repeat: thuis, in de bus, op het werk... overal. Nog steeds 5 dikke sterren!

De Method Man Skunk Remix vind ik eigenlijk niet eens zo slecht weetje.. Iedereen schijnt die track kut te vinden, ik eerst ook, maar valt best nog mee

De rap van ODB op Chessboxin' is meesterlijk. Sowieso heerlijke plaat, ik denk dat dit mijn favoriete hiphop album is.

Dit is toch wel een alltime classic. Als ik hem opzet (minstens elke week) lijkt hij alleen maar beter te worden, bij elke luisterbeurt hoor ik wel weer een nieuwe punchline.

5*

Ik vind enter the wu tang een goed album alleen vraag ik me af wat er zo vernieuwend aan is? Ik ben namelijk pas geboren in 1992 dus weet bijna niks van hiphop voor die tijd.

Toen dit album uitkwam was je dus 1, ik zou het knappen vinden als je dit toen al geluisterd had.

Maar waarom dit vernieuwend is? De stijl van RZA's producties had je voor die tijd eigenlijk nog niet gehoord en ze waren stuk 'donkerder dan de mensen gewend waren. Verder vallen natuurlijk alle Kung-Fu samples op. Ook het groepformaat maat viel op, 10 MC's in een groep, dat zorgt uiteraard voor veel afwisseling.

9

Denk ik een keer intilligent over te komen, faal ik weer.

Het album komt trouwens uit 1993, al zou het best kunnen dat er nummers zijn die in 1992 opgenomen zijn. Als het nu was uitgekomen was het ook vernieuwend geweest omdat dit gewoon nooit meer is nagedaan. Maar in de vroege jaren '90 was de hiphop alles behalve grimmig. Luister eens naar platen van De La Soul, A Tribe Called Quest, Main source enz. Deze plaat is wat dat betreft een trendsetter omdat hierna vele grimmige hiphopalbums zouden volgen.

Maar hij is wat mij betreft vooral vernieuwend en zijn tijd vooruit omdat deze hiphop gewoon zo ongelofelijk geniaal in elkaar zit.

Bedankt voor de tips ben eigenlijk pas net aan Engels talige rap begonnen en dit smaakt wel naar meer.

Ik ben ook helemaal niet thuis in de hip-hop, maar af en toe pik ik wel eens een MuMe-klassiekertje in het genre mee en dat bevalt me meestal wel vrij goed. Zo ook met deze, waarin zowel de dynamiek tussen de 9 MC's als hun eensgezindheid de sterkte van het album opmaken. Inderdaad zijn er hier en daar wel een paar skits die er misschien uit hadden gemogen (in Can It Be All So Simple en Method Man bijvoorbeeld); er wordt nogal veel in gevloekt en weinig zinnigs gezegd, maar dat wordt meer dan goedgemaakt door de sfeer die 36 Chambers opwekt, waartoe ook de vele kung fu-referenties bijdragen.

Shame on a Nigga, Wu-Tang Clan Ain't Nothin' ta Fuck wit, C.R.E.A.M., Protect Ya Neck, Da Mystery of Chessboxin', ... Het staat vol van de snoeiharde verses, opzwepende refreinen die je om de oren vliegen en lekkere samples die je aandacht er bijna heel de weg bij houden. Nog die skits eraf en 7th Chamber op zijn minst gecomprimeerd tot één nummer en het zou misschien nog in overweging komen voor een half sterretje extra. Het is in ieder geval een aangename afwisseling van al die diepe prog-rock die de laatste tijd mijn CD-speler domineert. 4*

Stelling: een hiphop klassieker heeft niet veel nummers.

Ik denk het wel, NaS staat hier ook hoog met Illmatic.
De reden dat ik dit zeg, ik heb ook Illadelph Halflife en weet niet of ik hem nou beter vindt dat deze, omdat op IH meer mindere nummers op staan. Daar heeft een album met niet te veel tracks minder snel last van, denk je niet?

Pete Rock & CL Smooth - Mecca And The Soul Brother.
GZA - Liquid Swords
Arrested Development - 3 Years, 5 Months And 2 Days In The Life Of
De La Soul - 3 Feet High And Rising
Black Moon - Enta Da Stage
Smif N Wessum - Dah Shinin'
Blackalicious - NIA
Public Enemy - Fear Of A Black Planet (of It Takes A Nation...)

etc. etc.

Stelling houdt imo geen stand.

Vooraf even, 3 favorieten kiezen bij dit album is voor mij onmogelijk.

Het debuut van mijn favoriete rapgroep of all time en direct 1 van de beste albums aller tijden.
De donkere, amateuristiche sfeer van het album is briljant. Daarbij komt ook dat alle MC's gewoon laten horen dat ze behoren tot de sterkste rappers die ooit bestaan hebben.(vind ik althans)
Overigens moet ik ook even melden dat de skits op dit album, in tegenstelling tot bijna alle andere albums met skits en interludes, absoluut niet storend vind.

5 dikke en welverdiende sterren

Hmm, maar Enta da Stage bv. heeft toch evenveel tracks als Enter the Wu?

Een onmiskenbare classic natuurlijk. De chemie spat van de plaat af, en de mc's wisselen elkaar in rap tempo af met een enorm enthousiasme. Inhoudelijk is het niks diepzinnigs ofzo, maar gewoon keiharde en vernuftig in elkaar stekende brag& boast rap. Daar hou ik van. Daarbij is elk nummer een productioneel pareltje (7th chamber pt. 2!!). 4,5 * omdat het album me niet altijd evenveel kan bekoren, maar als je in de stemming bent is er geen betere plaat dan deze!

An insane nigge from the spycho ward, I'm on the trigger plus i got the Wu-Tang sword!

Methode man

Dit album is kortom geniaal. De sfeer, de producties en de raps zijn allemaal bijna perfect. Zonder dit album was Hip-Hop niet wat het nu is. Een echte klassieker.

Heeft iemand ook dat je dit album toch minder luistert?
Ik bedoel: ik ken dit album al sinds eind 2007, en heb het altijd al geweldig gevonden. Maar nu heb ik een beetje het gevoel alsof de enige reden dat dit album nr.1 staat in m'n top 10 is omdat het legendarisch is en bepalend voor mijn muziekstijl (door de Wu ging ik hiphop luisteren). Maar nu luister ik het eigenlijk vrijwel niet meer.
Omdat ik het al een biljoen keer gehoord heb waarschijnlijk

Dat heb ik ook met The Infamous. En ook wel wat met dit album en heel veel andere albums. Dat is vrij normaal omdat je altijd wel weer nieuwe muziek ontdekt en dus niet altijd bij de oudere dingen kan blijven hangen.

Dé hiphop-classic wat mij betreft.

http://moinansari.files.wordpress.com/2009/09/bluescreen-fail-double-fail.jpg

mega vet album, RZA met z'n goede producties, de Wu-Tang met goede teksten en flows. Zeer goed album.

voor nu 3.5* ik heb het pas 1x geluisterd dus gaat waarschijnlijk nog omhoog