Muse - Black Holes & Revelations (2006)

prima optreden op pinkpop!

Als Muse- en Grandaddyfan heb ik The sophtware slump maar eens van het schap gehaald en Chartsengrafs beluisterd. Ik moet zeggen: de gelijkenis was me nog nooit eerder opgevallen en ook nu vind ik ze niet zo treffend. Er is wel een zekere gelijkenis, maar om nu te zeggen dat het letterlijk gekopieerd is vind ik ook weer overdreven.

Of het gestolen is of gewoon toevallig gelijkenissen vertoont, weet waarschijnlijk alleen Matthew Bellamy zelf!

Ik kan die hele Chartengrafs nergens vinden. iemand een linkje naar een download zodat ik eens even kan vergelijken...? Ben toch wel nieuwsgierig geworden....

Ik was er dan wel niet bij, maar ook op t.v. kwam het spetterend over.
Een band die niet alleen weet goeie muziek te maken maar ook nog eens het publiek weet te boeien.
Klasse.

Op 19 december plaatste ik mijn top 10 over 2006 en daarin belandde Muse op een 6e plaats:



We zijn bijna een half jaar verder en inmiddels staat het album op een tweede plaats.
Het gaat me maar niet vervelen en ik blijf het een ijzersterke opvolger van Absolution vinden. Heel eerlijk gezegd vind ik dit album eigenlijk even sterk.
De 3 andere rock-bandjes die ik toen hoger had staan in mijn 2006 top 10 zakken langzamerhand wat terug in mijn belangstelling. Muse blijft fier overeind staan! Een goed teken dus.

Het is ChartSengrafs. Als je het nummer apart niet vindt, raad ik je aan om heel het album 'The sophtware slump' te zoeken!

ze hadden een goed optreden op pinkpop stond bijna vooraan.
album is goed een 4 supermassive black hole vind ik beste track.

Gek... Supermassive Black Hole is het eerste nummer wat ik echt over de top vind... Bellamy heeft een soort Justin Timberlake-achtige stem daarop

Justin Timberlake? Luister alsjeblieft nog eens.

dat nummer heeft deze week al zo'n 5 luisterbeurten gehad en ik vond iedere keer hetzelfde... overigens vind ik het een prima nummer als Bellamy niet zingt..

Maar goed, de overeenkomst is er sowieso wel een klein beetje, Bellamy is sowieso wel een glamourboy

Hij is een artiest. Vooral op de piano.

Kheb het ook eens van naderbij bekeken (beluisterd), en die synthlijn op het eind van het nr toont inderdaad veel gelijkenissen. Maar om te spreken van plagiaat ... dat gaat te ver.
Maar toch bedankt om dit even aan te kaarten, want ik vind Chartsengraf een vet nummer !

Dat heb ik ook nooit ontkend... en wat voor één

De singles 2 en 3 raken mij totaal niet, maar Knights of Cydonia vond ik vanaf het begin geweldig... Een nummer zonder middenstuk (Come ride with me hoort bij het intro, No-one's going to take me alive is al het begin van het einde... allemaal persoonlijk natuurlijk ) , maar HOE geniaal... Voor de rest springen 1 en 4 er ook nog wel uit, de rest is allemaal wat minder, maar niet slecht.
4*

Op plaat heb ik soms nog wel eens mijn twijfels over ze maar na Pinkpop 2007 kan ik toch niet anders concluderen dat MUSE live de grootste (relevante) act van dit decennium is. Wat een SOUND, wat een IMAGE, wat een SHOW. En hoe theatraal en over the top het soms ook is: Bellamy heeft meer muzikaliteit in zijn pink (de Beethoven van de 21e eeuw) dan de meeste bands in een heel oeuvre.

Ik verwacht dat er over 25 jaar over Muse zo gesproken wordt als dat er nu gesproken wordt over grootheden als Queen, Led Zeppelin, etc. Hoeveel bands van nu kunnen dat zeggen?
En roep nu niet coldplay, dat is U2 dat te vaak is gewassen op 60 graden?

en wb de overeenkomsten met Chartsengrafs: die hoor ik niet. Ja, in beide nummers zitten noten die vallen in het westerse klankstelsel. De vergelijking met Britney Spears in Supermassive vond ik een stuk duidelijker

Wat is Starlight toch een heerlijk nummer!
Blaaaaackhooooles and Revelaaaaaaaaaaaaaieaations!

Het wordt bijna saai om te zeggen, omdat het bijna niet speciaal meer lijkt, maar ook dit album haalt weer met gemak de klassiekerstatus. Een klassieker die weer volop experimenteel is, en zijn eigen nummertjes heeft.

Er zit dit keer een iets meer poppy randje aan, een randje wat ik op het eerste gehoord niet moest hebben (het eerste nummer wat ik hoorde was Supermassive Black Hole, meteen ook het nummer waar ik het langst over deed om aan te wennen) maar toen ik eenmaal drie keer het nummer Knights of Cydonia had gehoord kon ik niet meer stuk; dit moest wel het (voor mij) 3e geweldige album van Muse op rij worden, de uitdrukking "3 maal is scheepsrecht" gaat dus in negatieve zin niet op.

Dit album heeft zijn klassiekers en toch ook een paar minpuntjes, maar is over de breedte bijna net zo sterk als zijn voorgangers. Ik zeg bijna, omdat het album Absolution wat dat betreft de topper is; is maar liefst een kwartier langer, en krijgt het voor elkaar om de volledige tijd te blijven boeien. Hier staat hier en daar geweldige spanning op, maar ook een paar 'softe' (relatief gezien) nummers, die stuk voor stuk raken, maar op de paradoxe wijze toch af en toe een 13-in-een-dozijn gevoel veroorzaken. Misschien komt dat wel doordat deze elkaar in zo'n rap tempo opvolgen, terwijl de CD begint met 4 up tempo nummers.

Om even de hoogte en heel schaarse dieptepunten te belichten: het beste nummer op deze CD is het nummer Map of the Problematique, wat pakkend is en keihard uithaalt vanaf het begint. Wel een klein beetje een groeiertje was dit bij mij, maar dit nummer heeft weer de bekende spanningsboog in het begin waar ik zo verzot op ben... het is misschien wat voorbarig om te zeggen en misschien gaat de vergelijking niet helemaal op, maar dit is voor mij de Bliss van BH&R

Volgend hoogtepunt is Invincible. Ik ben echt verkocht na dit nummer op youtube heb gezien in de uitvoering op Reading vorig jaar.... wat een kraker, waar het optimisme vanaf straalt, je wordt er zonder er iets van te merken vrolijk van.. heel geleidelijk, heel onopvallend, maar dat gevoel staat er toch aan het eind van het nummer...waar ik met een lichte glimlach op mijn gezicht het nummer Assassin tegemoet mag gaan, wat de zware taak moet vervullen om dit nummer op te volgen en dat niet slecht doet

Laatste nummer is het veel genoemde Knights of Cydonia... ik noemde net MotP de 'Bliss' van dit album; Knights of Cydonia is een nummer op zich, nergens mee te vergelijken en ongelooflijk knap in elkaar gezet. Ik weet eigenlijk niet zo goed te zeggen wat ik hier nou over kwijt moet, omdat ik denk dat de meesten hier wel begrijpen waar ik heen wil. Het noemen van dit nummer als een hoogtepunt lijkt me al genoeg...

Zoals ik ook al zei is er een schaars minpuntje in de vorm van Starlight, de tweede single van Muse. Waar het met de eerste single Supermassive Black Hole uiteindelijk dus nog goed kwam, wil Starlight maar niet verbeteren. Niet dat het dramatisch slecht is, maar bij mij moest het pop-achtige aan dit album een tijdje krijgen om te worden verwerkd, en alleen bij dat nummer is het gewoon niet op de juiste plek komen te vallen. Dit nummer heeft een melodietje wat ik bijna niet een heel nummer uit houd, laat staan twee keer. Juist het lijntje wat Louis hier onder opmerkt, vind ik het minpunt van dit hele album, maar nogmaals ik zit niet tranen met tuiten te laten als ik hiernaar luister hoor. Misschien vind ik het vlgende week op Werchter misschien wel een heel goed live nummer.

Of het een waarschuwing is dat ik de singles op dit album het mooiste vind, weet ik niet.... voorlopig kan ik er niet om rouwen, en kjik ik alleen maar uit naar donderdag, waar ik dit mag gaan aanschouwen...voordelig is in ieder geval dat er weinig kan tegenvallen wat setlist betreft, omdat ik nog geen slecht album van Muse ben tegengekomen...

Om toch dit album licht vergelijkend met de vorige 2 te beoordelen (wat uiteraard nog steeds in het voordeel van OoS en met name Absolution uitvalt) krijgt deze van mij 4 sterren.

Zullen er mensen zijn die de berichten van Frank helemaal lezen? Hooguit een paar beesten al vraag je het mij.

Dan ben ik er zo een. Toch erg mooi zo'n goed opgebouwde review met een duidelijk mening. Ja ik moet zeggen, ik lees dat wel graag.
Overigens vind ik het wel eng dat je de studioversie van SMBH zo goed vind Frank (hee die naam ken ik). Live word ie gelukkig best verkracht in vergelijking met de studioversie, (in positieve zin) maar in de studio kan ik er weinig van maken. Zoals je weet wordt dit nummer wel vergeleken met Britney Spears onder de fans. Ik moet zeggen, die vergelijking is niet zo heel gek. Er is zelfs een remix gemaakt van SMBH met een Britney song. (Ik ken de maker van de orginele mix. Later is ie nog es over gedaan,)

Niet voor een Pindahaai als ik weggelegd denk ik.

Tja... ik begin juist te denken dat Bellamy bewust zo zijn stem heeft geforceerd. Een theorie is dat dit nummer juist bedoeld is om zich te verzetten tegen de verplichtingen rondom muziek heen. Buiten de zang zou je ook nog kunnen kijken naar interviews, of de tekst van SMBH zelf, om hiervoor argumenten te vinden. De zin "I'm a superstar, sucked into the supermassive" geeft al iets in die trant aan, maar zeker weten dat deze theorie klopt doet natuurlijk Muse alleen zelf...

Overigens zou dat wel hilarisch zijn; scoren ze met het protestlied juist de grootste commerciele klapper in hun carriere

Ik (lid zijnde van www.inmuseworld.net community) speur toch veel sites af en praat veel met andere fans, maar die theorie kende ik nog niet. Matt zelf heeft het in ieder geval nooit zo gezegd denk ik..

Ik ben inderdaad nog geen interviews tegengekomen waarin Matt het uberhaupt over SMBH had... ik heb wel hier en daar van hem begrepen dat ook hij ervaren heeft dat bovenaan de top staan ook zijn nadelen heeft, om het zo maar even te zeggen...

Dat zeker. Ik verwacht /hoopdan ook dat er voor een volgend album een labelchange komt en dat Matt zelf gaat produceren met misschien alleen hulp voor de master ofzo. Naja misschien droom ik. Rich Costey moet in ieder geval oprotten vind ik

Niet te harden op plaat (live wel).

1,0

Na een paar luisterbeurten kan ik zeggen dat ik dit een goede plaat vind. De nummers Take a Bow, Knights of Cydonia en Starlight zijn geweldig. Ook de rest is goed. Allen het titelnummer vind ik slecht. Jammer anders had dit misschien een mooie 4,5 geweest, maar nu geef ik een verdiende 4.

Ik blijf Starlight het enige slechte nummer in het hele oeuvre van Muse vinden

Binnen 50 jaar als ze refereren naar de muziek van dit decennium, zullen ze doorgewezen worden naar Muse, en de kans is groot dat ze dan worden doorverwezen worden naar Starlight.
Het ligt namelijk heel goed in het gehoor, ook voor iemand die niet van Muse houdt, en het is een nummer waarvan je direct de klasse inziet.

Trouwens ook een heerlijk live nummer

Invincible trekt wel heel hard op een liedje van Keane (kan even niet op de naam komen). Vinden jullie dat ook?