Muse - Black Holes & Revelations (2006)

Na één keer te hebben beluistert valt ie mij vies tegen. Hier en daar wat leuke riedeltje maar nee zeker na Absolution is dit een flinke domper. 3*

Lekkere Cd..... Mischien nog wel meer dan lekker. Het verbaast me dat veel mensen hier negatief over doen. Jah, het is even wennen..... Maar t is wel genieten. K kan niet wachten om ze Live te zien op Lowlands {^-^}.

[4,5]

Absoluut niet vind ik, eigenlijk ga ik hem per draaibeurt leuker vinden (en die eerste draaibeurt viel me al helemaal niet tegen).
Mij verbaast de negativiteit ook wel, aan de andere kant ook weer niet, want dit zie je bij zo'n beetje alle groepen van naam gebeuren.

als massive Muse fanaat wil ik ook nog ff een meninkje posten over het nieuwe album! In Muse zag ik vanaf album 1 al een soort van moderne Queen achtige band en ben dan ook wel weer erg blij met dit nieuwe album, want de Queen sfeer is erg hoog op dit album! Lekker veel geexperimenteer met synthesizers waant me bijna met een "Play the Game"-album flashback. Starlight heeft mijns inziens de meeste hitpotentie maar toch vind ik Muse nog altijd meer een Album-band als een hitmachine, waarin het toch ook verschilt van Queen, die een paar verschrikkelijke commercieel doorweekte hitmonstertjes hadden.

Toppers voor mij op het album zijn het lekker agressieve "Assassin", het epos "Knights of Cynodia" en het meesterwerk "Map of Problematique"

Op dit moment voor mij een 4*, maar het is Muse, dat kan bij mij nog groeien.

In vergelijking met de vorige albums, vond ik "Absolution" een zeer moeilijk te overtreffen meesterwerk, ook omdat ik nogal van het zeer symphonische hou waarin Absolution doordrenkt is.

Erg vreemd, volgens mij is 'Origin of Symmetry' veel, maar dan ook veel symphonischer dan 'Absolution'. ''Black Holes and Revelations' sluit bijna naadloos aan op de voorganger en is meer verwijderd van 'Origin of Symmetry'. Ik moet toch zeggen dat ik de piano mis. In mijn eerste reactie op het album, heb ik dit punt niet genoemd. Nummers als 'Space Dementia' vond ik geniaal, mede door het prachtige pianospel.

Ik mis de piano inderdaad ook heel erg, maar nog steeds zijn de gitaren alleen al genoeg voor voorlopig 4*.

Ik heb hier geen goed gevoel aan over gehouden. Ik vind het vrij matig voor Muse begrippen. Het is geen zwak album, maar er ontbreekt iets aan de sound wat de vorige 3 platen zo mooi maakte. Voorlopig 3* ik zal hem binnenkort nog een paar keer beluisteren.

Die nieuwe clip is zeker wel goed!

Ben ik met je eens, jowietje

Dan is het echt een goede clip, want Mojo is het niet zo snel eens met mij

De kwaliteit van de downloads laat wel wat te wensen over. Zeker na het ontzettend strak geproduceerde Absolution verwacht ik wel wat beter dan dit. Dus ik hoop dat het legale cd'tje wat beter klinkt

Verder natuurlijk een top-cd. Verhoog hem naar 4.5*

Leuke singel en inderdaad een leuke clip Hier ga ik meer van beluisteren

Wat een vet album, ik vind de nummers beter worden hoe vaker ik ze hoor.
Het is nog steeds 100% Muse, al klinkt het af en toe een beetje experimenteel.
OOS vind ik toch nog steeds hun beste album, dat wel.

Er zit toch best veel piano in Hoodoo?

Ik heb het album 2 dagen terug gedownload en onderhand al een paar keer geheel luisterd.
Mijn eerste indruk was zeer slecht, maar hoe vaker ik het luister hoe mooier het klinkt. Al met al vind ik het goed aansluiten op de vorige albums.
Even wennen maar toch 4,5*

Er zit inderdaad een mooi piano stuk in Hoodoo, maar dit is niks vergeleken bij de pracht van nummers als Space Dementia, en ik moet zeggen dat ik dat ook wel enigzins mis.

crap..

Nu nog beargumenteren...

Heb nu al enkele dagen naar Starlight, Supermassive Black Hole, Map of the Problematique en Knights of Cydonia zitten luisteren en volgens mij wordt het weer een dijk van een cd. Het zijn allemaal goede nummers en het belooft wat voor de rest van de cd. De nummers klinken allemaal iets gelikter dan bijvoorbeeld Hysteria, Plug in Baby, Stockholm Syndrome of Showbiz, maar het is allemaal zeer herkenbaar de Muse-sound.

Nog gelikter?

Er mist iets.. wat de andere albums wel hebben.. maar toch (wat al al een aantal keer door mensen is opgemerkt) is dit geen verkeerd muse album, alleen wijkt het iets meer af van de vorige..

Take a bow-bow-ow-o-o-o-o..

Ik bedoel daarmee te zeggen dat bij Starlight, Supermassive Black Hole, Map of the Problematique en Knights of Cydonia de ruwe kantjes er wel vanaf zijn. Ik vind dat deze nummers ook heel wat toegankelijker dan de nummers op Absolution en OOS, maar ik heb natuurlijk nog niet de volledige cd gehoord. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik nu veel meer gewend ben aan de sound van Muse zodat ik deze nummers gelijk erg kan waarderen. Naar OOS heb ik bijvoorbeeld best lang moeten luisteren voordat ik de cd echt top vond.

Na 1e keer luisteren vond ik het nog helemaal niets, maar zoals vaker bij Muse..na een 2e en 3e luisterbeurt werd het beter en beter..en nu ben ik gewoon weer helemaal in de wolken

Het is allemaal wat rustiger, iets meer disco/dance achtig, maar toch herkenbaar Muse-achtig..Enige absolute minpunt is Soldier's Poem..kan mij echt niet boeien, maar duurt vrij kort dus is ook zo weer voorbij..

Favorieten zijn; Take a Bow, Starlight (begin is wel echt extreem coldplay-achtig), BHAR, Assasin en City of Delusion..oowjaah en Knights Of Cydonia

Ik vind het voorlopig niets.. Gaat Werchter daar verandering in brengen? We zullen zien.

Tis nog ff wachten op 3 juli!!

Zijn der nog kaarten voor Werchter? en dan op de dag dat muse speelt?

Er zijn extra kaarten vrijgekomen.

weetje oook op welke dag ze spelen..?

Ze spelen op vrijdag de 30ste rond half 10.

De wereld mag het weten. Muse heeft een nieuwe langspeler afgeleverd. En wie dacht dat na Absolution de bombast en het theater langzaam plaats zouden gaan maken voor ambachtelijke kleine liedjes komt bedrogen uit. Direct vanaf het eerste nummer maakt het trio duidelijk dat het menens is en de hoogdravende drumsalvo's, venijnige uithalen en de nodige pathos suizen je om de oren. Tot zover niets nieuws: de Muse-fans kunnen tevreden zijn en de Muse-haters zullen hun mening niet herzien.

Toch is de nieuwe plaat anders dan zijn voorgangers terwijl dat ook weer niet zo is: alle vertrouwde Muse elementen zijn aanwezig: een vleugje Bliss, een mespuntje Showbiz, een teentje Butterflies & Hurricanes, maar het geheel ademt een eigen unieke sfeer uit. Hoe vaak kom je het ook tegen: een plaat die begint als een soundtrack voor nachtelijke ritten in het helaal met 300 lichtjaar per uur op de teller en de hand op de kosmische vangrail om dan via onvervalste Spaans/Mexicaanse gitaarballades te eindigen in een onvervalst jaren '80 gooi-die-haren-los ritme.

De opener is, zoals eerder gememoreerd, duidelijk: de wereld vergaat en Muse brengt het nieuws niet bepaald terloops. Je moet er van houden... Maar met de danvolgende drie-eenheid moet toch de grootste zichzelf respecterende muziekcynicus zich gewonnen geven: Starlight is gebouwd op een magistrale melodie en buit dit gegeven verder goed uit. Single Supermassive Black Hole legt een bronstig ritme aan de dag waar zelfs de Purperen Hoogheid uit Minneapolis het aangenaam warm van zou krijgen en Map of the Problematique is een typische Muse-stamper met een aanstekelijk ritme. De buit is binnen, het kostje is gekocht: wederom een wereldplaat.

Het vervolg van de plaat biedt dan voor ieder wat wils: een breekbare ballad, een scheurende gitaar (assassin schurkt zelfs tegen metal aan!) en een cultureel verantwoord hoogstandje (City of Delusion). Allemaal niets mis mee, maar aan het eind wordt de luisteraar weer bij de lurven gegrepen wanneer de Knights Of Cydonia het strijdperk betreden. Een heerlijke, op jaren '80 leest geschoeide hardrocker met op 4'15 het sein om de haren in het rond te slingeren. Hoe is het mogelijk!!!

Muse blijft verbazen en verrassen, zonder de eigen identieteit te verliezen. Hulde!!!