Coldplay - A Head Full of Dreams (2015)

Oppervlakkige, veel te vrolijke nietszeggende hapslikwegpop met aalgladde bubbelgumproductie, rustend in een bed vol irritante koortjes, computer-gestuurde samples en vage elektronische riedeltjes. Adventure of a Lifetime eindigt echt vreselijk tenenkrommend, met dat ge-woohoo-woohoo-woohoo.

Everglow zou als akoestisch nummer nog wel overeind blijven en zonder al die tierelantijnen veel beter klinken. Ik wilde er wel onbevooroordeeld naar luisteren, het een kans geven, maar de glazuur springt bij zoveel zoetigheid spontaan van mijn tanden. Glad, gladder, gladst, A Head full of Dreams. Suikerspinmuziek. Die cover is best wel toepasselijk, eigenlijk. Zo kun je een zak zuurtjes ook verpakken.

Nee, snel in de afvalbak ermee. Geen cijfer, maar een 1,5 komt in de buurt.

Oké. De eerste 2 albums waren werkelijk heel goed. De eerste luisterbeurt van deze had voor mij het mwah-effect. De 2e (toen ik ontspannen was) gaf me al een beter gevoel. En na de 3e vind ik het een prima popalbum. Coldplay is inmiddels een popband, maar wel één van de betere. En zo moet je ze beoordelen. Denk ik.
Wat leuk overigens dat r&b blaatgeitjes mee mochten doen. Ik had liever iemand gehoord als een Ella Eyre. DIe had de popdeuntjes wat meer power gegeven.

Eerste indruk na een vijftal luisterbeurten is dat het de band met dit album voor het eerst sinds A Rush Of Blood To The Head gelukt is om een heel album door een geluid neer te zetten dat zich onderscheid van het historisch zeer gewaardeerde werk en alsnog staat als een huis.

Het album is in z'n geheel dan ook niet voor de Oldplay luisteraar die niet open staat voor het typische Coldplay-experiment van het laatste decennium of toeters en bellen uit de populaire muziekwereld. Voor hen is er hoogstens heil te vinden in de nummers 'Everglow', 'Amazing Day' en misschien bonustrack 'Miracles'.

A Head Full Of Dreams kan naar mijn mening beschouwd worden als het album waarin de band als nooit te voren succesvol is bevrijd van zichzelf.

Laat ik beginnen te vertellen dat ik vanaf het begin een groot liefhebber ben van Coldplay. Parachutes en AROBTTH zijn tijdloze platen die ik nog steeds draai. X & Y en Viva la Vida zijn van een wat mindere kwaliteit maar er staan op deze platen nog steeds een aantal zeer goede songs.
Mylo Xyloto heb ik nooit begrepen en Ghost Stories beloofde lig goeds voor de toekomst.
Nieuwsgierig heb ik deze plaat dan vandaag gedraaid en...

Na het verplicht doorspitten van de eerste 2 nummers op deze nieuwe plaat van Coldplay, totaal overbodige ongeïnspireerde tracks, komen we aan bij het eerste echte dieptepunt Hymn for the Weekend. ik dacht toch echt dat ik niet de nieuwe van Rihanna had opgezet.

Everglow begint zowaar goed en behalve de gladde productie lijkt dit er meer op. Halverwege begint mij toch het gevoel te bekruipen dat ik een nieuw nummer van Phil Collins heb aangeboord of lig een Groovy Kind Of Love achtige ballade.

De single die volgt valt voor mij in de categorie Happy van Pharrell Williams en dat nummer kan ik inmiddels wel ............!
Het nummer Fun is een feest der herkenning alleen dan wel wat plagiaat op jezelf betreft. Het couplet is gewoon Viva La Vida part 2 natuurlijk.

Wie Coldplay volgt zal waarschijnlijk ook hun Parodie kennen op Game of Thrones ofwel 'The Musical' by Coldplay.
Je lacht je kapot om de natuurlijk gekscherende melodieën die de heren hier bedenken. Dit is duidelijk een Parodie en we wachten gezellig op de echte nieuwe plaat.
Tja, het nummer Kaleidoscoop bewijst dat de heren hier bloedserieus over waren.
Kaleidoscoop van The Game of Thrones musical dus....

Heb ik nog zin verder te luisteren. Ik moet wel. Ergens in mijn achterhoofd zit de hoop dat de laatste 5 tracks beginnen met Chris Martin die zegt. Joke people, Now the new 5 songs of our e.p.. Songs that really matter.
Helaas.....Amazing Day mag er nog wel zijn maar Up & Up grijpt toch weer terug naar die Musical.
Miracles kan het voor mij echt niet meer goedmaken en ik denk terug aan de Spinal Tap film waarin deze band een recentie krijgt voor hun album Shark Sandwich.
De recensent houd het bij 2 woorden namelijk Shit Sandwich.

Ik wil graag eindigen met mijn eindconclusie. Namelijk,
A Head Full Of Shit

1,5 ster voor Amazing Day en Up & Up. Drama dit. Ghost Stories vond ik een prima plaat, dit is verre van prima. Kapotgeproduceerde liedjes en dan ook nog eens aalglad. Dit gaat waarschijnlijk weer goed verkopen bij het grote publiek, maar ik doe er niet meer aan mee.

Pff, was ik even bang dat dit album zou tegenvallen. Na het horen van de single en de bassline van het eerste nummer dacht ik als eerst dat ik te maken zou hebben met een Maroon 5 album.

GELUKKIG, valt dit enorm mee! Ja, het klinkt enorm poppig, maar goed wat verwacht je nu nog van Coldplay? Dat ze ineens 13 jaar terugvallen? Het album luistert voor mij lekker weg, fijne nummers, meer hoef ik ook niet van Coldplay. Zolang het fijn in de oren ligt en ik gewoon de hoge noten mee kan zingen in de auto ben ik al enorm tevreden.

Even het azijn wegzetten en openstaan voor veranderingen, want ik snap niet dat je 13 jaar na dato nog steeds kan verwachten dat Coldplay weer die sound gaat oppakken.

Nou het gaat echt niet om de sound van 13 jaar terug Septua. Het gaat gewoon om een plaat met steengoeie nummers. De heren hadden dat een poosje in hun vingers maar lijken nu niet echt meer geïnteresseerd om enigszins hun best te doen.
Het is zoals je het zelf zegt. Hoge noten meeblaten in de auto. Maar dat is nou net niet de luistermuziek
waar ze goed in waren.
Voor meeblaten in de auto neem ik Bronski Beat wel mee

Goeie genade, inderdaad. Zo'n plaat kan alleen zijn weg naar het publiek vinden via downloaden.
Immers, wie wil er in godesnaam zo'n gedrocht op de koffietafel of wandmeubel hebben liggen.

Als 'hoes' van lp of cd bepalend zou zijn voor aankoop, snap ik meteen waarom hier nooit metal in huis komt

Overigens is deze - op 4AD nota bene! - zo mogelijk nog wanstaltiger Grimes - Art Angels (2015)

De hoes van Grimes is een waarschuwing, deze hoes is meer een verzuchting: What f***king drugs was Chris Martin on (vrij naar ex MM Skyline)

Prima post, want zo denk ik er exact ook over.

oei, ik heb het album nog niet gehoord maar aan de berichten te zien belooft het niet veel goeds. Ghost stories vond ik al een tegenvaller eigenlijk, maar alles ervoor heb ik altijd erg goed gevonden, ook mylo xyloto. vrijdag maar eens luisteren op spotify.

Ik denk dat Coldplay zelf ook beseft wat voor bagger ze (laten) produceren tegenwoordig. 'Fun' zou zo maar autobiografisch kunnen zijn.

Didn't we have fun? / Don't say it was all a waste / Didn't we have fun? / Oh-oh / From the top of the world / Top of the waves / You said forever, forever always / We could have been lost / We would have been saved / Oh, I-aaah / Now we're stopping the world, stopped it in its tracks / Nothing's too broken to find our way back / So before it's over, before you run / Ah, didn't we have fun?

Wat een k.u.t kritieken hier allemaal. Zo slecht kan het toch niet zijn? IK heb niets met coldplay, ook nooit gehad, geen haat, geen liefde, niets. Iedereen weet dat het een van de grootste bands van het moment is, enom populair. Als hun populairiteit niet door de muziek komt, waar dan wel door? Zeker niet door de kop van die zanger, dat staat vast.

Ik vind de hoes beter dan de muziek

Slechter dan Ghost Stories, beter dan Mylo Xyloto, al had die laatste wel pareltjes als Us Against The World, U.F.O. en Moving to Mars. Hier zijn de pareltjes wel moeilijk te vinden, maar de bagger is van een iets hoger niveau dan Mylo Xyloto. Een nieuwe Parachutes, Rush of Blood of zelfs Viva La Vida hoeven we niet meer te verwachten...

Klapvee. Klapt U even mee

Niemand?

Wat een vreemde reactie op het stukje van devil-hunt.

Ah, je bent niet bekent met de Heideroosjes

Zal niet meehuilen met de wolven hiero (ook nog niet geluisterd btw, de wolven zijn heel duidelijk verstaanbaar), maar ik wil meegaan met de stelling dat U2 niet meer is zoals ze waren. Prince was een tijdje duidelijk geen Prince meer, maar tegenwoordig weer wel, ik ben de weg kwijt . Echter Pearl Jam vind ik nou net het verkeerde voorbeeld. Niet dat ze helemaal stilgestaan hebben, maar Eddie cs. zijn toch aardig trouw aan hun beginselen gebleven en hebben door de jaren, bijna decennia, heen constante kwaliteit geleverd dunkt me.

Coldplay is gewoon Coldplay hoor. Dat geld ook voor de andere bands die thelion noemt. Tenzij ik iets gemist heb natuurlijk.
Bono nog steeds zanger??

Maar wat wil je dan wel van Coldplay? Ik begrijp dat het geluid van onzekere verliefdheid erg prachtig omgetoverd werd tot muziek, alleen wordt de band ook volwassen. Natuurlijk, het is minder kwetsbaar, het klinkt allemaal wat vrolijker, voller en commerciëler. Persoonlijk zou ik het wel een ramp vinden als een band in een constant geluid blijft vastzitten, verandering vind ik goed. Nu vond ik Ghost Stories wel een stuk minder, te eentonig met dieptepunt A Sky Full of Stars.

Nou scheelt het enorm voor mij dat ik het commerciële geluid van Coldplay wel te pruimen vind.

De band wordt volwassen zeg je. Vind je dat echt? Muziek maken voor tieners vind ik niet getuigen van een volwassen aanpak namelijk.

Prima, ik ben een tiener. Ze zullen onderhand wel weten wat ze aan het maken zijn toch?

Ik zeg ook niet dat ze niet weten wat ze aan het doen zijn. Ik zeg alleen dat ik het een niet erg volwassen geluid vind.
Vind jij het een volwassen plaat dan? Of anders. Vind jij het een goeie plaat dan?

Het is niet perse volwassen, maar ik bedoelde ermee te zeggen dat de beste mannen niet alleen maar emotionele nummers kunnen blijven maken.

Over het album.. het klinkt voor mij precies als een Mylo Xyloto 2, vind het wel degelijk maar verre van een klassieker.

Yep. Mylo Xyloto. Wist niet wat ik daarmee aan moest. Vond juist dat ze op Ghost Stories weer een beetje kwaliteit brachten.
En ik ben het niet met je eens dat ze geen emotionele nummers kunnen blijven maken. Vind muziek juist emotie.

Exact!!! Alleen Cold Play is niet meer de Cold Play zoals ik ze graag hoorde op hun eerste albums.Sterker het is nu een uitermate zwakke popgroep i.t.s.t. Pearl Jam die nog steeds springlevend is en nooit zo'n duidelijke val maakte

Daar waar ik gezien mag worden als een echte Coldplay fan, is dit de eerste plaat van de heren die me zwaar tegenvalt. Ja Mylo Xyloto en Ghost Stories is niet hun beste werk, maar bevatten zeker noemenswaardige nummers en voor mij ook echt klassiekers (Charlie Brown, Magic). Op deze plaat zijn hooguit Everglow, Adventure of a Lifetime en Up & Up als OK te bestempelen, echter zouden deze nummers zoveel beter klinken als ze niet met de computer waren gemaakt. De rest van het album is sowieso een ramp en zorgt ervoor dat ik Coldplay nu ook onder de commerciële acts schaar (ja volgens sommigen zaten ze daar al lang, maar ik vond ze altijd onderscheidend genoeg van de rest). Ik kan gewoon niet begrijpen dat een liefhebber als Chris Martin zijn instrumenten aan de kant zet en kiest voor computerbeats en -effecten. Ontzettend zonde want het haalt totaal de ziel uit de muziek op deze plaat. Ergens ben ik blij dat ik geen kaarten heb kunnen bemachtigen voor Coldplay in de Arena volgend jaar.

PS. De bonustrack 'Miracles', eerder uitgebracht als single, stijgt ver boven dit hele album uit.