Brains schreef:
Naar mijn mening is er geen album beter dan dit.
Madlib produceert hier op zijn best en DOOM rijmt hier op zijn best.
De nummers zijn individueel leuk, maar het geheel steekt zo perfect in elkaar. De intro trekt je het album in en laat je tot de laatste seconden van Rhinestone Cowboy niet meer los.
Een wat uitgebreidere reden waarom er geen beter album bestaat dan Madvillainy (voor mij dan heh

) geschreven terwijl de plaat draaide (Dus het is soms een beetje vluchtig geschreven dus vooral niet checken op dt fouten

):
Ongeduldig wacht ik tot de naald de eerste tonen via m'n versterker naar mijn speakers krast. Dit voelt voor mij altijd als de eerste keer wanneer ik een langere periode niet naar deze plaat heb geluisterd. Daar begint de intro. Een zeer sterke intro naar mijn mening, waar het duo Madvillain wordt geintroduceerd alsof je naar een superheldentekenfilmserie van vroeger kijkt. Dit alles over een bijpassend deuntje van Madlib. Hiermee wordt de sfeer van het album perfect ingeleid.
De intro duurt lang en elke keer weer denk ik dat er na zo'n intro een keiharde track komt die je wegblaast. Maar nee. Wanneer de accordeon zijn intrede doet ben ik verkocht. Kippenvel. Haren op m'n armen omhoog. Misschien makkelijk gesampled, maar de overgang van de intro naar deze plaat, de sfeer die het meegeeft en de lyrics van DOOM maken Accordion een geniaal nummer. Gelijk de eerste zin spreekt me heel erg aan; "Living of borrowed time the clock ticks faster". Lines van dit soort zijn DOOM z'n specialiteit en dat blijkt zeker wanneer Meat Grinder na een wat aparte maar leuke overgang na Accordion begint.
Niets lelijks te zeggen over dit nummer. Dikke beat en DOOM flowt en rijmt hier op z'n allerscherpst. Gewoon volume omhoog en keihard meerappen. Dit kan ook want na Meat Grinder komt Bistro, waar je even op adem kan komen, om vervolgens weer keihard weggeblazen te worden door het geweldige Raid, naar mijn mening een van de sterkste tracks van het album. Dit komt voornamelijk de heerlijke beat en ondanks dat DOOM door zijn stemgeluid en flow wat minder aanwezig is dan MED, rapt hij MED er makkelijk uit:
"And that's no exaggeration, the doctor told a patient/ It's all in yout imagination, Negro / Ah, what do he know? About the buttery flow / He need to cut the ego, trippin', to date the metal fellow been rippin' flow since New York plates was ghetto yellow with broke blue writing / this is too exciting".
Heerlijk gewoon!
America's Most Blunted volgt. Wat een heerlijke bass heeft dat nummer toch. Een superleuk nummer waar ook Quasimoto zijn stem laat horen. De marihuana promotie aan het einde van het nummer had van mij niet gehoeven maar het past wel bij het nummer.
Sickfit is op zich een lekkere beat, maar is voor mij weer gewoon even een rust moment die perfect op zijn plaats is. Duurt ook niet te lang, gewoon precies goed dus. Hierna volgt Rainbows, een track wat een lange tijd altijd skipte, maar het groeit enorm want het nummer ademt een enorme sfeer uit. DOOM zijn zangstem is zo erg nog niet en de heerlijke jazzy productie. Ik skip het nummer nu nooit meer en zing altijd mee "You knowww, you best to watch ouuutt"
Curls is ook een goed nummer met een goede productie en DOOM doet gewoon zijn ding. Ik ben wel blij dat het nummer niet te lang duurt want ik denk dat als het een nummer van 3 minuten was geweest was het gaan vervelen en hadden we nog langer moeten wachten op Do Not Fire. Dit is honderd procent zeker het fijnste intrumentele nummer op deze plaat en leid het nummer Money Folder perfect in.
Money Folder vind ik een van de minste nummers van het album maar nog steeds gewoon goed. Bovendien staat deze plaat op dit moment zo stevig dat het een minder nummer makkelijk kan verdragen zonder dat het ten koste van de sfeer en het luisterplezier gaat. Voornamelijk omdat na dit nummer gelijk het oude niveau weer wordt behaald met Shadows of Tomorrow. Nog een Quasimoto feature wat ik altijd erg kan waarderen. De productie wekt een heel mysterieuze maar energieke sfeer op wat perfect gaat met de raps van Madlib en Quas (een tautologie, als je er over nadenkt

). DOOM rapt deze keer niet en ik denk ook niet dat hij op deze beat zou passen.
Operation Lifesaver A.K.A. Mint Test is ook gewoon een lekker nummer tussendoor die perfect in de sfeer past. Grappig is dat ik het nummer waarschijnlijk nooit los zou draaien, maar in het geheel is het gewoon een perfect fit. Vooral de overgang naar Figaro, mijn favoriete nummer van dit album, is briljant en dan volgt er ook nog een een briljant nummer.
"The rest is empty with no brain but the clever nerd / The best emcee with no chain ya ever heard".
Hardcore Hustle is naar mijn mening toch echt het minste nummer van het album. Wildchild boeit me niet echt en de productie is hoewel leuk niet op hetzelfde niveau als de rest van het album. Maar het nummer is perfect geplaatst namelijk precies tussen de twee sterkste tracks van het album waardoor wanneer het je te binnen schiet dat het een minder nummer is je al weer gelijk op topniveau zit. Het nummer word namelijk gevolgd door Strange Ways. Het meest politieke nummer op dit album met veel lines die je toch wel aan het denken zetten.
"They pray four times a day, they pray five Whose ways is strange when it's time to survive Some will go of they own free will to die Others take them with you when they blow sky high What's the difference? All you get is lost children..."
Dit alles met een geweldig flowende DOOM en een enorm dikke productie. Petje af op een niet Ali-B kind of way.
Fancy Clown is ook een lekker nummer weer. Leuke productie en erg leuke lyrics van DOOM. Eye is ook weer een lekker tussendoor nummertje met een erg fijne productie gevolgd door het briljante Supervillain. Misschien is toch dat het beste intrumentele nummer op de plaat in plaats van Do Not Fire!. Toch niet zo honderd procent zeker als ik dacht

. Het zet in ieder geval perfect de mood voor All Caps, het allereerste nummer van DOOM waar voor mij het kwartje viel. Erg coole productie met een comic feeling (De clip geeft deze feeling nog een extra uplift) en DOOM flowt 'm weer perfect hier en door dit nummer ben ik nu (hopelijk) nergens vergeten zijn naam in hoofdletters te schrijven.
Great Day Today komt daarna en is toch ook een van de beste nummers van dit album. Een feature met Viktor Vaughn (

) wat de tweede tautologie is op dit album. Het nummer heeft een zeer relaxte productie en erg vermakelijke lyrics.
"Spit so many verses sometimes my jaw twitches One thing this party could use is more....Booze" tovert altijd weer een glimlach op m'n gezicht.
Daarna komt helaas de grand finale; Rhinestone Cowboy. Een perfect einde voor een bij benadering perfect album. Ruim drie kwartier kippenvel, spanning, vermaak en enkele energieke uitbarstingen komt tot een einde. En dan verdwijnt de plaat in de hoes en de hoes tussen mijn andere hiphop platen om ongeveer een maand later weer op de speler gelegd te worden en me precies deze ervaring voor de zoveelste keer weet te geven. Dit doet voor mij geen enkele plaat na en daarom is dit voor mij hét allerbeste album.
5.0* en als een huis op de eerste plaats van mijn top 10.