Madvillain - Madvillainy (2004)

Ergens besef je dat dit misschien wel eens het perfecte hip-hop album zou kunnen zijn; de beats zijn ongelooflijk strak, MF DOOM schiet met scherp en de rhymes zijn vaak erg leuk.

Maar wat het vooral zo goed maakt is dat dit album, misschien wel meer dan enig ander hip-hop album een sterk geheel vormt. De sfeer is overkoepelend, en het lijkt alsof alle tracks met hetzelfde concept te maken hebben. Waar de meeste hip-hop albums mij in de oren klinken als een verzameling tracks, is dit album eerder het tegenovergestelde.

Het maakt het moeilijk om echt favorieten aan te wijzen, vooralsnog is dat All Caps met het geniale pianodeuntje. Deze staat op dit moment rotsvast in mijn top10.

5*

Dit was de eerste Doom plaat die ik checkte, paar weken nadat hij uitkwam, want ik had via verschillende forums en sites de buzz rondom deze man al wel in de gaten maar het leek mij een beetje de typische nerd rap.
Van verschillende kanten begreep ik dat dit album toch bovenmatig dope was, ik ging het checken en stuitte op de voorlopig laatste echte hip-hop classic van dit decennium... ik herinner mij dit moment nog als de dag van gisteren.
Hierna volgden mijn vrienden. Zelfs mijn vrienden die niet van hip-hop houden zweren bij dit album en vooral bij die zo bizarre opener Accordion (dat baslijntje dat er halverwege bijkomt!)
Van voor tot achter geniaal. Er staat teveel dopeness op dit album, klassieker na klassieker, bijna al die tracks zijn zo gruwelijk... Ik vraag me af of bij een evt. Madvillainy 2 ditzelfde niveau gehaald gaat worden. Doom heeft ook al een tijdje niks meer uitgebracht trouwens.

De Intro is zeer cool, goed begin.
Accordion is een zeer saaie track. Ik vind er niets aan. Een paar vette punchlines maar voor de rest...
Meat Grinder is wel een goeie track, dus MF Doom zijn gebrek aan flow vind ik hier zeer spijtig.
Bistro weet ik niet goed wat dat moet voorstellen. Het heeft wel een aardige beat.
Raid klinkt niet slecht, hij flowt hier niet slecht, die MED is ook best goed.
Mijn topfavoriet hier is America's Most Blunted. Gewoon een zeer goede track en een geluk dat deze niet kort is. Ook best leuke outro.
De instrumental die volgt vind ik niet slecht maar ik ben niet zo'n fan van instrumentals op zich, goed dat hij kort is dus.
Rainbows vind ik maar zo zo en zelfde voor Curls.
En weer een instrumental...
De volgende track Money Folder is niet slecht, spijtig dat ik DOOM zijn stem niet zo goed vind klinken.
WTF is dat begin van Shadows of Tomorrow? Nouja, voor de rest redelijke track.
De volgende track is weer zo'n redelijke track waar ik het gevoel bij krijg dat ik er beter in zu komen moest hij langer zijn, maar dan heb je nog steeds MF Doom zijn stem die me op een iets langere track als Figaro dan weer begint te storen ook lijkt hij te rappen alsof hij in dagen niet geslapen heeft.
Gelukkig dan dat Hardcore Hustle een gastartiest heeft. Goeie track.
Strange Ways vind ik wel een goeie track, deze digg ik wel. Fancy Clown dan weer wat minder.
Eye snap ik niet goed wat die hier op het album staat te doen, vind er ook niets aan.
De Supervillain Theme is wel een vette instrumental zeg.
Just remember All Caps when you spell the man name vind ik wel een toffe regel in het liedje All Caps, maar het liedje zelf niet echt.
Great Day en Rhinestone Cowboy vind ik maar saaie tracks.

Besluit, MF Doom is een rapper met een stem die ik snel vind vervelen en meestal heeft hij in mijn ogen een slechte flow. De beats vind ik niet altijd goed en de instrumentals hadden weg gemogen van mij. Een goeie track namelijk America's Most Blunted en enkele andere leuke tracks maar over het algemeen vind ik het maar kut. Goed dat hij kort is en dat er een paar gasten zijn zodat ik Doom niet steeds moet horen (in dit geval mogen de instrumentals dan wel blijven staan) Dit mag misschien een groeier zijn, maar als je hem kut vind vind ik niet dat je moet blijven luisteren om het kwartje maar te doen vallen. Onder andere Enter The Wu-Tang, E. 1999 Eternal en Regulate... G-Funk Era waren groeiers bij mij, maar die vond ik bij de eerste luisterbeurt meer dan redelijk, en ik wil mezelf niet dwingen dit album redelijk te gaan vinden door deze tegen mijn zin meerdere keren op te zetten, ik ontdek liever iets nieuws of doe dit bij albums die ik goed vind.
MF Doom zelf vind ik wel cool, met zijn masker enzo, is een beetje zoals Insane Clown Posse.

Ik wens MF Doom nog veel plezier met het maken van muziek waar hij zijn vele fans mee mag vermaken, maar ik zal er niet bij zijn.

DIT IS HEEL ERG GOED.
EEN KLASSIEKER.
EEN GEK CIRCUS VAN EEN PLAAT.
WAT KAN DOOM ZIJN WOORDEN HEERLIJK VERVLECHTEN IN WAANZINNIGE ALLITERATIES EN ANDERE RIJMSCHEMA'S.
HELDHAFTIG GOED.

All Caps is het beste nummer.

4,5 *

Net 'Born Like This' gecheckt en ik was in een DOOM-mood, vandaar dit werkje er nog maar eens achterna gedraaid. Enkele bevindingen en random hersenspinsels:

De uppercut Strange Ways-Fancy Clown-Eye. Die beats, phoeh. Nextlevel hoor. Strange Ways is momenteel ook weer een brandend actuele track, want het behandelt de denkwijze van DOOM wat betreft de ironie van politiewerk: hoe ze betaalt worden om misdaad tegen te gaan door zelf misdaden te begaan.

Wat een gekkenhuis dit album. Heerlijk ook om al die verschillende samples te gaan uitpluizen, bvb. 'That Ain't The Way You Make Love' van ZZ Hill wordt gesampled op 'Fancy Clown' en 'So Good' van The Whispers op 'Eye'.

Dit is echt zo'n album waar je nooit klaar mee geraakt, er gebeurt zodanig veel en toch past het allemaal in elkaar. Maar dit is hier al vaak geopperd, niks nieuws dus. Dikke classic.

Het allerbeste nummer? Dat blijft toch wel ALL CAPS, hands down. Maar het hele album is en blijft dus niets minder dan GE-NI-AAL

Eerder in 2020 noemde ik dit album al 'hét muzikale hoogtepunt in de hiphop wereld, met twee muzikale masterminds die zich op dat moment in hun absolute prime begaven.' Na het recente onfortuinlijke nieuws dat MF DOOM al sinds 31 oktober niet meer onder ons is, ben ik de afgelopen dagen weer flink in zijn discografie gedoken en de waardering voor zijn werk blijft maar groeien.

Daniel Dumile en Madlib zijn dan ook Iconen van de hiphop, maar ook zeker iconisch door hun alter-ego’s Quasimoto en MF DOOM waar ze kruipen in de excentrieke huid van hun eigen, ook wat nerdy, hersenspinsels. Het geeft alles gewoon net dat extra beetje smaak aan wat al een overdadig buffet aan heerlijkheden is.

De rijmschema’s die DOOM verzint zijn even innovatief als complex. Het is dan ook zijn handelsmerk en wat hem uniek maakt. Het is niet voor niets dat hij de bijnaam ‘Your favourite rapper’s favourite rapper’ heeft gekregen. Zijn collega's hadden een berg van ontzag voor deze man. En zelf was hij de nuchterheid zelf. Zoals Talib Kweli van Black Starr ooit zei: ‘When he raps, he makes you jealous. You just wish you could come up with rhyming terry cloth Kangols with very soft mango's’.

Check bijvoorbeeld eens deze video, die de rijmschema’s van Figaro belicht:
MF DOOM - Figaro | Rhymes Highlighted.

Het zijn niet enkel de overeenkomende slotakkoorden, korte alliteraties of eenvoudige rijmwoorden, nee het is echt woordkunst wat DOOM laat zien.

Wat op dit album gebeurt is niet enkel een producer die een slimme, obscure en goed opgepoetste sample combineert met een catchy beat en een rapper die hier vervolgens bekwaam overheen flowt. Begrijp me niet verkeerd, je kan een prachtig album maken op deze manier, maar op Madvillainy is er sprake van 2 artiesten die elkaar echt aanvoelen en op elkaar reageren.

Neem ALL CAPS bijvoorbeeld; Voor de set-up in de eerste paar seconden wordt een sample gebruikt van een scene-overgang-muziekje uit een jaren ’70 politieserie die vervolgens naadloos overvloeit in de indringende piano-loop sample van een ándere detective serie. De ultieme introductie voor MF DOOM en op het moment dat DOOM vervolgens met zijn raps begint, start Madlib direct het volgende deel van de sample die hij, als je het bronmateriaal hoort, licht versneld afspeelt om de flow van DOOM exact te matchen. Maar nog sterker is hoe Madlib de sample weg draait tijdens het laatste zinsdeel van het rijmschema van DOOM om die laatste bar extra hard binnen te laten komen. Vervolgens eindigen met een ander passage van dezelfde sample van het begin en de cirkel is rond. Dát is produceren, dát is mekaar aanvoelen en dát maakt dit album zo uniek en geniaal voor mij. Het is niet enkel dit nummer, dit verfijnde spelletje tussen producer en MC is over het gehele album terug te vinden.

Dit album is voor mij ook zo belangrijk geweest omdat het voor mij de deur opende om hip hop echt als een kunstvorm te zien… en eigenlijk ook om muziek in het algemeen meer te gaan waarderen om de artistieke verdiensten. Dus ja, ik was wel even aangedaan toen ik het nieuws vlak voor oud en nieuw las. 3 maanden geleden zette ik dit album op plek 1 in mijn persoonlijke album top 10, zeer verdiend wat mij betreft. Grote jongen die Madvillainy daar nog weg krijgt.

R.I.P. Daniel Dumile