David Bowie - ★ (2016)

Vroeger had ik minder te besteden; ik kocht de laatste van Prince, mijn buurjongen die van Duran Duran, een andere jongen uit de straat Talking Heads, en die kende weer iemand die The Cure had gekocht.
Voor 10 gulden kocht je 2 TDK SA90 bandjes en nam je die andere 4 albums op, je zette het Prince album voor de overige 4 vrienden op tape, en was uiteindelijk 5 albums rijker.
Vervolgens ging je op dezelfde manier te werk bij je klasgenoten, en vervolgens bij collega's van je vader.
Downloaden gebeurde altijd al, alleen heette het toen nog niet zo.

Enige verschil is dat je op cassettes een toeslag betaalde voor buma, ook op cd-r overigens.
Dat is met torrents weg natuurlijk.

Niet helemaal, die opslag zit nu op apparaten (opslagmedia, PC/NB, telefoon met mp3 opties) waar de vruchten van die torrents gebruikt kunnen worden.
Die opslag is dan net als toen met cassettes "bedoeld" voor eigen kopieën voor eigen gebruik
Maar zoals Mju al opmerkte hier is een apart topic voor.

Als er helemáál niets meer van een artiest wordt gekocht omdat bijvoorbeeld iedereen het op de een of andere wijze gratis kan beluisteren en bekijken, lijkt mij op een gegeven ogenblik toch een einde aan de professionele beroepsuitoefening van de muzikant te komen.

Het gebeurt niet, want met enig geluk blijven er nog steeds cd's, LP's verkocht, wordt er betaald voor downloads en bezoeken mensen concerten.
Ik worstel nog steeds met de vraag of dit alles nu wel of niet ten koste gaat van de inhoud van het gebodene.

Ik doe er zelf aan mee door het beluisteren van nummers via youtube met adblock. Maar vind toch ook een regelmatige aanschaf eigenlijk verplicht. Maar dan ook weer niet tegen krankzinnige prijzen. En ik vind 20 euro echt nog steeds teveel.

Het album van David Bowie zal ik kopen omdat ik het niet alleen wil hebben maar ik ook aan David Bowie wil laten blijken dat al zijn goede werk op prijs wordt gesteld. Dan betaal ik binnenkort 8 pond aan een handelaar via Amazon en dan zijn we weer quitte.

Ik wacht mooi tot vrijdag met het beluisteren van dit album. Zonde om het eerst via een torrent te gaan beluisteren, haalt bij mij het idee van een nieuwe cd weg. Geduld is een schone zaak, ook bij de nieuwe Bowie.

Wat een hoop drogredenen volgens mij. Als je zelf voor jezelf een album op cd of lp wil en je hebt het geld dat het kost er voor over, dan koop je het gewoon! En anders koop je het gewoon niet!

Of omdat nieuwe albums te duur zijn, de consument heeft zoveel geld niet over voor een fysiek album?
Die 180gr. vinylalbums voor 26,99 probeert men ook maar gewoon door je strot te duwen. Weg met die onzin. Maar idd meer een discussie voor een ander topic.

Dat heb ik nog nooit gemerkt. Ik heb ze wel al zien liggen in de winkels. Maar die liggen daar dus maar gewoon te liggen. Alleen als je dat zelf wil neem je er eentje of meerdere mee naar huis. Maar anders blijven ze gewoon liggen.

Zo heeft iedereen zijn eigen mening over het wel of niet kopen van fysieke albums.

Denk dat musician zeker een punt heeft dat er vanwege (illegale) downloads en youtube beslist minder verkocht word, en dat een band/artiest het steeds meer moet hebben van de tour en optredens die ze live geven.

De kwaliteit, inhoud en de passie gaan er niet op achteruit denk ik, geloof er niets van. De artiest/band oefenen immers hun passie uit en willen dat zowiezo voor hunzelf het liefst zo goed mogelijk doen lijkt mij.

Ik koop enkel nog originele cd,s, doe niet meer aan downloads, maar koop een album op cd, en er is mij nog nooit een cd of vinyl door de strot gedrukt, ik zoek immers zelf uit wat ik wil.

Jaren terug had ik ongeveer 50 lp,s, weggedaan ooit voor een habbekrats, en nu komt het terug, en ook in 180 gram. Ik begin er niet weer aan, ik houd het lekker bij de geluidsdrager die bij deze tijd hoort en dat is de cd!

Want wees eerlijk, een platenspeler met usb aansluiting is ook maar een aanfluiting en verre van authentiek!

Sommigen vinden cd als geluidsdrager ook niet meer van deze tijd hoor. Platen zijn nog volop in de handel, zowel nieuw als tweedehands. Goeie platendraaiers (high end) zijn ook best te vinden en nog wel voor een redelijke prijs. Er zijn trouwens nog altijd albums die ooit op lp maar nooit op cd zijn verschenen. Niet meer opnieuw met vinyl beginnen is een prima keuze. Maar vinyl afschrijven als niet meer bij deze tijd horend gaat natuurlijk niet op.

Top album. Een verademing t.o.v. zijn vorige album.

Cd,s zijn idd ook wel verouderd, ben ik met je eens Kronos! Tegenwoordig draait het steeds meer om downloads en computerbestanden waar soms best veel voor betaald moet worden. Ik wil graag iets authentieks in handen hebben mocht ik iets van een band kopen, en het nieuwe boekje ruiken en doorbladeren hoort ook bij mijn voorplezier voor ik een originele cd opzet.

Vinyl is weer helemaal terug, en gelukkig maar voor de band/artiest. Denk ook niet dat het helemaal weg is geweest, maar omdat je er zelf minder mee bezig bent en je minder bezig houd let je daar minder op. Niets mis met vinyl, vind de hoes veel mooier en vooral groter dan zo,n cd hoesje. Als ik ooit nog vinyl ga kopen, dan alleen vanwege de mooie hoes, en om mooi aan de wand te hangen. Zal niet snel weer een platenspeler kopen om een plaat op te leggen, al krijg ik er wel kriebels van in mijn buik als ik aan vroeger terugdenk. Toen was dat er alleen maar, of cassetebandjes. Baal er alleen maar van dat toen de cd hoogtij vierde vinyl toch ineens een stuk minder in omloop was, hooguit nog bij de diehard muziekliefhebbers, ik hield me steeds minder met muziek bezig, en had andere dingen, om zo rond mijn 35ste de draad weer wat op te gaan pakken

Want wees eerlijk, een platenspeler met usb aansluiting is ook maar een aanfluiting en verre van authentiek! [/quote]

Dat klopt, maar een goede platenspeler "gewoon" koppelen aan een goede hifi set heeft voor mij toch een meerwaarde ten op zichte van een cd. Ik koop zelden meer cd's; alleen als het verschil in prijs erg groot is koop ik de cd.
Ben benieuwd naar deze plaat, maar wacht ook even tot ik hem legaal kan beluisteren (spottify?)

Mooi stukje in de Volkskrant over dit album:

Blackstar

Geven ze nu serieus een punt aftrek omdat er 4 nummers al bekend waren? Van Tis a Pity She Was a Whore en Sue (Or in a Season of Crime) snap ik het nog wel enigzins (al zijn ze flink verbouwd), maar van Lazarus en Blackstar slaat het natuurlijk nergens op. Mooi in ieder geval dat er nog genoeg werk op de plank ligt.

Ik vind ook het commentaar op het aantal nummers en tijdsduur an sich niet echt relevant. De meeste Bowie-klassiekers van de zeventiger jaren klokken in zelfs ónder de 40 minuten, en Station To Station had ook maar zes tracks, omwille van de individuele lengte. Alsof dáár iemand toen en nu over geklaagd heeft.... Als ik bij wijze van spreken na 40 minuten het gevoel heb dat het allemaal wat te kort was, dan is dat alleen maar een goed teken en druk ik simpelweg op repeat (of: plaat omdraaien en opnieuw opzetten, wat u wil) Beter dan een plaat van 65 minuten lang met een hoop fillers...

Echter, dat het niet allemaal spiksplinternieuwe nummers zijn daar valt nog wel wat voor te zeggen, zeker in het licht dat hij er zoveel op de plank had liggen, maar voor het titelnummer gaat die vlieger voor mij dan weer niet op. Tja, en alsof Bowie zich heden ten dage nog druk zou moeten gaan maken over de releasedatum van een plaat van ene Adele..

Ik bedoelde met die opmerking over het aantal nummers iets positiefs. Als er dan toch iets negatiefs gezegd moet worden. .er staat maar 7 nummers op... ik zou er ook graag meer hebben. .. Want van Bowie nooit genoeg .

Die opmerking heeft men niet goed begrepen of ik heb m niet duidelijk beschreven, maar ik zeg niet dat het een manco is....

Zo...Dus deze discussie kan ook worden afgesloten.

Ik doelde niet zozeer op jouw stukje, maar het stuk in de Volkskrant, ook die andere punten die ik aanhaalde....sorry voor het misverstand, lennon. Tenzij je toevallig ook schrijft voor de Volkskrant, het zou zomaar kunnen, natuurlijk.

Oh,.lol dat stuk heb ik nog niet gelezen . Ik kreeg hier ook meteen commentaar , vandaar...

Nee, dat lijkt me sterk, want alleen Gijsbert Kamer geeft een 'meesterwerk' (quote) een punt aftrek omdat er al 3 nummers bekend waren (twee in geheel andere arrangementen en één is de single Blackstar ).

Die heb ik voorbesteld, al een hele tijd terug. Vandaag las ik dat 'ie niet meer te krijgen was, maar ik weet het niet 100% zeker.

Nou om eerlijk te zijn 'snap' ik natuurlijk ook wel dat het te mooi om waar te zijn is dat je kunt meeliften op een gigakortings (Angebote) actie in een muziekzaak en zodoende zelfs wel even de duurste uitvoering van het nieuwe Bowie-vinyl voor 55% van de prijs kunt scoren.
Maar anderzijds de zaak belooft het in z'n reclames en het zou raar zijn als zo'n vermaarde zaak nou net toevallig de nieuwe Bowie niet binnen heeft. Dat soort releases hebben ze anders ook gewoon altijd.
Ik ga er vrijdag in ieder geval heen.

Toen ik voor het eerst de videoclip zag van Blackstar zat ik met open mond te kijken. Wat een bizarre film met intrigerende, prachtige muziek vol met mooie wendingen. Dit smaakte natuurlijk naar meer en ik kon niet wachten tot ik de hele plaat kon horen. Een (meer) experimentele plaat dus, opgenomen in New York samen met een jazz-band. Typisch Bowie om hiermee te komen na de prima rockplaat The Next Day. De muzikanten zijn geen onbekenden in 'het circuit' en je hoort hun vakmanschap, zeker dat van de drummer Mark Guiliana en de bandleider en saxofonist Donny McCaslin. Maar de ster is natuurlijk Bowie die de sterren van de hemel zingt op zijn bijna 70e jaar.

En wat een mooie tot fantastische nummers staan er verder op Blackstar. De drum die fraai inzet op het opnieuw gearrangeerde Tis a Pity She Was a Whore met een uitmuntende sax. De prachtige lome traagheid, opbouwend naar een finale, met de sterke gitaar, synthesizer en sax, op het meesterlijke Lazarus. Sue (Or in a Season of Crime) is heftiger geworden, donkerder en wat mij betreft beter. Bas en gitaar op het einde zijn zelfs behoorlijk heavy. Girl Loves Me is weer wat langzamer en heeft ook weer dat repeterende wat we eerder hoorden op Lazarus. En dan volgt er muzikaal (niet tekstueel) wat lichtere muziek met Dollar Days. Eigenlijk een heel mooi popliedje, met een sublieme saxofoon. En dan blijkt op het einde het slotnummer I Can't Give Everything Away een geweldig Bowie nummer te zijn, met een prachtig repeterend refrein.

Na een glansrijke carriere en een mooie overzichtstentoonstelling (David Bowie Is) komt Bowie 'gewoon' met nog maar eens een meesterwerk op de proppen. Wat een klasse!

Welke muziekzaak heb jij het over buizen?

west:
Hot Shot Records GmbH & Co. KG
Knochenhauer Strasse 20-25
28195 Bremen
Deutschland

Deze week dus een hele fijne actie.

A M E N

Jij ook een (very) Happy New Year gewenst, Robertus.
Ben je zaterdag nog naar Bowie Is geweest?

Thanks.

Jazeker, buizen, dat was een mooie ervaring! Ik zal er binnenkort meer over vertellen in het artiestentopic, maar ik volsta nu te zeggen dat ik haast oren en ogen tekort kwam.

Mijn eerste ervaring met popmuziek, buiten Hilversum 3 en Toppop, was met twee elpees van m'n oudere zus: Neil Youngs After The Goldrush en......Ziggy Stardust! Het leidde tot een zeer lange en bestendige liefdesrelatie met Bowie. Ik werkte me terug naar het begin, Hunky Dory, Man Who Sold The World en verder. Achteraf piekte mijn liefde voor de man z'n werk bij Statio To Station (vandaar ook de plek in mijn top10), maar ik bleef 'm trouw tijdens Low en Heroes, met moeite soms, dat wel. Lodger was het keerpunt, eerst nog verblind door loyaliteit, maar met Scary Monster en helemaal na Let's Dance was ik de in mijn ogen commerciële knieval zat. Tuurlijk, dansbaar en waarom zou Bowie geen hit mogen hebben. Maar luister nog eens naar Wild Is The Wind en dan naar China Girl. Jazeker, hij vond zichzelf voor de zoveelste keer opnieuw uit, maar niet meer met mij. Vanaf dat moment heb ik gegrasduind door alles wat hij daarna uitbracht en de magie was weg, ik luisterde te kritisch, hoopte op een nieuwe wending in zijn rijpe jaren, waarin misschien alles samenkwam?
Z'n rock uitstapje met Tin Machine vond ik nog wel "Bowie", maar muzikaal niet spannend.
Zondag nog genoten van de docu op de belg, zijn invloed, zijn muziek toen, kippenvel. Maar ik ben zover weggedreven van hem dat ik hier verrast werd door Blackstar, wist er niet van.
De commentaren hier gelezen en hoopvol Youtube bezocht (nee, niks gedownload, gekocht, danwel op een casettebandje gekopierd)
Blackstar, hmmm, kweenie, iets te arty farty. Ook de andere nummers raken me niet echt, maar dan heb ik Lazarus nog niet gehoord. Jawel, hij leeft nog, mijn Bowie, met zijn glazen stem en het vermogen een unieke sfeer op te roepen. Prachtig. Please David, trek Carlos de studio in, een (dance?)producer van nu en ga nog één keer los, voor mij?