David Bowie - ★ (2016)

Haha, ik weet wat je bedoelt, maar bedoel meer top40 ect.

Ik heb dit album gekocht in de (Japanse) blu-spec cd-versie en het klinkt werkelijk fantastisch.
Blu-spec CD - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org
Blackstar en Lazarus zijn mooi maar het slotnummer I Can't Give Everything Away is muzikaal en qua zang het hoogtepunt van dit album van Bowie. Girl Loves Me en Dollar Days zijn ook uitstekend.

Mooi gezegd, bikkel2. En nog los van het persoonlijke van dit album, is hij muzikaal ook nog eens erg avontuurlijk én organisch/warm tegelijkertijd. Het lijkt in die zin een beetje een kruising tussen het avontuurlijke van 1. Outside en het persoonlijke van "hours" , maar dat laatste aspect dan nog eens behoorlijk uitvergroot/verdiept..

Een hele mooie hybride. Nog steeds niet uitgeluisterd hier ook!

Amen Robertus !

Ik grasduin vooral door (voor mij) onontgonnen Bowie terrein, uitschieter qua Blackstar associatie is 'Bring Me The Disco King'. Zou die op Blackstar hebben gestaan, dan was de tekst zeer geschikt voor de speculeer-drang hier.

You promised me the ending would be clear
You'd let me know when the time was now
Don't let me know when you're opening the door
Stab me in the dark, let me disappear

Reality is mijn meest recente ontdekking ná Blackstar. Niet echt een ontdekking, meer opnieuw draaien en op waarde schatten. Ook in de titelsong van Reality zitten tekstfragmenten (alhoewel door de drukke muziek niet zo opvallend) als:

Now my sight is failing in this twilight
Da da da da da da
Now my death is more than just a sad song
Da da da da etc
But I swear

Maar goed, laten we erover ophouden voordat de discussie weer de "verkeerde" kant op gaat. (en off-topic, want over Reality)..

Bij mij gaat er terug een halve ster af. Met slechts 7 nummers, die bijna allemaal bestaan uit één idee dat uitgesponnen wordt tot een nummer, is het album wat songmateriaal betreft een beetje pover; lijkt eerder een EP. Uit de weinige ideeën wordt wel het maximum gehaald, maar na meerdere luisterbeurten doet dat denken aan te lang op een stukje kauwgom knabbelen.

Volgens mij is in ieder geval het titelnummer opgebouwd uit meerdere ideeën. Even los van het feit of muziek persé uit meerdere invallen moet voortkomen.

Deze argumentatie kan ik wel volgen, behalve voor de titelsong, dat wel degelijk uit meerdere segmenten bestaat. Maar bijvoorbeeld in vergelijking met 1.Outside haalt dit album meer uit de diepte, dan uit de breedte, dat klopt wel.

Jullie verwoorden het beter dan ik het deed toen ik er een week geleden ook een halve ster afhaalde.

Mijn belangrijkste motivatie is dat ik de intrinsieke muzikaliteit van Bowie teveel mis, bijvoorbeeld zoals die er in het laatste (ietwat ondergewaardeerde) nummer wel zit.

Intrinsieke muzikaliteit? (ik doe het zelf wel even). Bowie is (oh nee kut, was) bovenal een begenadigd liedjesschrijver, daarom moest ik me destijds ook vreselijk stretchen om hem te kunnen volgen met Low en Heroes. Ik had toen niet zoveel met Kraftwerk of ander electronisch gepiel, popmuziek bestond uit gitaar (liefst meerdere), bas en drums, eventueel aangevuld met andere instrumenten. Ach ja, ik wist toen niet beter.....

Nog een linkje dan, toen ik het album voor het eerst luisterde, was de eerste zin die ik hoorde: "See the great white star". Wtf? een verwijzing?

Pak de tekst erbij en was dus "See the great white scar", hahaha

Als je het zo bekijkt dan zou je het kunnen zien als een concept album, maar dan eentje met een (te) korte speelduur. Het gaat immers het hele album over het nederend afscheid van Bowie. In het moderne tijdperk van de cd kunnen albums gaan tot 1 uur en 15 minuten.

Persoonlijk vind ik in wat het concept te bieden heeft de lengte prima. Bowie wil gewoon in zijn naderend afscheid kwijt wat hij kwijt wil. Ik vind dat trouwens echt alles uit de kast gehaald is om alles tot in de puntjes verzorgd op plaat te krijgen, zowel qua zang als instrumentatie als de productie van de plaat. Alle nummers zijn goed en vormen een geheel over min of meer hetzelfde onderwerp.

Ik peins er niet over om er iets vanaf te halen qua beoordeling, daarvoor grijpt deze mij qua beleving en intensiteit gewoon teveel. Want wat er opstaat vind ik gewoon van begin tot eind super.

Maar kan me in jouw redenering ook wel vinden, teveel van hetzelfde over hetzelfde 40 minuten lang.

Maar als ik als experiment dan even jouw gedachtegang volg dan zit die intrinsieke muzikaliteit ook in songs als Lazarus en Dollar Days en minder in Pity en Sue..Ik kan me wel voorstellen dat die nummers bij meerdere mensen niet zo goed binnenkomen. Ik vind Pity uiteindelijk nog de relatief zwakste song op dit album, maar tegelijkertijd zorgt hij wel voor wat lucht na de zware opener. Eigenlijk denk je wanneer die drums invallen: Fijn, tijd voor rock 'n roll!

Maar Sue (Or In A Season Of Crime) is wel behoorlijk gegroeid bij mij. Fantastisch broeierige song met tegen het einde dat langgerekte "Sue........Goodbye........." gevolgd door die compromisloze, muzikale apocalyps! Die doet met ook het meest denken aan 1. Outside.

Ik gooi het album met een halve ster omhoog.
Jeetje wat een sterk album vind ik dit zeg.
Titelsong kan nog weleens tot een van mijn favoriete tracks aller tijden worden.

5*

Van 3:50 tot 4:40 in Blackstar, vind ik het meest betekenisvolle moment in het album, met de kennis van nu. Fantastisch album. Fantastische drumpartijen ...

ik moet eerlijk bekennen dat ik wel moeite heb met het luisteren naar dit album. Toch een beetje een ongemakkelijk gevoel deel te zijn van een "orchestrated death". Het is fantastisch, geweldig album, bijzondere man, alles, en toch wat ongemakkelijk...

Wellicht heb je hier te veel gelezen..

Probeer je eraan over te geven; het tot je te nemen als een muzikaal totaalproduct. Overigens geen verplichting, sommige anderen laten hem even een jaartje rijpen tot na alle commotie..Ook dat kan ik goed begrijpen.

Bij mij sleet dat gevoel na meermaals luisteren..

Ik begrijp dit sentiment niet zo goed. Ik luister voornamelijk naar muziek waarvan de componist dood is. Waarom zou dat me tegenhouden te genieten van goede muziek?

Blijkbaar heeft Bowie via Backstar vrij direct tot een aantal mensen gesproken, althans, zij ervaren dat zo en die impact is dus behoorlijk.

Ik kan (kon eigenlijk) er in zoverre in meegaan dat ik Blackstar als een soort van wederopstanding van de artiest ervaarde, terwijl hij een paar dagen erna zelf dood ging. Die twee gebeurtenissen versterkten elkaar en doen waarschijnlijk de emoties hoger oplaaien.

Reden te meer er naar te luisteren. Het vergroot de schoonheid van vooral blackstar en lazarus.

Helemaal eens, maar ik kan er wel begrip voor hebben dat een ander daar moeite mee heeft.

Precies.

Het blijft een aparte ervaring dit hele album.
Maar ook visueel pakt hij dan op de valreep nog even uit zeg.
De clip van Blackstar is in September opgenomen en Lazerus in November.
Tijdens de laatste weet Bowie dat hij terminaal is.
Een best lange sessie, waar hij regelmatig even moest rusten en liters thee dronk.
En dan in zo'n rol kruipen. De dood op de hielen en de scene aan tafel waar hij nog wat ideetjes pent en dan voorgoed in de kast verdwijnd.
Het respect voor de kunstenaar Bowie is hier alleen maar groter door geworden.

Dat heb je ergens gelezen?

The Guardian

Over de betekenis van de twee videos hoeven we niet meer te speculeren dus, qua testament is dat wel duidelijk. Wat me overigens in dat artikel van de Guardian opnieuw opvalt is dat hij zo chique, zo british bleef tot op het einde.

Als er één uitdrukking op hem van toepassing is, dan is dat wel larger than life

Oprechte dank voor deze link, Stalin. Mooi om te lezen dat Bowie ondanks zijn ziekte, innerlijke strijd en ongemakken (vermoeid, veel rust nodig, niet altijd aanwezig kunnen zijn) toch nog relativeringsvermogen had en bovenal zelf nog kon genieten van het bezig zijn aan zijn laatste kunstwerk, musical en clips. De kern van zijn leven, creëren!

Groots..

Ben benieuwd wanneer Blackstar langzaam gaat zakken in de rotatielijst..

Ik zat net te denken, hoe lang hou ik 'blackstar' in de rotatielijst. Ik ben het zeker nog niet van plan, Bowie is al weg en dan 'm dan ook nog uit mijn lijst halen, nee voorlopig niet. Ik verwacht ook nog geen plaat met zo'n impact eerlijk gezegd, hoewel de impact deels toe te schrijven is aan de plotselinge dood. Het is uit eerbied voor de klasse van deze kunstenaar.

Voorlopig blijft ★ ook in mijn lijst staan. Dit album is niet uit de speler en van de draaitafel te bránden. Trouwens alle Bowies niet!