David Bowie - ★ (2016)

Mr. Badmouth en Frenz:

Nee, het is wel de nieuwe. Z'n vorige ( Een ster die op aarde viel) heb ik zelf al jarenlang in huis.

Deze zomer zal het kermis in de hel zijn. Hoe prachtig het weer ook is en hoe mooi dit album dan ook zal klinken. De dood van Bowie wordt niet licht vergeten, dit album zal er altijd aan herinneren.

Een nieuwe Jones is in de maak, dus wie weet wat we daarvan de komende decennia nog kunnen verwachten.

Weer heel veel wishful thinking over het lot dat dit album zal ondervinden. D'r is veel nieuws uitgekomen de afgelopen weken en dat zorgt er mede voor dat ik dit album nog niet zo vaak heb gedraaid.

Het zal zijn plaats heus wel vinden, comes a time. Closer is ook goed geland en ondanks dat er nog steeds hier padvinders zijn die - ook vandaag de dag nog - moeten uitleggen wat er is gebeurd met band en zanger, blijft het een sterk album, met iig één ijzersterke kant. Bij Joy Division - slechts twee albums, en twee compilaties - blijft het de vraag wat zou er meer ingezeten hebben. Bij Bowie, 25 albums, lijkt me die vraag redelijkerwijs wel beantwoord.

Het vervelende van al die joecheiberichten is evenwel - net als met veel negatieve berichten - dat het je toch, one way or another beïnvloedt en daarom kan en wil ik nog steeds geen waardering geven - al waren de eerste 2-3 draaibeurten uiterst positief. Bovendien wordt die vermaledijde bestelling maar niet geleverd, wel benieuwd naar dit album op vinyl.

Uitermate begrijpelijk, ook ik heb me zo weinig mogelijk in de debatten gemoeid de afgelopen maand. Toch ben ik razend benieuwd naar jouw bevindingen. Bij mij scheert dit album immers hoge toppen, ik kan er geen genoeg van krijgen. De definitieve metamorfose. De dood als kunstwerk, moeilijk verteerbaar voor de oprechte meerwaardezoeker, doch (ja, soms mag dit woord nog eens gebezigd worden) een onvermijdelijke sprong in het diepe, van ontkomen is geen sprake. Inmiddels kan ik dit album ademen. In die mate heb ik het intensief beluisterd. Een definitief oordeel zal ik echter pas binnen enkele jaren vellen, die eer verdient deze grootmeester wel.

Nog steeds 3,5 ster voor dit album op CD, 3 sterren op vinyl. (even een kort, rationeel bericht een keer)

wat is het verschil in halve ster op vinyl"?

Bij vinyl moet je opstaan, naald poetsen en omdraaien
Halfje minder is dus niet zo gek.

Precies,....

Waar slaat dit nou weer op?

Door nog geen sterren toe te kennen, vind ik dat je te veel waarde toekent aan die cijfermatige beoordeling, Mjuman en Franck Maudit.

De echte waardering hier in dit topic is m.i. juist de bewoording van de impact dat dit album heeft. Bovendien kan je nu een cijfer geven en die met het verstrijken van de maanden/jaren/decennia al dan niet gemotiveerd aanpassen.

Discussieren over hoeveelheid ** is zoooo 2015

Check mijn account en zie hoe ik erover denk.

Zowel voor jou als voor Mjuman weet ik dat die die bewoording helemaal verantwoord, integer, gefundeerd en onderbouwd is. Da's m'n punt niet.

Simpeler gesteld: wat maak je je druk over en sterretje meer of minder

Druk maken is dat de muzikale variant van het voetbaljargon "druk zetten"?
Wat rest ons als we geen zinvolle, expliciete duiding hoeven te geven aan de zaak die ons uiterst na aan het hart ligt, muziek - de ultieme balsem voor de gekwelde postmoderne geest?

Als de hoogte van de waardering minder relevant is, waarom het feit dat we die waardering geven dan wel relevant maken, in this age of grand illusion?

Trying hard to fit in your scheme of things?

Ben zeker niet van plan alles hier nog eens te lezen. Wat is de waarde van een oordeel in de waan van het moment? Ik wacht op het vinyl - eerst minstens driemaal draaien - en de innerlijke rust.

Wie zit er te wachten op een bewering als "dit is absoluut een van de beste albums van Bowie"?

Ik heb het gevoel dat ik jou absoluut niet begrijp. Net omdat ik geen belang hecht aan cijfers (in dit geval dan) stem ik niet, zo eenvoudig is het. Wie maakt zich nu eigenlijk druk?

Van mij mag iedereen zoveel stemmen uitdelen als ze zelf willen. Ze mogen zelfs stemmen zonder het album te hebben beluisterd, mijn opinie over het desbetreffende album zal er niet door veranderen. Dit neemt niet weg dat ik vind dat je pas na geruime tijd waarachtig kan oordelen over een album. Hoeft dit te betekenen dat men pas na 5 jaar mag beginnen stemmen en reviews schrijven? Natuurlijk niet! Ook ik durf na enkele luisterbeurten een mening poneren.

Laten we het echter terug over het album hebben want ik begrijp niet hoe deze discussie tot stand kwam. Het laatste waarover ik ga beginnen discussiëren is het stemgemiddelde.

De finale van het tweede nummer doet me telkenmale de oren spitsen, ik kan er zo gauw de vinger niet opleggen wat het is dat me zo aanspreekt. De saxofoon die als een roofvogel rond z'n prooi blijft slingeren en af en toe uithaalt? Ik heb altijd een zwak gehad voor tegen elkaar opbotsende ritmes. 'Tis a Pity She Was a Whore voldoet ook perfect als bindmiddel tussen de 2 nummers met de duidelijkste eigen smoel - wat niet automatisch betekent dat ik ze verheven vind boven hun broertjes. Blackstar en Lazarus wijken muzikaal en gevoelsmatig echter wat af van de rest. Geen probleem trouwens, het geeft dit album wat extra schwung. Eigenlijk zou ik niet zo gauw een favoriet kunnen aanduiden, ik zie het album als 1 geheel en heb -een uitzondering daargelaten- nauwelijks een nummer eens apart beluisterd.

Ik vel nooit definitieve oordelen.

Dan ligt dat aan miscommunicatie van mijn kant, ik ben het namelijk volledig eens met de strekking van je verhaal, sterker nog, zo bedoelde ik het.



Couldn't agree more

Het duidt de impact van een indrukwekkend nieuw werk van Bowie in combinatie met zijn overlijden. En aangezien muziek en emotie direct in elkaars verlengde liggen, kan het aangeven dat die waan behoorlijk de waardering beïnvloedt, niks mis mee.

Word on a Wing net nog gedraaid, onvoorstelbaar mooi nummer (op dit moment nog steeds hoger gewaardeerd dan Lazarus)

Touché.

Inderdaad verkeerde woordkeuze van mijn kant.

Ik zeg nooit nooit.

Maar je hebt het wel twee keer geschreven zonet.

Da's al twee keer, anders

sjips, te laat, ik doe het nooit meer

Nothing beats Word On A Wing.....Ga wel even de tekst nog eens terugzoeken, dacht dat hij zong: Age of grand "delusion", i.p.v. "Illusion".

Ik zie sowieso wel parallellen met Station To Station. Beide platen openen met een lange, epische song, opgebouwd uit meerdere segmenten. Gevolgd door een resem broeïerige songs waartussen twee, verstilde, hartverscheurende ballades. Beide platen zijn ontstaan in een periode dat het niet bepaald goed ging met Bowie, zij het om zeer verschillende redenen. Ik kan me zomaar voorstellen dat Bowie ook ten tijde van Station To Station dacht dat hij met zijn laatste werk bezig was, gezien zijn levensstijl en problemen toen.

Nee, Mjuman quote correct

Mooie parallel inderdaad

Uiteraard geen enkel spoor van twijfel mijnerzijds daaromtrent

Na een aantal weken het album niet geluisterd te hebben was het vanochtend wel weer even tijd voor een luisterbeurt. En nog één. En nog één. Nu kan ik er voor mezelf niet meer omheen om het album geen 5 sterren toe te dichten. Het kan zich meten aan wat mij betreft de beste plaat van Bowie: Station to Station. En dat is misschien niet eens zo verwonderlijk. Ook toen keek Bowie de dood in ogen, zij het om heel andere redenen. Wat een zegen, die dood, het haalt het beste in ons naar boven.

Voor zover ik weet keek Bowie toen niet de dood in de ogen. Het album station te station heeft dan ook weinig met een eventuele naderende dood te maken.
Waarom wil toch iedereen ineens van alles duiden? We gaan toch ook niet ineens allemaal het weer voorspellen?

Toch niet levensmoe?

Eens met Theunis: Station to Station was ook het eerste album waar ik bij Blackstar aan moest denken. Een welhaast gelijksoortige opbouw, met het lange nummer als opener en sfeermaker. Kunst met een fatalistisch sfeertje(noodlottig) vind ik daarnaast ook vaak nog eens erg sterk. Het noodlottige bij Station to Station zat'm daarentegen meer in het gek worden door drugsgebruik("It's not the side-effects of the cocaine, i'm thinking that it must be love"), hier meer door een naderende dood("Look up here, I'm in heaven"). Beide Bowie-platen met een indringende thematiek.

En wat wordt het weer morgen?