David Bowie - ★ (2016)

Here you go

Vandaag op vinyl aangeschaft. Wat een aandacht is er besteed aan de hoes, het ontwerp, de uitvoering. Prachtig! Dat alleen al maakt de vinyl versie het aanschaffen waard.

De vinyl versie is inderdaad heel mooi. Het klinkt ook zo geweldig. Ik heb lang getwijfeld of ik dit album ook op vinyl zou kopen, 't is best wel duur... maar ik heb er geen moment spijt van gehad.

Ik vind de klank van het vinyl juist nogal tegenvallen.

How come? Slechte persing? (heb hem zelf (nog) niet op vinyl, maar dan ben ik alvast gewaarschuwd)

Edit: Op CD. Heb geen spotify en stream ook niet

Ik heb het album tot vanavond via Spotify gedraaid en ik ben maar wat blij met de vinyl versie

Ik zal even voor je speculeren:

Ik zie nu alleen maar zwarte sterren aan de hemel, dus dat wordt koud, nat en wellicht hier en daar wat glibberig.

Het geluid van de lp is hier beter dan de cd. Het e.e.a. is wellicht ook afhankelijk waarmee je de muziekjes afspeelt. Nogmaals: ik heb er absoluut geen spijt van! Die zucht van Bowie... alsof hij naast me staat.

Bij een goede platenspeler én goed vinyl én een goede keten zou het volgens mij wel organischer cq. warmer moeten klinken. Althans dat is mijn ervaring van vroeger toen ik nog wel eens platen draaide op die mooie dual van mijn vader. Maar om het geluid zo te krijgen moet wel alles kloppen..

Hoe het precies komt weet ik niet. Wellicht gewoon zoals met veel nieuwe albums. Ze worden digitaal opgenomen en digitaal gemixt. En omwille van de hype ook snel op vinyl gekwakt. Een meerwaarde in geluid is dat zelden. Deze van Bowie is wat tijdsduur betreft misschien ook al wel een heel klein beetje aan de lange kant om op een schijf te zetten.

Vinyl kan nog steeds de moeite zijn vind ik. Wasting Light van Foo Fighters bijvoorbeeld werd analoog opgenomen en die plaat klinkt echt wel lekker. Aan mijn platenspeler zal het niet liggen. Die is op zich goed genoeg. Vinyl uit de jaren zeventig en tachtig klinkt meestal prachtig. Maar deze Blackstar klinkt een beetje schraler dan de cd.

Dus ja, mijn advies op basis van mijn beleving: Koop vooral de cd en eventueel de lp erbij, maar dan voor de hoes.

Als er één ding typisch Bowie is (ja, ik spreek nog altijd over 'is') dan was het dat wel. Zijn stem kruipt als het ware rechtstreeks in je oor

Alleen op vinyl?

Hoe vaak zullen maatschappijen een andere master gebruiken voor vinyl?

Mijn exemplaar deugt ook niet echt (in het nummer Blackstar zitten echt een paar lelijke geluiden). En omdat ik geen zin had om het gelijk terug te sturen (de voorraad was na zijn door immers helemaal op), heb ik het maar zo gelaten. Ik vind (te) veel nieuwe releases trouwens niet echt geweldig klinken.

Ik wacht al 5 weken op mijn exemplaar - van Dodax trouwens - en ik kan dus nitsj zeggen over de kwaliteit van het vinyl, maar weet wel dat kwaliteitscontrole op het gereed product een issue aan het worden is. Vind het idioot dat je 30 foppen op de balie bij de platenzaak moet neertellen - want dat kost ie bij Plato - en dan moet afwachten of je wel tevreden bent over het product.

Zo jaag je luisteraars en masse de spotifiets op: kwaliteit is maar zo zo, maar het kost ook maar een halve houten stuiver

De prijs van Vinyl is inderdaad wat opgeblazen. Dat zie je wel vaker als een bepaald product gehypet wordt. Tegenwoordig zijn platen toch een beetje het terrein van ofwel de muziekliefhebbers, ofwel de hipsters die zich tegen de huidige, vluchtige, maatschappij willen afzetten. Die laatste groep duwt de prijs wat omhoog, vermoed ik.

Producer Toni Visconti in het interview over Blackstar met Mojo (januari): "I've got to tell you, I've cut the vinyl and the vinyl mastering is superb. This is going to be a vinyl you must have. You're not going to paste it up on your wall, this is the one you're going to play over and over again. The vinyl sounds like good old-fashioned vinyl. The way you dreamt it used to sound like."
Ik heb mijn exemplaar op transparant vinyl in december bij JPC.de besteld en die klinkt inderdaad geweldig. De prijs was ook goed: voor 22,99 thuisbezorgd.

LP's zijn meestal veel te duur. Sinds de laatste in 2013 en daarvoor helemaal niks sinds 1985, heb ik er tot op heden nog maar drie gekocht, omdat ik dit hele mooie werkjes vind. Daarna klim ik weer op de spotifiets. Nee, gatver...die spotifiets loopt ook niet lekker. Alleen aardig om te proberen. Ik haat mpdries, alleen goed genoeg voor op de telefoon. Gewone CD's of hi res bestanden. Heb ook niet al te veel ruimte hier voor al die, al dan niet toffe, geluidsdragers, groot of klein. Zo, we dwalen af.... maar ★ is zo'n toppertje! Ik heb er geen spijt van... mijn ★ is dan vast een goed exemplaar geweest! Het e.e.a valt of staat ook natuurlijk ook bij de opname en de productie. Bedroevend dat er dan fouten in zitten.

Alicia. Wellicht kan ik je de oplossing geven voor jouw dilemma. Tweedehands Vinyl is meestal een stuk goedkoper. Het is wel een beetje zoeken naar kwaliteit, maar dan kun je het vaak ook meenemen voor 5 euro of minder.Een nadeel is wel dat je soms genoegen moet nemen met een afgebladerd zijkantje etc.

De tweedehandszaakjes floreren, ga daar vast wel eens snuffelen. Toch denk ik dat ik het hierbij laat. Je moet dan inderdaad goed kunnen beoordelen of de plaat nog goed afspeelt. Ik zie dat slecht. Ik heb een prijzig element en ik heb weleens gehoord dat slechte platen slecht zijn voor je naald. Ik weet het niet hoor, maar dat zou goed kunnen... en dan vind ik 5 euri ondanks die lage prijzen toch zondegeld, maar bedankt voor de tip Misterfool

Bowie heeft zelf gezegd dat hij bang was dat zijn levensstijl hem uiteindelijk de das om zou doen. Word on a Wing is bijna een gebed waarin hij vraagt om gered te worden.

Dat is toch echt wat anders dan letterlijk bezig te zijn met sterven. Natuurlijk was zijn levensstijl slecht voor de gezondheid, maar ik ben me niet bewust van een ziekenhuisopname waar Bowie bijna het leven heeft gelaten. Jij wel?

Mooi verkooppraatje van Visconti. Een vinyl master is natuurlijk het minste. Maar op 'good old-fashioned vinyl' staan analoge opnamen, analoog gemixt. Klinkt toch anders. Ik had de cd van Blackstar al en verschillende keren aandachtig beluisterd. De lp, die ik daarna pas hoorde, heeft wat klank betreft geen meerwaarde in mijn oren. Als je geen rechtstreeks vergelijkingsmateriaal hebt zal de lp echter wel gewoon goed klinken.

Een analoge opname kan best anders klinken dan een digitale, maar dat hoor je op de cd èn een lp. Het is niet zo dat een lp geen toegevoegde waarde zou hebben vanwege een digitale opname.

Ik heb de eerste persing vinyl en de cd en vind het vinyl net wat meer dynamiek hebben dan de cd. Maar beiden hebben een prima geluid.

Een aantal keren dit album geluisterd om er uiteindelijk mijn beleving over te kunnen vertellen. Ik moet toegeven dat het niet makkelijk is.

'Blackstar' is in het geheel wel een mooi album, maar ik denk dat het hele hoge cijfergemiddelde en de rotsvaste nummer-1 positie flink is beïnvloed door het overlijden van David Bowie, wat toch wel een zwarte bladzijde is uit de popmuziekgeschiedenis.
'Blackstar' en 'Lazarus' blijven bij mij het meest hangen, veruit de twee mooiste nummers van dit album. Ook 'Girl loves me' en 'Dollar days' doen het goed bij mij, maar 'tis a pity, she was a whore' vind ik wat te jazzy-achtig.

Mijn score voor dit album: 4,0*

Vinyl is alleen superieur met een bovengemiddelde phono front end. Goede phonotrap, mooie draaitafel en een goed element. Als dat allemaal in balans is (element passend voo4 de arm) en goed onderhouden / afgesteld is dan kan het velen malen beter klinken dan een gemiddelde digitale bron. Maar de meeste mensen denken tegenwoordig met een standaard Technics en Stanton element al een mooi geluid te krijgen. Persing (1e in mijn geval) van Blackstar klinkt overigens bijzonder goed.

Dus als de opname digitaal is, klinkt de lp nog steeds beter dan de digitale opname?

Nu ben je wat al te rechtlijnig, Ziegler (reactie op de post van 13:10, vergat te F5-en). De parallel tussen Blackstar en StS zie ik namelijk ook wel, want ik kan me voorstellen dat de mentale staat van Bowie voor/tijdens beide releases best vergelijkbaar is. In ieder geval is het aannemelijk dat zijn mentale staat beide albums tot grote(re) hoogte gebracht hebben. Uiteraard is het een groot verschil tussen de angst om aan zijn levensstijl te overlijden of de wetenschap een dodelijke ziekte te hebben.
Het is ook niet zozeer een kwestie van duiden (voor mij), meer een interessant gegeven.

Ook al zou de mentale staat van Bowie hetzelfde zijn voor beide albums, en daar zijn in het geheel geen aanwijzingen voor, dan nog zie ik geen overeenkomsten tussen dit album en station tot station. Behalve dan niveau 'dit album begint ook met een lang nummer . . . . .'.
Het is allemaal nog minder dan amateurpsychologie. Duiding van het niveau gorden en jolink. Het is dingen aan elkaar knopen waarvan je geen enkel, maar dan ook geen enkel idee hebt of er ook maar iets van klopt.