David Bowie - ★ (2016)

Het gaat om de hoes.. Maar nu wordt natuurlijk de hoes die nog zwart is meer gezien als niet gebruikt, dan de hoes die een prachtige sterren hemel vertoont...

Een papieren hoes kan ook kromtrekken slimpies. Metaal zelfs. In de brandende zon.
Straks weer allemaal brugstoringen.

Maar inderdaad: What a beautiful secret! Heel mooi.
Alsof David daar van boven ergens straalt.
Pff alweer onder de indruk van dit album.

Ongelooflijk!

Ik heb de CD, daar staat die sterrenhemel al in zonder dat je 'm eerst in de zon moet leggen. En zo blijven de nadelen van vinyl zich maar opstapelen...

Leg eens 30 lp's op een stapel en til ze op; zwaarder dan je denkt, maar goed te tillen. Doe hetzelfde eens met 30 cd's (jewelcases). Enfin ....

Ik weet niet wat men in de jaren '50 allemaal deed om in shape te geraken maar platen tillen hoort daar tegenwoordig niet meer bij.

Cd's opstapelen en tillen evenmin: men mp3t en het gewicht gaat minder in goederen zitten en meer in de persoon zelf: obesitas is een ziekte van deze tijd.

Naast de elpee (first pressing) heb ik ook 'de' CD. Maar wat voor bijzondere CD heb jij dan? Op deze zie je absoluut geen sterrenhemel, die er 'al in staat'.

Ja, ik druk me niet helemaal helder uit, sorry buizen.

Ik heb al gehoord van jongelui die een LP aanschaffen, terwijl ze geen platenspeler hebben, alleen om ernaar te kijken. Jij lijkt de eerste te zijn die de CD heeft aangeschaft, om die reden. Als je 'm al eens had opengeklapt om de CD eruit te halen, dan had je die mooie sterrenhemel namelijk op de binnenkant van het hoesje vast al wel ontdekt.

Je moet dat ding helemaal niet in de zon leggen. Gewoon tegen het zonlicht houden en het wordt zichtbaar, daarna is alles gewoon als vanouds. In feit staat die sterrenhemel er al maar doordat de zon er op schijnt krijg je dat stuk van de andere kant te zien en dat is de gouden sterrenhemel.

Origineel is het in elk geval zeker

Jee, Tony. Klopt. Zie het nu. Staat op binnenkant.
Dacht dat je de buitenhoes bedoelde (wit/zwarte). Heb 'm toen uit de 'hoes' gehaald en in speler gedaan en later ook weer terug in de 'hoes'. Draai echt amper CD's verder. Nooit zo op die CD-hoes gelet.
Maar toch heel wat anders dan een effect van een 'verkleuring' onder zonlicht zoals bij het vinylalbum.

Maar die sterrenhemel is toch ook zichtbaar op de vinylversie? Het gaat toch om het effect zichtbaar in de uitgesneden ster aan de voorkant?

11 januari 2016 zal voor mij altijd een zwarte dag in de muziekgeschiedenis zijn. Toen stierf David Bowie, één van mijn jeugdidolen wiens werk ik steeds blijf koesteren. Vlak voor zijn dood bracht hij voor zijn fans dit meesterwerk nog uit en als je naar de teksten luistert hoor je duidelijk dat zijn einde nakend was. Gestoken in jazzy arrangementen met opvallende sax dat de (lugubere) sfeer nog verhoogt. Een aangrijpend album, echter het laatste dat David Bowie uitgebracht zal hebben. We zullen hem missen maar zijn muziek blijft onsterfelijk.

Hij stierf een dag eerder. Officieel dan, hier is hij nog niet dood. Sinds januari ongeveer 95 procent van de tijd dat ik muziek luister is het Bowiemuziek geweest. Begin me zorgen te maken over mezelf.

Ja daar moet je mee oppassen. Ik heb expres afstand genomen, geen zin in een zware depressie.

Deze laatste Bowie heeft wel aardig wat draaibeurten nodig gehad, voordat ik er pas vat op kreeg. Uiteindelijk heb ik er gemengde gevoelens over. Om met het grootste euvel te beginnen: ik kan het titelnummer, waar de plaat mee start, maar moeilijk verdragen. Ik denk dat het vooral ligt aan de drum 'n bass-achtige begeleiding van dit nummer. Want hoewel ik op zijn tijd erg ben te porren voor goede drum 'n bass, vind ik de flirts van Bowie met drum 'n bass over het algemeen weinig geslaagd (zowel nu als in de jaren '90). Bovendien gaat in het tweede deel van het nummer het stemmetje ("I'm a blackstar") me op den duur storen. Met het tweede nummer ('Tis a Pity She Was a Whore) heb ik lang niet zoveel moeite als met Blackstar, maar het weet me ook niet erg te pakken.

Vanaf Lazarus begint echter de sterke fase van het album. Het heeft ongetwijfeld met zijn overlijden te maken, maar alleen al de openingsregel van dit nummer geeft me elke keer weer kippenvel ("Look up here, I’m in heaven"). Het is een vrij ingetogen liedje, waarbij Bowies stem zeer indringend is. Daarbij is de instrumentatie om je vingers bij af te likken, zeker als de saxofoon de ruimte krijgt! Sue (Or in a Season of Crime) en Girl Loves Me zijn vervolgens twee aardige liedjes met een sterke groove. Sue heeft een zeer dwingend ritme, terwijl Girl Loves Me me af en toe doet denken aan het nummer Soldier Of Love van Sade. Dollar Days is naast Lazarus wat mij betreft het prijsnummer op dit album, een prachtige melodie met een wederom indringende Bowie en fantastische muzikale begeleiding (die saxofoon!). Fraai meanderend aan de hand van eerst die wederom geweldige saxofoon en daarna de elektrische gitaar, sluit het nummer I Can't Give Everything Away het album ten slotte op een waardige manier af.

Al met al is het album Blackstar voor mij niet het meesterwerk dat velen erin zien, maar heeft het wel een aantal zeer sterke momenten. Die momenten worden gedragen door de prachtige instrumentatie, mooie melodieën en de indringende stem van Bowie.

Even wat anders, of misschien ook wel niet.. Ik vind het album echt fantastisch en had voor mij zo het album van het jaar kunnen worden. Ik luister hem alleen echt helemaal niet omdat ik hem niet prettig vind om naar te luisteren omdat ik hem zo associeer met die ziekte en de dood. Wordt er nou niet bepaald vrolijk van. dat hoeft natuurlijk ook niet, maar op de een of andere manier ligt de nadruk er hier wel heel erg bovenop.

Herkennen meer mensen dit?

Ik herken wel iets uit jou verhaal.
Ik heb 'm net voor Bowie's dood en ongeveer 2 weken na zijn dood contniue gedraaid. Toen heb ik 'm echt even vermeden en vroeger werk gedraaid.
Het is een fantastisch slotstuk, maar ook enorm confronterend en ik heb ook momenteel iets van maar even niet.
Analyserend is het een verbluffend werkstuk en daar wijk ik niet van af.
Bowie heeft wat mij betreft een meesterwerk afgeleverd en dat is ecbt een prestatie van formaat, zeker nu we de wetenschap hebben in welk proces hij verkeerde.
Maar het is ook zo intens triest.
Het is een " heavy" plaat, hij neemt je mee in zijn final hour en doet dat op de onavolgbare Bowiemanier.
Dat vergt iets van je en de boodschap+ de duistere klanken, zijn zodanig indringend, dat is best lastig op te brengen.
Dus ik ga zeker mee met jou gedachtengang.
Een prachtplaat en zal hoog eindigen in de jaarlijstjes.

Zeker, zware kost. Deze plaat is onmogelijk los van zijn dood te koppelen, de zwaarheid grijpt je soms letterlijk naar de strot. Daarom draai ik deze plaat nooit. Hoe mooi Blackstar ook is, je wil simpelweg niet altijd bij het beluistern van muziek op indringende wijze met de dood, dus misschien ook met je eigen sterfelijkheid, worden geconfronteerd.

Ik moet altijd een traantje wegpinken en wel bij I Can't Give Everything Away. Dat zegt wel wat... maar ik draai de plaat toch wel regelmatig. Te mooi om niet te draaien, maar heftig is het wel, ja!

Pluk de dag... pluk de plaat!

blijft echt een top album waarin zijn dood is geregiseerd...Alicia

Is die sterrenhemel die tevoorschijn komt achter de uitgesneden ster aan de voorzijde niet gewoon de achterkant (waar ook de sterrenhemel is afgebeeld) die dan doorschijnt als je hem tegen het licht houdt?

Dat is precies wat het is ja, niet meer en niet minder.

Het is maar de vraag of Bowie dit bewust heeft gedaan. De aandacht die dit "geheim" kreeg is wat overdreven. Het is gewoon toeval dat die foto leuk doorschijnt.

Ik denk ook dat het toeval is. In eerste instantie werd het door iemand gebracht alsof je die sterren te zien kreeg als je de hoes een poosje in de zon liet liggen, wat natuurlijk onzin is. Daarom kreeg het zoveel aandacht (soort hoax was het). Het is een toevallige bijkomstigheid van de sterretjes aan de binnenkant. Dat is wat ik denk. Dus laten we er maar geen aandacht meer aan besteden.

Ik draai Bowie nog steeds best veel, maar Blackstar weinig. Die is nu zo gekoppeld aan zijn overlijden, daar heb ik niet zo vaak zin in.

Doet niets af aan de schoonheid van het album, maar het is vergelijkbaar met het favoriete nummer dat je met een ex deelde, het nummer is nog steeds mooi, maar het herinnert je aan iets negatiefs.

Deze ochtend maar eens even écht goed beluisterd. Het angstaanjagende Blackstar gevolgd door het opzwepende Pity.. Sublieme switch van sfeer. Lazarus vind ik echt een van de mooiste nummers die Bowie ooit heeft gemaakt. Gatverdamme wat een ijzige plaat is dat. Wát een kippenvel steeds. De video erbij is ook alsof je Magere Hein recht in de bek staart, vreselijk maar mooi. Sue blijft me dan weer niet echt bij maar het schelle Girl Loves Me met het zenuwachtige begin is ook een ruwe diamant op deze plaat.

Daarna beginnen eigenlijk de prijsnummers voor mij. Het mooie intieme Dollar Days en het slotstuk van zijn leven voor mijn gevoel: I Can't Give Everything Away. Die sax, die mondharmonica, die gitaar.

Blackstar is een eigenzinnig mysterieus werkje. Ik kan mij gewoon niet voorstellen hoe het moet zijn om te weten dat je stervende bent, maar zeker niet dat je dan ook nog eens een plaat opneemt. Dat kan alleen de grote Bowie.
Een prachtig slotstuk van een euvre zo ongeëvenaard.
het doek valt voorgoed...

Rust zacht maestro.

Een andere grotere maestro Mercury deed het toch ook ? Of Innuendo beter/slechter is, is dan een andere discussie.

En of Mercury een grotere maestro was is zeker een andere discussie.

Queen leek zich weer te revancheren na wat matige artistieke jaren, maar Innuendo vindt ik nu niet bepaald het meesterwerk wat velen er kennelijk in horen.
De plaat is natuurlijk beladen en ook de betreurde Mercury neemt gepast afscheid in een aantal sterke songs, en ook dat is bewonderingswaardig.
Bowie heeft altijd het voordeel gehad dat hij zijn artistieke weg zelf bepaalde, maar hij struikelde natuurlijk ook wel eens ( met name bep.platen uit de 80's zijn wat ondermaats.)

Blackstar bewijst dat een doodzieke man een plaat kon maken die van begin tot het einde indruk maakt.
Ondanks alles nog altijd in voor " changes".
Weer totaal andere musici en in stijl beslist relevant.
Inmens jammer dat hij van alle goede reviews nog amper heeft kunnen genieten.