David Bowie - ★ (2016)

Ten eerste oud nieuws en ten tweede niet waar. Visconti heeft al eerder gezegd dat Bowie aan een nieuwe album werkte, maar vijf nummers betekent niet dat er een album op de plank ligt dat af is, zoals de kop suggereert.

Oeps foutje idd, grotere had grote moeten zijn. Beiden ongekend talent en was ook niet bedoeld de een boven de andere te plaatsen. Excusez moi

Ook mijn ervaring. Ik vind het een monumentaal album. Maar zo indringend en persoonsgebonden dat het me verstikt. Ik beluister het daarom niet meer. Vreemd genoeg heeft klassieke muziek met de dood als thema daarentegen op mij vaak een heilzame en troostende werking. Geen idee waarom.

Misschien omdat Blackstar bijna té persoonlijk is, en de luisteraar daardoor minder afstand kan nemen, terwijl bijvoorbeeld het Requiem van Mozart weliswaar Mozart's signatuur draagt, maar het "persoonlijke aspect" overstijgt en transcendeert. Geldt voor heel veel requiems die ik ken, maar weer minder voor bijvoorbeeld Die Schöne Müllerin en Winterreise van Schubert, die, al vind ik ze prachtig, voor mij nogal schokkend zijn, hoe mooi ook. Terwijl ik Gustav Mahler dan weer als troostend ervaar ("Kindertotenlieder").

Zorgvuldig door jou geformuleerd, is dat exact mijn ervaring bij het meermaals beluisteren van Blackstar. En ik snap nu ook waarom er bij klassieke muziek over de dood meer ruimte lijkt voor interpretaties en associaties van de luisteraar. Merci

Voor een groot deel ga ik mee in wat hier gezegd wordt. Bedenk evenwel dat juist de muziek die het diepst gaat - neem bijv Bird en Coltrane, maar ook Joy Division - sterk persoonlijk getint is en direct de ziel binnensnijdt omdat de o zo herkenbare universalia (verdriet, misere, eenzaamheid, twijfel) worden geadresseerd. Het opvallendste - voor mij - van dit album is dat Bowie geen andere, nieuwe identiteit heeft aangenomen, behalve die van de stervende mens die hij was. Dat maakt het album tov van eerdere uniek. Itt Mozart, wiens Requiem púúr een opdracht was (een pot-boiler zogezegd), schreef Bowie voor - uiting geven aan zijn creatieve drang - en vanuit zichzelf. Iedere draaibeurt besef je opnieuw wat voor groot artiest ons ontvallen is en dat het nog steeds pijn doet.

Veel muziek van Coltrane overstijgt naar mijn oordeel juist ook het persoonlijke.

Hoe tragisch en beklijvend Blackstar ook is, het blijft voor mij pure popmuziek en die is dus, alweer naar mijn oordeel, 'ego-intentioneel'. Of anders gezegd; sentimenteel wat betreft emotie en dat bedoel ik geenszins neerbuigend.

Bij het titelnummer heb ik de associatie ook nog, maar Lazarus is voor mij het enige nummer op dit album dat nog steeds compleet van zijn verscheiden is doordrenkt, zowel tekstueel als qua intensiteit. Bij de overige nummers heb ik de associatie met zijn dood al veel minder sterk. Ik begin het album dus al een beetje op eigen waarde, niet meer alleen als Bowie's requiem, te waarderen. Maar dan nog, in een poging dit album los te zien van zijn dood, het album blijft zwaarmoedig. Er hangt een intens onheilspellende, donkere dreiging als een zwarte mist over het hele album, om pas volledig weg te vallen bij het allerlaatste nummer dat Bowie ons heeft achtergelaten, afsluiter I Can't Give Everything Away. Ik voel bevrijding, dan begint gewoon de zon weer te schijnen. Wij moeten verder met het leven, lijkt Bowie ons mee te willen geven, heel bijzonder.

Dit album tovert nog moeiteloos kippenvel op mijn armen en dat zal voorlopig nog wel even zo blijven. 5* dus...

Wat klinkt vreemder?

de nieuwe van David Bowie

óf

de laatste van David Bowie ?

Ik deel je mening inzage Lazarus en het laatste nummer. Lazarus ademt gewoon Bowie's dood. Alleen al de manier van zingen is zo onheilspellend. Confronterend hoe hij letterlijk zingt niks meer te verliezen te hebben. Ook zingt hij in gevaar te zijn. Verschrikkelijk lijkt het me om te weten dat kanker je verzwelgt, terwijl je er bewust van bent. I Can't Give Everything Away is voor mij een nostalgische trip naar Low, alleen dat begin al... A New Career In a New Town iemand? Magistraal en zoals je zegt - bevrijdend.

I Can't Give Everhing Away is muzikaal eigenlijk best luchtig, maar die sax in het begin is zo beladen nu.
Wat een impact nadat het bekend werd - enkele dagen na de release, dat Bowie er niet meer was.
Ik kan er nog steeds niet bij, net als Princefans dat zullen voelen.

Maar het valt hier allemaal perfect inelkaar.
Bowie en zijn afscheid.
Ook hoe hij het voor elkaar kreeg om te acteren in de clips van de titeltrack en Lazarus.
Tijdens het maken van Lazerus was het inmiddels bekend dat hij terminaal was.

Wat een held, wat een plaat.

Ik heb even een vraagje over het album heaten . Is de op versie van het label musical on vinyl goed ? Zou je verschil horen met het originele album ? Heeft er iemand ervaring met dat label ? ( ook nog even zeggen dat backstage gewoon fantastisch is )

Over MOV zijn de meningen verdeeld. Ik vind die versie op lp echt wel ok overigens. Maar ben dan ook een audiofiel

Weer wat nieuws geleerd

Ben zelf nogal huiverig voor de MoV persingen - heb een tweetal gekocht die ronduit k* waren. Krijg het gevoel dat de kwaliteitscontrole echt een probleem is - ze persen continu. Daarnaast constateer ik: 'wazige' hoezen, ontstaan door te herdrukken obv een kopie, en ontbrekende inlays (waardoor gegevens over meespelende musici, teksten etc geraden moeten worden).

Nee MoV staat hier niet echt goed aangeschreven, al ben ik misschien wel audiofiel (als dat besmettelijk is). Snap het wel de oorspronkelijke versie is zeldzaam, en MoV zit meestal rond de 20,- Desalniettemin zou ik never nooit jamais - wat zeg ik - niemals een MoV release meer kopen als 'placeholder'. Laatst nog wat Creation-releases opgeduikeld waarvoor ik dieper in de buidel moest tasten, maar iedere cent was welbesteed.

Overigens blijft het voor mij bizar om Bowie releases van na de eeuwwisseling op vinyl te willen hebben, na 1994 heb ik zelden lp's van Bowie in de winkel aangeboden gezien. Ik denk ook dat bij het masteren van het album meer rekening is gehouden met cd dan met lp; en dat kun je horen, net zoals andersom (de voorbeelden zijn duidelijk: bijv Roxy Music - Manifesto). Dat je dit laatste album dan weer wél op vinyl koopt, is eigenlijk de begrijpelijke uitzondering. Ook The Next Day heb ik niet op vinyl.

Lol... het woord een moet Geen zijn...ik ben geen audiofiel.

Overigens heb ik wel vaker de uitspraak gehoord dat de Bowie MOV releases kwalitatief erg goed zijn. Waarschijnlijk was dat een eis van het Bowie kamp... en terecht natuurlijk. Nogmaals ik persoonlijk vind alle MOV Bowie releases erg ok en ook de hoezen zijn niet lelijk vaag. En dat zie ik inderdaad wel bij veel andere releases van MOV.

Bij sommige Bowie releases zit ook een erg mooi en verzorgd boekwerk..iets wat ook bijzonder te noemen is voor MOV releases inderdaad. Maar zegt wellicht ook genoeg over de aandacht die is besteed aan deze uitgaven.

Vond het wel grappig, want met de vintage apparatuur die je hebt gekocht, doe je wel een gooi richting kwalificatie

Zelf ben ik beperkt (toerekenings) vatbaar audiofiel - de aandoening heeft nogal wat consequenties en financieel kan en wil ik die niet altijd dragen

Mijn opvatting aangaande MoV is wel serieus - dan maar ff doorsparen voor het origineel; al kun je soms mazzel hebben

ik heb hem dan toch gekocht samen met reality . klinkt naar mijn mening toch goed is mooi verzorgd . weet ook niet als je het verschil zou horen met de versie van MoV tegenover origineel . de hoes ziet er zo wat te verzorgd uit .

Na heel intensief geluisterd te hebben na het overlijden van Bowie, het album een half jaartje laten rusten en nu op vinyl aangeschaft. Komt nog steeds kneiterhard binnen en blijft de voor mij zeldzame 5-sterren status behouden. Een modern meesterwerk.
Mooi vormgegeven release ook inclusief boekje.

ik sluit me hierbij aan. Heb hem ook sinds kort op vinyl en kan er weer wat meer onbevangen aar luisteren. Stem verhoogd naar de maximalen score.

Na een half jaar blijft de plaat mij ook boeien. De associatie met de dood van Bowie blijft, maar doet mij niet zoveel aangezien ik niet jarenlang groot fan van de man ben. Ergens vind ik het 'als kunstwerk' juist kloppen, dat hij het mogelijk zo uitgekiend had.

Maar goed, ik luister de plaat niet voor sensatiezucht. Ik luister de plaat met name voor die steengoede band die er achter zit. Iemand enig idee wat er voor de rest bij in de buurt komt? Waar moet ik het zoeken?

Probeer van Eivind Aarset de plaat Jazzland eens een keer. Dit Noorse fenomeen lijkt een inspiratie voor Blackstar, zelfs de hoes heeft opvallende vergelijkingen.

Moeilijk. Als je de jazzy feel gecombineerd met goed drumwerk bedoelt moet ik je teleurstellen, er is geen ander album als dit. Deze is wel wat experimenteel en dat is zijn album 1. Outside ook.

Wat is dit album toch prachtig. Ik moet nog altijd huilen als ik Blackstar, Lazarus, Dollar Days en het eindnummer hoor. Vooral dat eindnummer dat lekker vloeit in Dollar Days. Album eindigt een beetje als Heroes. Daar heb je ook een paar experimentele/instrumentale nummers en eindigt het met een nummer waar je even kan ademhalen.

Andere kippenvel momenten heb ik in Blackstar als hij begint met : Im a Blackstar, way op money, ive got game en Girl Loves Me als de muziek dreigt out te faden en dan meteen terugknalt met het refrein... Damn

Volgens mij vergis je je Aarset, o.m. gitarist van Nils Petter Molvaer, heeft Jazzland ls label - zijn laatste plaat I.E. van december 2015 - heb ik nog niet beluisterd - staat hier nog niet op de site.

Ik bedoel natuurlijk de plaat I.E.
De sound, de hoes en de sfeer komen aardig in de buurt van Blackstar. Heeft Bowie misschien daar zijn inspiratie vandaan om zijn laatste boodschap aan de wereld te verkondigen?

Ik waag het te betwijfelen - opnames van die platen hebben nagenoeg gelijkgelopen. Geen idee if Bowie Aarset of Molvaer kende. Weet wel dat hij aardig wat mensen uit de US jazzscene erbij heeft betrokken. Een van hen, Robert Glasper was ook op Transition festival (nieuwe richtingen in jazz) in Utrecht eerder dit voorjaar.

Check ook dit eens:

Robert Glasper Experiment & Bilal - Letter To Hermione (David Bowie) - Live @ Le Trianon Paris 2012 - YouTube

In de nasleep van Blackstar en zijn overlijden is bij mij een revival (ik had o.a. een fors gat in mijn Bowie ouvre kennis) en herijking van zijn eerder werk. 1.Outside komt idd hier en daar in de buurt, maar puur op gevoel zeg ik: Heathen en gek genoeg ook Young Americans. Met name YA vind ik inmiddels een zijn de meest onderschatte albums (uitgaande van de aanname dat je zoekt binnen Bowie's ouvre).

Moet wel toegeven dat ik Blackstar nog maar weinig beluister, er blijft een wrange nasmaak aan kleven. Zal moeten slijten, denk ik.

Laatste nummers die Bowie opnam worden uitgebracht.

Na 8 maanden niet meer gedraaid te hebben, heb ik hem weer eens afgespeeld. En meteen opgewaardeerd naar de 5 sterren.
Ik kon het al die tijd niet meer aanhoren. Wat was ik in de opperste stemming toen het die vrijdag uitkwam. Maar na die maandag word je keihard geconfronteerd met de ellende van een ander, en mijn held nog wel!
Dat werd na een korte tijd mij teveel.
Nu heb ik er afstand van kunnen nemen en wat een heerlijke plaat en wat hoor je er toch veel verwijzingen in. Oa muzikaal gezien
Joy Division met Ian Curtis. Naturtrane van Nina Hagen (ik dacht de laatste nummer. ik zat in de auto sorry)
Kwa videos van Black Star en Lazarus genoeg te vinden. En kwa tekst ook meer dan genoeg, in die 4 songs heel duidelijk.
Dat ik het die vrijdag niet hoorde? Dollar Days bv.....en Can't give....het blijft aangrijpend maar kan het nu weer even aan. Deze plaat was zijn laatste Art in alle opzichten. Hij hoeft geen Lazarus meer te zijn om de schijn op te kunnen houden. Wat een held!

De rillingen lopen over de rug als hij inzet met 'Something happened on the day he died.' Dit is zo'n iconische plaat, dat gaat niemand dit jaar nog toppen.