David Bowie - ★ (2016)

Misschien niet helemaal de juiste plaats, maar ik wil dit toch even hier delen omdat ik hier denk een groter publiek te vinden dan in de 'berichten'-sectie...


Nu.nl schrijft dat BBC radio dinsdag twee van de laatste drie nummers die David Bowie opnam heeft uitgezonden. Het gaat om de nummers When I Met You en No Plan, die Bowie schreef voor zijn musical Lazarus.

Bowie nam deze nummers ook zelf op in de studio met zijn vaste producent Tony Visconti.
Later deze week komt er een castalbum van Lazarus uit waar deze twee, en een derde door Bowie gezongen nummer (Killing A LIttle Time) op te horen zijn.

Ik vind het mooie nummers. Ze vullen Blackstar goed aan.

No Plan

Man...man...man, wat is het weer mooi zeg...

Klasse!

No Plan komt direct binnen; dat wordt dus toch achter het castalbum aan; al was het voor deze twee songs.

No plan had op ☆ niet misstaan. Klasse nummer hoor. Heb t niet zo gevolgd... Zijn deze nummers tijdens de ☆ sessies opgenomen of erna?

David Bowie’s Graphic Designer Says Blackstar Records Hold More Secrets | SPIN

Iemand al andere dingen ontdekt dan diegene die al gekend zijn?

Blackstar kwam deze week spontaan voorbij in de shuffle, al maanden duurt de 'droogte' (dwz dat ik het album nog steeds niet spontaan opzoek). De impact was er ook bijna een van schaamte, dat ik hem ahw in steek liet bijna. Feit is dat het album nog steeds beladen is voor mij, het duwt me direct terug naar het gevoel van kort na zijn overlijden. Niet dat ik acuut depressief word ofzo, zo zwaar ook weer niet, maar het belet me nog steeds om te genieten van Blackstar.
Wel nam ik me voor mijn neus hier weer eens om de hoek te steken en voorwaar, twee nieuwe nummers! No plan is echt een vrolijke, past idd goed

Gaat waarschijnlijk wel mijn favoalbum van 2016 worden, maar ik blijf moeite hebben om het te draaien.
De ergste schok aangaande Bowie's nogal onverwachte overlijden, is wel voorbij, maar het blijft een verdomd confronterende plaat.
Elke keer weer probeer je je voor te stellen wat er in de man moet zijn omgegaan tijdens het maken van Blackstar. En je maakt deel uit van de bitterheid.
Bowie schrijft hier zijn grafschrift.
Het zal nooit meer los van elkaar komen.

Ik heb zelden of nooit zo'n onheilspellend gevoel gehad bij een plaat.
Briliant, maar toch.

We hebben hier al weer twee lijders aan het biographical fallacy syndroom. Ik vind het een prachtplaat die heel diep gaat en ik heb bewondering/ontzag voor de wijze waarop dit album is afgemaakt, de keuze van musici en hoe zijn zich inzetten om er mooi product van te maken. Want laten we het in vredesnaam behapbaar houden: we luisteren naar een gereed muzikaal eindproduct dat imponeert. Alles wat eenieder er meer inziet, is een teken van hineininterpretieren. Waarom moeten we toch in alles de biografie van de maker terugzien? Kijken we ook - vanuit de biografie van de maker - dan ook zo naar onszelf als we in de spiegel kijken - zien we onszelf dan een onvolmakelijk/onvolprezen evenbeeld van onze schepper?

Rare jongens die MuMe'ers

Ik schets slechts mijn gevoel bij dit album.
En ik denk dat velen het zelfde gevoel ervaren.

Muziek is beleving en emotie. En het lijkt mij duidelijk genoeg wat de kern is aangaande Blackstar.
Biographical fallacy syndroom....waar haal je het weer vandaan.

Ik ben het eens met de interpretatie van Bikkel2. Het is erg indrukwekkend hoe Bowie met een opgeheven hoofd zijn dood tegemoet ging. Niet voor niets is dit album mijn no. 1 van dit jaar. Het is zelfs niet onwaarschijnlijk dat ik deze plaat ooit eens een hoge positie in mijn top 10 gun.

Daarnaast is het wel enigzins luguber, dat twee van de meest intrigerende platen dit jaar gemaakt zijn door twee artiesten(Cohen en Bowie) die het einde al in zicht hadden. 2016 is een raar jaar en niet enkel qua muziek.

Ik ga ervan uit dat je weet wat een syndroom is
In boerentermen betekent het gewoon dat je de biografie van een artiest/kunstenaar bijna 1 - 1 op zijn creatieve werk legt en vandaaruit dingen eruit haalt, dan wel erin legt. Het meest beruchte voorbeeld op de site hier is Joy Division - Closer (1980) - vooral omdat mensen denken dat het van slimheid getuigt: a. om die feitjes te kennen en b. om er kond van te doen door ze op de muziek te projecteren.

Een creatief artefact is - als het eenmaal is verschenen, uitgebracht, gereleast - een autonoom gegeven waarover de schepper zelve ahw geen controle meer heeft - die berust nl bij het ontvangende publiek.

Hier vind je wat eronder wordt verstaan, wel in het Engels Biographical fallacy - Wikipedia - en.wikipedia.org

Het enige syndroom wat er bij mij tot nu toe is geconstateerd, is het syndroom van tietze, niet chronisch gelukkig.
Ik heb mij gezin al geinformeerd omtrend dit nieuwe syndroom.
Ik krijg toezicht als ik op MusicMeter wil.

Bedankt voor de constatering Mjuman.
As. Maandag bloed prikken.

Tja, dat betekent alcoholische onthouding in these cold days, the weekend. Stel je voor dat er te weinig bloed in je alcohol wordt aangetroffen

Zo is er ook nog het syndroom van Lupke.

Shit, ik was al begonnen.

Twee weesgegroetjes, onmiddeloos stoppen - geen seks; en driemaal omanipadneum uitspreken hardop voor de tv.

Shanti, shanti - ga in vrede! Ik ga zo stout doen/drinken

Door de vele berichten vandaag maar dit afscheidswerk vn Bowie weer opgezet, maar ik vind het absoluut niet het album van 2016. Sentimenteel is het zeker, de wanhoop, besef vn David druipt er zeker door, maar het is TE.
Ik zet hem voor het sentimentele wel in mijn top10, ook omdat het muzikaal goed in elkaar steekt, maar Bowie kon beter.

Dit vind ik nu net niet. Als ik Blackstar vergelijk met het werk van pakweg de jaren 80 tot nu, dan kan ik niets anders zeggen dat Blackstar heel het repertoire van die periode met gemak overklast. Ook schat ik deze hoger dan bijvoorbeeld Low. Maar goed, dit is maar een persoonlijke zaak.

Al eens naar 1.outside geluisterd? Ik vind STS, 1.outside en Blackstar in elkaars verlengde.

1.outside heb ik al eventjes niet meer beluisterd. Zal ik zeker nog es moeten doen. Station to Station heb ik dit jaar nog de volle pot gegeven en behoort nu met Ziggy en Blackstar tot z'n allerbeste werk. Hunky Dory vind ik dan weer een stukje minder geworden. 1.outside is een knap album waar het conceptueel niet helemaal goed zit maar industrieel wel vlotjes naar binnen gaat.

top 2,1,3....

Leeds zegt: Ik vind hem juist conceptueel wel heel erg goed (persoonlijk nog ietsjes beter dan 'Blackstar'). Ik ging bij wat later mijn ontdekkingsreis van '1.Outside' zou blijken door de volgende fasen:
a) Wat is dit? (Miskoop waarschijnlijk)
b) Hee wacht het is wel een andere sound maar er staan wel een aantal heel lekkere nummers op
c) ik begin die donkere tracks toch ook wel interessant te vinden, maar wat moeten die rare Segues op dit album?
d) Aan dit album hoeft niets te worden veranderd, geen punt, geen komma want dit is een meesterwerk! (helemaal eens dus met davevr)

Dat vergt dus wel wat tijd en aandacht, welke o.a. de recensenten van Oor en Rolling Stone er in mijn optiek niet voor namen, hetgeen de erkenning van dat album in de weg stond. Misschien is de massale bijval voor 'Blackstar' ook wel een beetje 'wiedergutmachung'.

1.outside gaat binnenkort nog es op de pijnbank. Het was al eventjes geleden dat ik die beluisterde. Maar Blackstar zal het niet overtreffen voor me. En dit heeft niet echt iets te maken met de dood van Bowie. Want ik vond het daarvoor al een schitterende plaat. En ik was niet de enigste. Ook had ik de zwarte en transparante lp besteld zowat een jaar geleden al. De tijd vliegt.

Blackstar, Dollar days, I Can't Give Everything Away en Lazarus zijn de absolute hoogtepunten. De andere 3 nummers zijn goed, maar toch een klasse minder, waardoor het net niet het predikant meesterwerk heeft. Als geheel vindt ik Outside 1. en Heathen ( over de latere Bowie gesproken uiteraard) toch net iets beter.

Oor: Bowie's Blackstar is beste album van 2016 | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Ach ja. Voor de een is het een meesterwerk, voor de andere dan net weer niet en voor nog andere totaal niet. Maar hoe we het bekijken, David Bowie heeft het toch maar gedaan. Een klasse artiest!

Hier ben ik het mee eens. Het sentiment maakt dit voor velen waarschijnlijk hét album van 2016.

Bij eindigt ie ook hoog, maar niet op nummer 1.

Dat Bowie een redelijk consistente - edoch niet altijd optimistische - mensvisie had, is mij altijd wel duidelijk geweest, dat ie 'em uitdroeg ook - in die zin was ie wellicht een prediker, predikant lijkt me niet geheel juist, ondanks dat ie in '92 in Wembley bij Freddy Mercury het Onze Vader ten gehore bracht. Misschien is "predikaat" het gezochte woord.

Het feit dat meerdere MuMe-noten er zo overheen lazen is wellicht indicatief for the state of christian religion as such, alhoewel ...