David Bowie - ★ (2016)

Het is bizar, dat er niet al direct een verband werd gelegd tussen dit album (de clips van Blackstar en Lazarus waren uit) en het feit dat David Bowie stervende was. Niemand heeft het idee geopperd. Je komt er gewoon niet op dat een artiest zoiets bedenkt.

Helemaal nieuw was het overigens niet. Freddie Mercury had op Innuendo ook heel wat verwijzingen naar een naderende dood, die ik trouwens ook pas later begreep.

Zondemeer mee eens

Same here. Heb Blackstar al wel 10x geluisterd sinds vrijdag. En dat is heel vaak voor mijn doen... Bij mij gaan nu continue (ik ga ermee naar bed en word ermee wakker) flarden van Blackstar door m'n hoofd. Bijvoorbeeld "I'm not a pop star, I'm a black star" "where did monday go?" "I'm dying too" "Look up here, I'm in heaven", de lyrics die ertoe doen op dit album zeg maar. Ook nog nooit eerder meegemaakt dat ik zo intens bezig was met de dood van een artiest.

Vele draaibeurten later verhoog ik mijn cijfer naar een 4. Zoals gezegd nooit een Bowiekenner geweest, maar dit album is zo angstaanjagend mooi en indrukwekkend. Zoals Tony al schreef, ik ga met dit album naar bed en wordt ermee wakker......

Als je de levensloop van de man en dan vooral zijn drugsgebruik (inclusief roken) kent dan hoef je niet helemaal verbaast te zijn wanneer dat schade toebrengt. Ik heb ook jaren gerookt en ben me er van bewust dat dit best ooit nog eens een vervelend staartje kan hebben . . . .

Hoe dan ook. Dood gaan we allemaal.

Blackstar is een verassend goed album! De man presteert het om vlak voordat hij ons verlaat nog heel interessante muziek mee te geven. Vooral Lazarus is zeer goed.

ach, zoveel verschillende mensen en opvattingen...

De plaat blijft in ieder geval een punt van discussie.

Dat was het ook voor de dood van de beste man, en nu alleen nog maar meer.

Het effect is ook dat mensen die normaal alleen maar top 40 luisteren nu ineens ook dit album gaan luisteren, en zo ontdekken dat het nog niet zo rare muziek is, als ze eerder dachten.

Ook dat is natuurlijk discutabel, maar nu ineens wel?

Feit is wel dat dit album gelukkig al werd bejubeld voor zijn dood, en de liefhebbers van voor zijn dood bijna unaniem dit album al heilig hadden verklaard.
De extra lading die er nu op ligt maakt dat alleen maar sterker, maar gelukkig wordt dit album om de juiste redenen goed gevonden...
Ik draai het ook erg veel, en het wordt mooier en mooier...

Wel, ik ben daar 1 van. Fantastische groeiplaat ook!

Gisteren was het dan zover: Dikke brok in mijn keel bij Dollar Days. Die tekst in combinatie met de voordracht, zo gedragen, uit zijn tenen. Doet qua emotie niet onder voor Lazarus.

En bij 'Tis a Pity She Was a Whore kan ik net zo genieten van saxofonist Donny McCaslin als van pianist Mike Garson op Alladin Sane (1913-1938-197?). Donny verdient ook wel credits hier. Bowie koos zijn muzikanten wel goed en zette ze graag op de voorgrond.Tevens ook voor mij de "lichtste" song, in die zin dat ik volledig in muziek op kan gaan en de associaties naar de dood even naar de achtergrond verdwijnen. Wat een fijn potje freak jazz!

Helemaal mee eens. Ik beleefde dit nummer al zo vanaf het begin. Dinsdagochtend-vroeg in de auto, onderweg naar m'n werk, werd ik er vol mee in m'n strot door gegrepen. Wat een klasse dit zeg.
Ik heb er lang over getwijfeld om het te benoemen - * en Closer hakken er bij mij ongenadig hard in......... Komt natuurlijk ook door de context waarin beide albums geplaatst worden. Ook Ultra stemt me droevig maar dat biedt nog enigzins enige vorm van hoop (en terecht achteraf).

Wat bedoel je met closer en ultra?

Vergeten je slimmetjes te slikken? Check Joy Division en Depeche Mode!

Ziggy werd Aladin Sane,

Aladdin Sane werd The Thin White Duke.

Hij zat toen in het diepste dal van zijn leven ( His darkest days letterlijk volgens Bowie), en daar hoorde Station to station bij, een donkere plaat, hartverscheurend bij momenten. Daarna vluchtte hij naar Berlijn. Weg van zijn drugsverslaving, op zoek naar iets nieuw...

The Thin White Duke was niet meer.

Daar hernieuwde hij zijn liefde voor experimenteren met Eno met de trilogie ( Low, Heroes, Lodger)tot gevolg.

Met Scary Monsters schreeuwde hij alles van zich af, zijn leven , zijn huwelijksbreuk en verdween 3 jaar van de radar.

Berlin Bowie was weg. Powersuit Bowie was hier.

Zijn (commerciële) succesjaren kwamen met Let's dance, Tonight en Never let me down maar de kwaliteit verdween. Met Tin Machine probeerde hij nog wel, maar kwam uiteindelijk af met redelijk middelmatige platen. Hier en daar nog een goed nummer, zelfs een redelijk goede plaat maar het duurde toch tot 1.Outside tot hij zich terug kon bevrijden (met de hulp van Brian Eno ) en hij begon terug muziek te maken voor zichzelf. Ik heb het gevoel dat hij daar echt afscheid nam van zijn succesjaren, hij maakte muziek om de muziek.

Powersuit-Bowie werd zo begraven door Nathan Adler

Langzaam werd hij zo terug David Bowie via Earthling naar de trilogie (Hours, Heathen en Reality) .
En toen werd hij ziek. Hij verdween zonder afscheid te nemen. Met The Next Day kwam hij terug.
Een goede plaat was het, een Bowie, maar geen onvergetelijke. Maar we waren blij.

Toen kwam op zijn verjaardag *

Zonder dat wij het wisten nam hij hier afscheid van zichzelf, niet van een alter - ego.
En hij liet ons binnenkijken in zijn dood, zijn aftakeling, naakt.

De man die de wereld veroverde als Ziggy Stardust, Aladin Sane, the Thin White Duke liet ons hier zien wie hij ook was, een man angstig voor zijn komende dood. Een stervende man.

Een mens net als ons.

.

Mooi gezegd! davevr

★ Ontdekken en herontdekken. ★ Beleven en herbeleven. ★ Kennen en herkennen ★ Verwonderen en bewonderen. ★ Aanschouwen en beschouwen ★ Beseffen en verbeelden. ★ Verwerken en overwinnen. ★ Vanaf afgelopen vrijdag luister ik vrijwel ononderbroken naar David Bowie ★ Je geeft er vorm aan. ★ Je geeft het een plekje. ★ is mooi!

(Voor mij was het Adrian Borland, ook een groot fan van Bowie, wiens plotselinge overlijden net zo'n enorme impact had.)

Moest ik ook even aan denken...

Natuurlijk door de ballast van de postume uitgave (al scheelt het bij ★ 48 uur) ...Maar ook als je de platen relateert aan hun meer rockende voorgangers, respectievelijk Unknown Pleasures en The Next Day.

Beide koppels zijn gestoken in enigmatische hoezen ... de eerste steeds zwart/wit en de tweede wit/zwart. Mij viel het op, zeker als je bedenkt dat Bowie zich eerder niet altijd onderscheidde met fraai artwork.

godverdegodver, weer een lacune blootgelegd, Depeche Mode altijd afgeserveerd vanwege, tja vanwege waarom eigenlijk. Net iets te populaire hitjes ooit (Just Can't Get Enough, People are People)?

Eens kijken of ik dit kan verdragen naast Bowie, Ultra valt best aardig.

On topic, dat free jazzerige van Blackstar is toch niet helemaal mijn ding, Lazarus gaat tot Young Americans-niveau en verder hoeft van mij ook niet. Blijkbaar zit er een grens aan mijn muzikale rekvermogen.

Wat zeg jij nu? Lazarus vergelijken met Young Americans? Dat is soulrock. Iets heel anders dan *.

Ik wilde er al een disclaimer bijzetten, ik vind mezelf breed geïnteresseerd en mijn popmuziekkennis bovengemiddeld, met één grote uitzondering, precies jazz

t.o.v. Ziggy en Aladdin Sane gaat Young Americans voor mij de jazzy kant op.

Young Americans heb ik altijd links laten liggen, misschien ook maar naar op zoek gaan.

Geweldige plaat! Bowie op de soulrock toer met o.a. gitarist Carlos Alamar en Luther Vandross. 'Toevallig' vanmorgen beluisterd en een review geschreven.

Young Americans is een prima plaat, maar heeft niets te maken met Blackstar.

Ik hou ook niet van jazzzz...maar door de enorm strakke drums op 'Tis a Pity She Was a Whore en het sterke refrein, vliegt het nergens uit de bocht. Het fladdert, tuimelt en tolt om de stem van Bowie heen: ik vind het subliem!

Dat zeg ik, vier berichten erboven.

Song Blackstar en Lazarus knalde er al in hier, nu het album binnen is de rest besnuffelen.

Dikke ogen bij Dollar Days. Het laatste zetje voor de volle score: 5* dikverdiende sterren. Tijdens het luisteren moest ik denken aan de talloze keren dat hij nog even naar de studio moest om Blackstar op te nemen. Wellicht een ongelofelijk zware opgave geweest. De naderende dood en de emotie die daarbij hoort is zo schitterend op plaat vastgelegd. Het wordt per luisterbeurt moeilijker om zijn dood te accepteren.

Ik heb ergens gelezen dat het album vorig jaar Maart is opgenomen?
Ik weet verder niet of dit ook daadwerkelijk klopt, de clips lijken mij wel van zijn laatste periode.

Misschien wel meer dan je denkt
Neem bijvoorbeeld het piano werk op 1 Outside. Op The Hearts Filthy Lesson of nog sterker: A Small Plot of Land

Jep, That's Jazz Mooi beschreven.

Maar het bedoelde nummer heeft niet zo heel veel met jazz te maken. Eigenlijk niets.

Nee?
Vrije improvisatie van de sax met typische jazz schema's rond een vamp van een aantal akkoorden.
Goh. Ik heb altijd gedacht dat dat ook jazz was.
My bad

Dit lul ik niet meer recht, ga toch een poging wagen

In Blackstar, Tis Pity She Was A Whore en Sue hoor ik (als leek dus) freejazz klanken, de ritmes, de sax, affijn zoals Alicia het zo treffend beschreef.

Girl Loves Me en Dollar Days zitten er tussenin, maar sorry (niks sorry, is een zegswijze, haha), I Can't Give Everything Away had wat mij betreft ook op Young Americans kunnen staan.

Lazarus niet (daar zat ik fout), Lazarus is een pure onvervalste echte Bowie, eigenlijk vrij van heel veel (eigen) invloeden. Heel toepasselijk ook, het is zijn afscheid, geen persona meer, de 'ware' David Bowie

Je mag het bs vinden, het geeft voor meer diepte aan de mooiste song van Blackstar, de tijd zal leren waar dit nummer, dit laatste (?) album zal komen binnen de ontzagwekkende diepte van de erfenis van David Bowie

(?) vanwege de hoop dat vrijdag de laatste 8 songs van de 15 opgenomen songs het licht zullen zien, White Star? Met daarop zijn komende grootste hit aller tijden? Hoe kloppend zou het zijn.