David Bowie - ★ (2016)

Zo werkt het niet met dit album. Hier zijn duistere krachten mee gemoeid. Als je het speelt op het uur wanneer je geboren bent terwijl je vijf kaarsjes brandt (want een zwarte ster heeft 5 punten) dan hoor je pas hoe goed het is.

Bovenaan de pagina staat een knop met 'meningen'. Drieëntwintig personen die moeite hebben gedaan een 'recensie' aangaande dit album te schrijven. Er staan ook recensie bij van voor 'de bewuste dag', wellicht aardig om te lezen wat mensen van dit album vonden voor bekend werd dat het Bowie zijn finalewerk blijkt te zijn.

Verder zou ik zeggen, luister zelf naar het album en bepaal zelf of je het een goed album vind of niet. Het is toch sowieso niet gek relevant wat andere mensen van iets vinden?

Zo, is de vrijdagmiddagborrel al begonnen?

Klopt deze informatie op de website van Sounds, dat de vinylversie een extra track heeft, Brand New Heavy?! : Bowie David | Blackstar | 1 LP | 0888751738713 | Sounds.nl

Neen

Deze klopt David Bowie - ? (Vinyl, LP, Album) at Discogs

De prijzen zijn nogal gek aan het gaan op de 1ste persing, ik ga nog rijk worden

David Bowie - ?: buy LP, Album, 180 at Discogs

Dan kan het zijn dat er iets mis is met je browser. Of misschien is internet niet je ding.

Last Sold: Never
Lowest: --
Median: --
Highest: --

Je zou ook wel gek zijn. Over enkele weken liggen de platenbakken er vol mee voor de normale prijs. Niks verschil met '1ste persing'.

The Next Day op cd lag deze zomer overigens al in de uitverkoopbakken, voor 2 euro.

Op een zondagochtend in november 2015 open ik mijn facebook met een kopje koffie. De aanslagen in Parijs waren nog niet lang geleden en de newsfeed liep over van verslagen reacties en politieke statements. Tussen al het rumoer door kwam er een nieuwe clip van Bowie voorbij, genaamd Blackstar. Ik klik, zet het geluid aan en kijk ademloos tien minuten lang naar het filmpje. Ik was vrijwel direct ondersteboven van de song. In een split-second had ik al beslist dat alleen dat nummer al heel het album The Next Day overtrof. Bowie had zich vernieuwd; ditmaal had hij een behoorlijk donker jasje aangetrokken (overdrachtelijk) en moest ik denken aan de tijden van Low en Heroes, maar ook 1.Outside.

Ook kwamen de eerste interpretaties binnensijpelen, zo zou het over Isis kunnen gaan. Ik nam dat niet persé aan, maar had wel het gevoel dat Bowie op dat moment de toestand in de wereld, middels een loodzwaar lament, adresseerde. In elk geval kwam de song genadeloos binnen bij me en was verantwoordelijk voor een hevig verlangen naar het nieuwe album, dat in januari 2016 uit zou komen. Tegelijkertijd leek de aandacht voor Bowie overal weer op te laaien en werd ook de expositie Bowie IS in Groningen geopend. Ik stapte op de trein als nooit te voren, Station To Station. Al mijn in bezit hebbende Bowie albums onder het stof vandaan gehaald en alles weer herbeluisterd, tot aan het punt dat deze zanger me weer volledig in de houdgreep had. Ik kon geen andere artiest meer horen. Naast Bowie luisterde ik alleen nog klassiek en jazz, geen popmuziek, dat ging gewoon niet. Uiteraard ook naar Groningen geweest, waar ik nog steeds een afzonderlijk relaas over wil schrijven, want ook dat had diepe indruk gemaakt.

In januari was het dan zover; getoogd naar de dichtstbijzijnde platenboer. Onder de klanken van het bezwerende Girl Loves Me in de platenzaak rekende ik af en spoedde mij naar mijn huisje. Aantal keren gedraaid en wat me als eerste opviel was dat de donkere toon van de titeltrack in elk geval vakkundig werd vastgehouden. Maar ook de speelsheid in de arrangementen: De alom tegenwoordige sax van Donny McCaslin; gelaagde productie, de vervreemde ritmes in het broeierige Sue (Or In A Season Of Crime), maar ook een tweetal meer stripped down ballades, Lazarus en Dollar Days.

De twee laatstgenoemde tracks zijn uiteindelijk uitgegroeid, samen met de titelsong, tot het ijzersterke fundament van dit werk. Ik kan niet ontkennen, net zoals velen met mij denk ik, dat het plotselinge overlijden van Bowie de interpretatie van met name Lazarus en Dollar Days radicaal heeft doen omslaan, maar met groot effect. Lazarus kan ik nu bijna niet horen zonder een brok in mijn keel te krijgen, en Dollar Days idem. Ik hoop niet dat deze opmerking verkeerd wordt geïnterpreteerd, maar Bowies kankergezwel zat duidelijk niet in zijn keel: Wat een prachtige zang hier, uit zijn tenen, bijna met een snik. Ik kan haast niet uitleggen wat voor betekenis die songs voor mij hebben, ze helpen mij bij het rouwproces...

Wat dit album nog eens extra lading geeft is de notie da Bowie absoluut niet dood wilde. Hij wilde nog zoveel maken en ook Ivo Ten Hove gaf aan dat Bowie erg leed. Niet alleen onder de kanker zelf, maar onder het afscheid moeten nemen. Nog maar eens een keer slikken....

Het album neemt een risico om te openen met de tien minuten durende titelsong; dat je gerust een meesterwerkje op zich mag noemen. Een opvallend rustig en warm klankbedje, bestaande uit losjes drumwerk en een vrij ostinaat, wat Oosters aandoend, repetitief akkoordenschema waarover Bowie middels een fraaie double-track vocal statig lamenteert: In The Villa Of Ormen, Stands a Solitary Candle....Halverwege draait het nummer honderdtachtig graden en ontvouwt zich een wat toegankelijker en "poppier" stuk dat langzaam weer overgaat naar het omineuze begin. I'm a Blackstar....

'Tis A Pity She Was A Whore breekt tijdelijk met de benauwende sfeer van de opener. Dikke drums leggen het fundament voor iets wat in eerste instantie op een jazz-experiment lijkt. Typisch een groeisong, aangezien ik er in het begin niet zoveel mee kon. Echter is dit nummer een perfecte showcase voor Donny McCaslin, die dit wervelende nummer naar een climax blaast. In hogere muzikale sferen.

Lazarus. Oh oh. Wat ik niet voor mogelijk hield gebeurt hier. Het titelnummer wordt overtroffen! Wat een pijn, wat een schoonheid. Haast geen woorden voor. Een tweede "Heroes"? Nee, niet gaan vergelijken nu. Muzikaal gaat alles een stapje terug en is er alle ruimte voor de Stem, en de Boodschap. De clip gaat me zelfs wat te ver, met al die verwijzingen, bijna eng om die haast sardonische glimlach op het vermoeide gezicht van Bowie te zien, terwijl hij de kast ingaat. Of dat stuk dat hij probeert te schrijven, maar het lukt niet. Ik kan dat nu even niet zien, maar de song is er wederom één om voor altijd in je hart te sluiten.

Sue (Or In A Season Of Crime) is misschien toch een beetje de zwakkere schakel voor mij; muzikaal echter interessant genoeg om de aandacht vast te houden, vooral het lekker uit de bocht vliegende laatste stuk is dik okee. Geen grote hoogvlieger, maar wordt gelukkig ook niet te veel gerekt en brengt op de een of andere manier wel lucht in het album. En hoe dan ook opnieuw credits voor de goed bij stem zijnde Bowie!

Girls Loves Me is eigenlijk best wel catchy en toegankelijk en ook heel eigen en uniek in aanpak. Het is typisch Bowie zonder te kunnen verklaren waar hem dat inzit. Die ogenschijnlijk onschuldig en gevoelloos gezongen rijmpjes over die omineuze beat zijn in mijn ogen weer een fantastische vondst. Het refrein is een heus mantra en doet me wiegen..Ook enigszins bekend geworden om de oorwurm: Where The Fuck Did Monday Go? Een behoorlijk unsettling en luguber oorwurmpje echter...

Dollar Days: Dames en heren, kopieer gewoon het stukje wat ik bij Lazarus heb geschreven. Ik hoef niet in herhaling te vallen. Ik volsta met te zeggen dat het garant staat voor waterlanders op dit moment.

I Can't Give Everything Away: Ingrediënten zijn weer aanwezig: Aangename double track vocal in de coupletten en een refrein dat nog lang na blijft zingen in je hoofd. Een hele mooie en eigenlijk ook geruststellende uitleiding van dit onwaarschijnlijk beladen album. In dit nummer lijkt Bowie zich enigszins neer te leggen bij zijn lot, maar eigenlijk moet ik niet voor hem proberen te spreken. Het nummer ademt wel een geluksgevoel op de één of andere manier of acceptatie, ik weet niet hoe ik het goed moet uitdrukken...Prachtige song en afsluiter in elk geval.

5 sterren, Sir Jones, uit de grond van mijn hart..

Blackstar is toch wel het beste nummer wat mij betreft. Lazarus erna en dan Dollar Days. Als de eerste 'storm' weer voorbij is en de prijs onder de 10 euro zakt op CD zal ik er weer eens naar luisteren en misschien valt het album over het geheel dan net wat beter bij mij.

godver, ik ben er nog steeds niet overheen. had nooit verwacht dat zijn dood zo'n grote invloed op mij zou hebben

Mooi stuk Robertus, herkenbaar ook!

Je bent niet de enige. Om die reden kan ik de clip van Lazarus niet zien. De song zelf wel, prachtig!

Heeft dat niet te maken hoe je tegen de dood van een aankijkt, al dan niet in combinatie met een bepaalde 'verering/waardering' voor een persoon ?

Ik heb dat ook nooit ontkend. Als je mijn stukje goed leest, dan zie je als het goed is ook dat die verering van mijn kant al begon in november...Dus er is wel sprake van enige verering, maar die is bij mij niet persé enkel en alleen gekoppeld aan zijn dood en ook niet eens alleen aan dit album, alhoewel die nu veel gedraaid wordt hier.

Je punt is duidelijk. Je hebt het niet zo op verering en/of hypes. Je bent een rationeel persoon. Dat was ik ook, tot november vorig jaar..

Nee, je bekijkt het te negatief . Is gewoon interesse in hoe een mens met de dood omgaat van een 'bekend' iemand. Jij zit blijkbaar zo in elkaar en dat is prima, maar het lijkt me wel zwaar als je dan in het echt iemand moet 'verliezen die je daadwerkelijk kent en dicht bij je staat.........on topic.

Meer specifiek: Wat ik in de clip moeilijk te verteren vind is zijn gevecht met de dood in de vorm van dat schrijven dat niet lukt. Dat doet mij denken aan dat verhaal van Ivo Ten Hove dat het voor Bowie gewoon nog helemaal geen tijd was, mentaal gezien. En dat vind ik wel hartverscheurend.

En van mijn kant is dat een soort van ontkenning of niet willen zien/weten. En dan nog kan ik er ook weer helemaal naastzitten met mijn interpretatie. Dit is gewoon wat het met me doet. De toekomst zal uitwijzen hoe dit album over een aantal jaren gewaardeerd wordt.

Ik snap wat je bedoelt, Robertus.

Overigens als iemand een album 5 sterren geeft omdat het voor hem/haar speciaal is in een bepaalde context : gewoon doen.

Nee, ik vind het niet zo erg dat je het vraagt. Alleen wordt het dan wel een stukje diepte-psychologie (overigens helemaal niet oninteressant) waarin én dit forum niet voorziet én te persoonlijk zou worden..dus idd on topic!

Hoe haal je uit die clip dat het schrijven niet lukt?

Om die vraag te beantwoorden wilde ik de video nog even kijken, maar youtube weigert even dienst op het moment, wellicht later.

In ieder geval had ik de indruk dat Bowie erg schokte en aarzelde toen hij dat zogenaamde "testament" ging schrijven. Tegelijkertijd gaat hij lachend de kast in, dus echt consistent zou dat ook niet zijn in mijn interpretatie. Maar moet de clip nog een keertje zien dus...

Misschien heeft het ermee te maken dat Bowie zijn gehele carrière al gedaantes aannam, en daardoor in zekere zin ongrijpbaar werd. Totdat het moment aanbrak dat hij Blackstar moest opnemen. De 'gedaante' die hij voor dit album moest kiezen bleek uiteindelijk levensecht, voor 48 uur welteverstaan. Daarmee is het zijn eerste plaat waar géén masker voor op werd gezet, en we kunnen hem er niet meer over bevragen. Dat maakt het moeilijker om het werk te appreciëren, maar de kwaliteit staat wat mij betreft buiten kijf.

En daarom ook voor het eerst geen foto van een alter-ego op de hoes?

I’m a blackstar

Welke gedaante neemt hij hier dan aan? Volgens mij was Bowie als personage al ruim 15 jaar min of meer gewoon zichzelf.

Dat weet je nooit, want wie kent Bowie? ?

@robertus
Je bedoelde de clip van lazarus. Nu begrijp ik je. Dat ziet er inderdaad een beetje uit als een ernstige vorm van writersblock.

Op 8 januari nam ik me voor om deze winter, lees dus tot eind maart, diep in deze plaat te duiken. Afgelopen weekend zat ik veel in de trein en luisterde ik het album vaak. Met vrienden besprak ik het album in het café en ook met mijn vriendin luisterde ik het album op de bank. Ik noemde het werk naturalistisch, maar organisch is het betere woord. Qua sfeer doet het instrumentarium me denken aan nog zo'n organische plaat, No More Shall We Part van Nick Cave & The Bad Seeds. Uitdagend, en pakkend: de zin 'Look up here, I'm in heaven' bleef steken in mijn hoofd. Niets vermoedend.

En nu, een week later, staat de context van deze plaat op zijn kop. Waar ik dacht dat Bowie na zijn betrekkelijk veilige terugkeer met The Next Day weer vooruit wilde gaan, zie ik nu een requiem, een afscheid.

Ik vraag me af waar we naar luisteren. Een berustende Bowie? Een man lijdend onder doodsangst? Een woedende Bowie ('Where the fuck did Monday go?')? Een troostende Bowie aan het eind van 'Lazarus'? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat deze plaat, die vorige week uitnodigend klonk, nu klinkt als een geniale, duistere tragedie. Prachtig omlijst door die magistrale video van 'Lazarus', waarin we een lijdende Bowie zien: gekluisterd aan bed, als een bezeten schrijvend, nagelbijtend tijdens datzelfde schrijven omdat de tijd bijna ten einde is. En, een Bowie die op zijn eigen manier en op zichzelf terug in de kast gaat.

Dat is een goede, David Jones die hadden wij nog niet.

Ik denk niet dat deze man een alter-ego van Bowie moet voorstellen. Dus nee, niet voor het eerst.