David Bowie - ★ (2016)

Misschien is het album wel bewust ingekort om het als een passend afscheid te laten klinken en krijgen we over een poos de achtergelaten nummers te horen. Als de nummers geschreven zijn toen hij nog niet wist dat het terminaal zou zijn dan kan het best dat hij de regie heeft gehad om het album in een bepaalde staat uit te brengen toen het uiteindelijk een aflopende zaak bleek te zijn.
Euthanasie zou heel goed kunnen. Een aantal mensen in mijn directe omgeving hebben euthanasie gepleegd omdat ze liever voor rust kozen dan een pijnlijke strijd aan gaan. En het klinkt heel waardig en terecht in mijn oren.
Ik denk dat het zeker een afscheid album is. Leverkanker is volgens mij een behoorlijk moeilijk te bestrijden vorm van kanker en is volgens mij 8/10 x aflopende zaak. Als je dat te horen krijgt gaan de bellen wel rinkelen denk ik. Hoe optimistisch je ook probeert te blijven

Dit is zijn afscheidsalbum wat mij betreft.
Bowie had kennelijk in demovorm 5 songs, maar die zullen toch moeten uitgewerkt op een knappe manier.
De man zelf heeft geen invloed meer hoe dat zou moeten gaan klinken in productioneel/ muzikaal opzicht.
Het wordt dan afgemaakt door derden.
Ik denk niet of je dan kan spreken over een echte laatste plaat van Bowie,- notabene een artiest die de zaken strak in handen hield.
Demo's zijn zelden echt af. Maar wie weet zijn ze zo gevorderd, dat er iets mee aan te vangen valt.

Ik heb met Blackstar in ieder geval voldoende bevrediging. Dit voelt echt als zijn laatste kunstje.
Ik zou er geen moeite mee hebben als het hier bij blijft.

Maar hij zou toch wel kunnen bepalen welke songs hij op een album wilt hebben? Of werkt dat niet zo? Serieuze vraag trouwens.. Ik heb er niet zoveel kennis van.

Ik heb geen weet hoe Bowie die demo's heeft gemaakt rien.
Dat kan met de technolgie van nu op verschillende manieren.
Het kan ook zomaar met minimale middelen opgenomen kunnen zijn ( gitaar, keyboard/ drumcomputer)
Maar demo's zijn ruwe ideeen en in een voorstadium van prof.opnames.
Dan heb je met meerdere aspecten te maken.
Hoe wil je het laten klinken, welke instrumenten moeten er bij, is er een tekst en hoe wil je het produceren ( wat voor sound heb je voor ogen.)
Dat is een serieus proces.
We weten verder niets.
Dus voorlopig is het maar afwachten.

Nogmaals....het gaat om 5 songs, als de berichtgeving klopt.

Het eerste nummer, Blackstar, vind ik toch altijd weer erg zwaar om door te komen. Het valt als een blok beton op de maag. Alsof David ten hemel stijgt, zo religieus zingt ie. Het gaat meteen wel heel diep.
Vaak zet ik het nummer dan even wat zachter, dat helpt. Net als het wel interessant begint te worden, met de saxofoon, is het nummer ook alweer teneinde.
'Tis a Pity She Was a Whore daarentegen swingt meteen als een tiet. Mede dankzij de keiharde steady beat van de drums.
Hoe krijgt Bowie die wat blikkerige stem toch altijd voor elkaar.

Bijzondere man, bijzonder afscheid...

Blackstar, het eerste nummer en titelnummer, vind ik wel meteen het beste. Black Sabbath van Black Sabbath is er niks tegen. Zo heerlijk onheilspellend. Zo huiveringwekkend gezongen ook. Als een geest.

En dan die opbouw. Hoe de melodie van het begin later in het nummer terugkomt tegen een veranderde muzikale achtergrond. Je kan je bijna niet voorstellen dat dit van dezelfde artiest komt als Let's Dance.

Heel bijzonder. Afgezien van de aanwijzingen, gewoon een razend knap album.
Vanaf vorige week Vrijdag de enige plaat die ik draai.
Het is verslavend.......zoveel impact.

Thanx voor je reply man. Interessant!

Graag gedaan rien. Meer kan ik er momenteel niet van maken. Zal ongetwijfeld meer info over komen.

Echt hè! Blackstar is bizar goed imo. Het is een ijzersterke track..

Wie dat niet vindt heeft pech, want het nummer neemt een kwart van het album in.

Dan zeg je goed. Sowieso pech want het is een episch stukje muziek imo

Laat ik beginnen dat ik de dood van Bowie een klap voor de muziek vind: de man heeft werkelijke geniale muziek gemaakt. Maar, bij de explosie van reacties op dit album na zijn dood dacht ik wel: had dit album zoveel aandacht en positieve reacties gekregen als Bowie nog geleefd had.

Laten we wel wezen: op Lazarus en Dollar Days na is dit album zo ontoegankelijk als het maar zijn kan. Ik neem de oom van mijn vrouw als voorbeeld: na de dood van Bowie blindelings Blackstar gekocht. Hij moest schoorvoetend bekennen dat het album toch wel hele zware kost was. Gekocht met de Bowie-nummers uit zijn jeugd in zijn achterhoofd.

Dan het album zelf. Het titelnummer intrigeert mij. Ik wil de muziek op de een of andere manier helemaal niks vinden (die zang en teksten, ik kan er niks mee), maar toch blijf ik hem opzetten. Uiteindelijk gaat dit nummer geen blijvertje worden denk ik. Nee, dan het tweede nummer. Ook behoorlijk obscuur, maar die dwingende ritmesectie met die wereldvreemde tekst komt juist wel weer binnen bij me.

Lazarus......dit nummer vond ik voor de dood van Bowie al een ronduit GENIAAL nummer. Door de dood van Bowie krijgt de tekst ineens veel meer inhoud en lading. En ondanks mijn nuchtere houding: ja....dit doet toch wel wat met je. Op dit nummer is het experimentele van Bowie terug gebracht tot iets wat nog lekker in het gehoor ligt. Het is popmuziek wat schuurt en dat brengt een heerlijke spanning in het nummer.

Van de overige nummers vind ik eerlijk gezegd alleen Dollar Days een vermelding waard. Een bijna klassiek Bowie-nummer met een heerlijke opbouw. De rest van de nummers vind ik gewoon te experimenteel voor mijn smaak. Op de nummers 4, 5 en 7 pakt het experiment met ritme-sectie, afwijkende zang en de sax mij gewoon niet.

Uiteindelijk is muziek gevoel. Voor mij persoonlijk kent dat pieken (kippevel bij Lazarus) maar nog meer dalen (veel pakt mij niet). Ik houd het op 3,5 ster.

Dit album hoort tot zijn rijtje van Hunky Dory, Ziggy Stardust, Diamond Dogs, Station to Station, Low, Heroes en Scary Monsters. Sorry voor de jaren 90 albums maar ik haakte bij Tonight al af.
Maar dat ga ik nog zeker goedmaken.
Had hem toen nog live gezien in Nijmegen maar dat was een aanfluiting, zo ongeinspireerd!
Toen had ik het helemaal gehad met hem.
Zijn laatste 2 albums zijn gewoon heel sterk en hij was volop weer in de schijnwerpers.
Het mooie van Bowie was gewoon dat hij iedere keer met iets nieuws kwam, een andere sound of wat dan ook, het verveelde nooit.
Zoals in de jaren 70.
Nu ook, het is gewoon klasse om dat jazzy geluid te laten horen, wellicht om dit album toch wat bevrijdend te laten klinken?
Hij laat de artiesten in hun waarde en pikt hun ideeen ook op, volgens mij werkt hij niet met een vast structuur van te voren gemaakt.
De muzikanten hebben hun eigen inbreng. Maarja hij werkte met Ronson, Eno, Fripp, Belew, Vandross Nile Rodgers, etc etc. Die drukten volgens mij een behoorlijke stempel op de produktie en Bowie pikte dat ook op.
Dat zal nu niet anders zijn, deze jazz muzikanten zijn voor mij onbekend, maar het geluid is tov The Next Day totaal anders.
De volgers van Bowie moeten ook enigzins flexibel zijn, ikke niet want haakte toen af..lol.
Dat geluid van Black Star doet me een beetje aan Diamond Dogs denken.
Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing reprise zou er nu mooi tussen passen. Donker geluid en een sax erbij. Ik ben niet iemand van de teksten maar dan zou je ook denken dat hij dan over het leven zingt? Zo kan je vanalles interpreteren, wat nu ook met Black Star gebeurt.
En zo hoort het ook met Bowie, hij is ongrijpbaar, laat zich niet in een hokje stoppen en stuurt jouw geest naar alle kanten op behalve rechte pad. Lol

Toch nog eens de teksten erbij gepakt en in het licht gehouden:

In Dollar Days staat consequent geschreven: I'm dying to, dus niet "too". Waar een beetje kunstlicht soms niet goed voor kan zijn, i.p.v. alleen een "solitary candle" tenmidden van een rookgordijn..

gezien de context was het gelijk wel duidelijk dat het 'dying to' moest zijn. Mensen horen wat ze willen horen. Net als de x-ray die langs komt in een ander liedje: niemand die meer aanneemt dat dit woord gewoon in een andere context kan langskomen. Ik heb niet eens een idee of een x-ray gemaakt wordt als je kanker hebt. Bij een gebroken been wel. Dat weet ik uit ervaring.

Soms wordt dat gedaan ( en of een scan) om eventuele uitzaaiingen te detecteren, gericht zoeken is vaak duurder , ingrijpender.

Op zich wel verwonderlijk dat een gedachtenwisseling over een x-ray strikt genomen on topic is.

Iedere keer kippevel bij het fantastische Lazarus..
Thanks David, dat je ons dat naliet!!!

Denk toch niet dat dit zal uitgroeien tot m'n 'favoriete' of 'beste' Bowieplaat.
Ik kan maar niet over de zang. De muziek is zeer verfrissend en ik denk ook dat David Bowie de muziekwereld een boodschap heeft willen meegeven. We gaan 'terug' naar meer intieme muziek.
Jazz zal een enorme revival beleven. Sluit ook mooi aan op de vinylrevival.
Een nummer als Blackstar maar ook Lazarus is gewoon onverdraaglijk. Ik hoor alleen maar een man in doodsangst. Bowie was in de kern misschien erg introvert en kon alleen bij drugs of via muziek communiceren. Maar ik hoor hem nu in doodsangst.

De albums Station To Station, Heroes en Low intrigeren me momenteel enorm. Tussen die albums wil ik niet eens kissebissen welke 'de beste' is, ze horen bij elkaar en soms luister je de een wat meer en soms de ander maar het is een heerlijke Bowieperiode.
Ze zeggen tijd heelt alle wonden maar dit ★ zal over twee jaar nog even hartverscheurend angstig klinken.
Voor mij dan.

Niet 'het beste' album maar zeker het meest memorabele album van Bowie.

Kun je een album een 5-sterrenwaardering geven als je het eerlijk gezegd nou niet bepaald een setlist van meest favoriete songs vindt? Als je het album soms zelfs vermijdt om te draaien?
Ja dat kan.
Bij meesterwerken.
Als er over de dood heen nog herrie wordt getrapt Rebel Rebel, dan doe je het goed
Dat donkerblauwe pak stond hem goed.

En dat is los van persoonlijke smaak en voorkeur toch absoluut het geval bij dit album.
★ ★ ★ ★ ★

R.I.P. David Bowie.

Ik ervaar de beleving van dit album ook anders dan op 8 januari jl.
Muzikaal is ★ er natuurlijk niet meer of minder door geworden.
Daarom was het op 8 januari al een ★ ★ ★ ★ ★ album voor mij.
De beleving is wel degelijk anders geworden. Logisch dat nu euforie wordt afgewisseld met verslagenheid. Ik betrap mij erop dat ook ik dit album zo nu en dan vermijd en het oudere werk prefereer. Dat komt wel goed, al duurt dat gewoon even!

Mooie uitvoering buizen, had ik nog niet gezien, maar het materiaal van Bowie is ook simpelweg te uitgebreid om ook maar een gedeelte van gezien/gehoord te hebben.

Overigens ben ik het eens met je stelling dat dit geen klassieker gaat worden, althans niet op basis van de muziek an sich. De impact daarentegen zal waarschijnlijk de historie ingaan als legendarisch, maar inschatten hoe je iets over twee jaar gaat zien is eigenlijk niet te doen.

Heb net Lazarus en I Can't Give Everything Away als favoriete twee songs opgegeven, niet toevalligerwijs ook de meest "Bowie-achtige' nummers (hoewel die term ook een discutabel Frenz-verzinsel is)

Dat lijkt mij allemaal projectie. Ik hoor het althans niet. Volgens Visconti heeft Bowie nooit angst getoond. Het nummer Blackstar klinkt wel lekker angstaanjagend, maar dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat Bowie bang was.

buizen
Misschien moet je eens kijken naar 'kijken in de ziel'. Daar worden verschillende mensen geïnterviewd die opgegeven zijn. Dat geeft wellicht een wat reëler beeld van wat mensen meemaken dan je nu hebt.

Na een wat vreemde en drukke week vol Bowie-rouw, extreem veel Mume-gebruik, continu Blackstar draaien en tevens ook mijn eigen optreden waarin ik, overigens tot grote dankbaarheid, Heroes heb mogen vertolken lijkt mijn hoofd voor wat betreft dit onderwerp en deze plaat een beetje tot rust te komen.

Langzaamaan komt mijn rationele kant, die ik toch even kwijt was, weer naar boven. Ik heb hier in het korte eerdere postje al op gealludeerd, namelijk dat af en toe een lampje aandoen (zowel letterlijk als figuurlijk) om bijvoorbeeld de teksten eens goed te lezen wonderen kan doen. Of het album overdag, bij daglicht beluisteren, in plaats van alleen maar iedere keer rond het Wolvenuur bij kaarslicht, terwijl de rookwolken om mijn hoofd de Man met de Zeis lijken te projecteren. Over de Goden verzoeken gesproken. Overigens, niemand hoeft zich zorgen te maken, ik versta de kunst van het semi-literair overdrijven ook wel.

De oplettende user zal gezien hebben dat ik mijn stem verlaagd heb van 5,0 naar 4,5. Er heeft zich hier lang een discussie voltrokken onder andere over in hoeverre men zich laat leiden door emotie, dan wel andere zaken die niet direct zijn betrokken op de muziek van dit album.

Ik volsta te zeggen dat ik de afgelopen week wat dat betreft niet helemaal mezelf was en volop in de emotie zat. Vanuit die emotie uiteindelijk 5 gestemd, waarbij ik alle elementen die niet met de muziek te maken hadden ook meenam. Dit is niet de manier waarop ik normaal stemmen toeken (ego-inconsistent oftwel ik-vreemd zegt men wel eens) en heb dit dan ook gecorrigeerd.

Muzikale verantwoording: Het is natuurlijk wel nog steeds een zeer avontuurlijk Bowie-album met in elk geval drie songs die nog steeds grote impact op me hebben en waarschijnlijk ook zo de, of mijn, geschiedenis ingaan. Ik doel hier uiteraard op Blackstar, Lazarus en Dollar Days. En nog steeds draai ik het album ongeveer twee keer per dag en geniet ik er ten volle van en zweven de nummers door mijn hoofd (wel op een prettiger, minder benauwende manier dan voorheen).

Dan volgen de heerlijke songs Girl Loves Me en I Cant' Give Everything Away.

De overige twee, Sue en Pity, verhinderen helaas toch het volle pond. Het zijn muzikaal uiterst weelderige songs, maar missen toch de impact van de overige 5 en in het geval van Sue wordt ook de opbouw van de hele plaat een beetje geweld aangedaan. Bovendien zijn het ook nog eens twee oudere, reworked songs die gevoelsmatig niet helemaal in de lijn van de rest liggen, nog los van de tekstverwijzingen.

Desalniettemin is 4,5 natuurlijk wel een klein meesterwerkje en evenaart hiermee in mijn eigen Bowie-statistieken:

- Ziggy Stardust
- "Heroes"
- 1. Outside

Het beste sinds 1.Outside dus

Hear, hear, onze Bob zich ook losgemaakt van zijn posthuumpsychose (heerlijk woord), heel goed, nu buizen nog

Ben het geheel met Ziegler eens, die docu is zeer indrukwekkend, held Rene Gude is altijd een feest om te aanhoren, maar ook van de 'gewone' mensen valt heel wat te leren.

Muziek staat voor mij zo goed als gelijk met gevoel en emotie

Geef hem even de tijd, hij heeft hem net binnen en wordt nu pas overweldigd...

Bij mij was het trouwens zowel een pré- als postuum psychose. Maar het woord an sich kan ik me steeds meer in vinden. Hoe dan ook, het blijft een week die ik nooit meer zal vergeten en de plaat uiteraard ook niet!