David Bowie - ★ (2016)

Robertus - Mooi en eerlijk stukje, kan me helemaal indenken hoe je in de waas van alle emoties de volle mep geeft. Elk nieuwtje moet even landen en wanneer dat uiteindelijk het geval is is alles rationeel ook meer te plaatsen. Wat ik me (volgens mij velen met mij) trouwens afvraag is in hoeverre dit album nu is geschat op muzikale grootsheid. Als Bowie nog leefde, hoe zou er dan gestemd zijn? De eerste pagina's laten dat zien, echter ging het na het overlijden pas volledig los met een Whitestar als kers op de posthuumpsychose-taart Ik heb er wel van genoten. Lange tijd geleden dat een plaat zo de gemoederen heeft doen bezighouden. Het was leuk om steeds te kijken of hier nog wat gepost is, de recensies en opvattingen van mensen te lezen en uiteindelijk zelf een mening te vormen. Evenals buizen duurt het bij mij ook lang voordat ik het album volledig kan luisteren, ik heb niet veel tijd voor muziek op dit moment. Lazarus komt al binnen als een mokerslag, ook omdat het precies weergeeft hoe ik mij voelde in eenzelfde situatie als Bowie, daarover volgt meer bij mijn recensie van het album. Dat gezegd hebbende wil ik ook nog zeggen dat ik echt bijzonder genoten heb van lennon's stuk over het album, een prachtig en gevoelig stuk. Voor de liefhebber hier te lezen.

Uiteindelijk heb ik gewoon genoten van de hele (positieve) hysterie eromheen!
Nu het album nog...

Dank je wel Monsieur. En voor wat betreft White Star, daarover is Bowie op de plaat meer dan duidelijk:

"I'm not a white star, I'm a black star"

[eigenwijs modus] dat zingtie op Blackstar, ja [/eigenwijs modus]

Overigens ben ik het eens met Monsieur, ook ik heb zeer aangename uren (dagen?) doorgebracht in dit topic

Me 2.

Gooi het album met een half omhoog.
Er zit genoeg in die 7 nummers, ik heb al lang niet meer zo'n gevoel gehad bij een album. En Blackstar titelsong is moddervet. Wat een geniale plaat zeg. Kan mij ook niet storen aan de afmix van het album ofzo. Vind het heerlijk klinken.

Hoger kwaliteit imo

4.5*

Toch was die onderhuidse spanning er.. flikt die kameleon het om als Lazarus nog éénmaal te herrijzen... Ik stond afgelopen donderdag te bevriezen op station Amersfoort toen ik hier typte 'De ochtend is nog jong...' met de hoop op...
Uiteindelijk zong hij onze hoop al de koelkast in inderdaad.
Maar goed, we zijn toch allemaal niet zo goed in signalen oppikken gezien Lazarus, de video en meer 'niet te missen' verwijzingen.

Toen ik een jaar of zes was zag ik op de televisie een man die op de kop op een trap liep met twee gekleurde ogen met hele rare muziek erbij. Na deze muziekvideo of film moest ik onbewust denk ik niks meer van deze man weten.

Slecht om te zeggen, maar dit album is een goed begin van dit jaar. Duister, donker en met hoop. De grootste sterren zijn wat mij betreft de blazer(s), bassist en drums op dit album. Dit album is dus mijn eerste kennismaking met Bowie, binnenkort maar eens een docu kijken, wat deze muziek pakt me wel!

Na 'Blackstar' is 'Lazarus' het tweede nummer, wat ik van dit album gehoord. Het zijn allebei aparte mooie nummers, waarvan ik 'Blackstar' wel het mooiste vond. Opvallend dat dit album nu al zo hoog scoort (4,25*-score uit 437 stemmen die tot nu toe zijn gevallen; als een album geen twee jaar oud hoefde te zijn, zou dit zomaar in de Musicmeter Album-top-250 kunnen belanden).

35 pagina's in pakweg 9 dagen. Is dit eerder voorgekomen?

Trouwens, heeft iemand anders ook het gevoel dat de sfeer van het album overeen komt met Station To Station?

Geen idee, maar 'Ziggy Stardust & the Spiders from Mars' hebben ten opzichte van 6 dagen geleden, 7 plaatsen winst geboekt (gestegen van plaats 37 naar 30).

Het is ook nog nooit voorgekomen dat ik maar liefst twee lange "meningen" heb geplaatst bij hetzelfde album in een tijdsbestek van minder dan een week om een half sterretje verschil te verantwoorden

Over dat andere wat je zegt: Het heeft wel raakvlakken, maar zelf dacht ik qua sfeer meer aan Low en 1.Outside. Nu ja, Station To Station heeft ook wel iets wrangs; een beetje dansen op de vulkaan gevoel.

Feit voor mij is wel dat, zelfs zonder wat er gebeurt is, dit album een onbetwist Bowie-meesterwerk is dat zich moeiteloos kan meten met alles uit het verleden.

Helemaal mee eens. Bowie stapte uit de safety zone en heeft een heel eigenwijs, broeierig en prachtig beladen meesterwerkje gemaakt wat in elk geval de vergelijking met zijn allerbeste werken moeiteloos aankan.

Hij stapte ten tijde van Tin Machine al uit de safety zone, imo.
En vanaf die tijd heeft hij diverse diamanten uit het steen geslagen, iets dat menigeen vaak vergeet/ontkent.

Ja, klopt. Heb van Tin Machine niets in huis, wel het eerste album via youtube pas geleden beluisterd. Het rockt wel lekker moet ik zeggen, beter dan Never Let Me Down.

Volgens mij heeft Bowie meerdere malen in zijn zeer indrukwekkende carrière zijn safety zone verlaten..dat is toch ook waar hij onder andere zo enorm om bewonderd wordt?

TM lijkt op de sound van een band die in een peperdure, New Yorkse garage zit te raggen. Grotestadsmuziek is het al genoemd. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Lekkere plaat.
In mijn herinnering valt het 2de album tegen.

Zelf ben ik niet direct een Bowie fan, maar toen ik voor het eerst de titeltrack Blackstar hoorde stond deze plaat hoog op het 'die moeten we in de gaten houden' lijstje. Vrijdag kwam hij uit en zondagmiddag toch het vinyl maar gekocht, zonder verder veel van het album gehoord te hebben. Eigenlijk alleen op basis van de titeltrack en Lazarus. Die avond 6x achter elkaar gedraaid. Waanzinnige plaat! Zeker in context van alles wat er bij Bowie tijdens het maken van deze plaat allemaal in zijn leven speelde op dat moment. Die avond slecht 1 week geleden kwamen de teksten al binnen, maar sinds maandag..... Overweldigend album en wat mij betreft een meesterwerk

De eerbetonen zijn ook mooi, wakker worden met Chris Cornell die Lady Stardust doet, The Boss Rebel Rebel (via Rolling Stone, moest even een hilarisch berichtje checken van de bassist van Rage Against The Machine, die excuseerde zich voor Limp Bizkit, rightly so)

Kun je toelichten waarom je bij Blackstar moet denken aan Station to Station, kaztor?

Overigens is zijn diamantmining business al behoorlijk wat eerder ontstaan, bijna 20 jaar voor Tin Machine zou ik zeggen.

Ik bedoelde dan ook vanaf zijn zogezegde dip (LD t/m NLMD).

* heeft dezelfde beladen, onheilszwangere sfeer als STS en de songs zijn ook breed uitgesponnen. Natuurlijk, STS heeft sporen van funk die gelieerd zijn aan het YA-zijstapje, maar dat is alleen een onderdeel van het plaatje.
Vooral bij het titelnummer van * heb ik het idee dat het titelnummer van STS eraan ten grondslag ligt. Dezelfde structuur en dus eenzelfde sfeer.

Ik hoor ook niet wat je bedoelt. De enige overeenkomst is de lengte van de songs.. (bijna)

De structuur van Station To Station is wat mij betreft toch totaal niet te vergelijken met Blackstar. Dan heeft The Width Of A Circle er nog meer van weg.

Grappig, dat nummer heb ik echt net geluisterd. En hoewel ook behoorlijk duister klinkend, komt ook die niet echt in de buurt van de unieke sound van deze *.

Kortom, niet veel anderen horen de overeenkomst, ik dus ook niet.

Blackstar staat qua stijl behoorlijk op zichzelf (net zoals Station to Station, da's wel een overeenkomst )

Over overeenkomsten gesproken, [gladijs modus] ik luister dus net voor het eerst Reality, prima album, ga ik zeker vaker beluisteren. Het album is bijna klaar en ineens bij Bring Me The Disco King hoor ik dat Blackstar toch niet zomaar uit de lucht is komen vallen, het had erop gepast [/gladijs modus]

In 1 woord: Prachtig. Zeker de liefhebber van saxofoon heeft bij dit hoogstandje van Bowie volop te genieten. En dan het nummer 'Lazarus' met de onheilspellende bas die zowaar herinnert Joy Division: een ware klassieker. Bowie bedankt.......

Die vergelijking had ik een week geleden ook al gedaan met joy division, maar niet gepost. Dezelfde lugubere en kille sfeer heeft dit album ook vind ik. Ik kan me trouwens niet voorstellen als bowie kans op genezing had gehad dit album er zo uitgezien had. Natuurlijk is dit een afscheidsalbum, de bijbehorende clips van lazarus en de titeltrack zeggen mij wel genoeg.

Ben nu ook best benieuwd naar die andere 8 tracks die hij nog heeft opgenomen eigenlijk.

8 tracks, 7 tracks, 5 tracks of genoeg materiaal voor nog een paar albums... Ik heb het allemaal al gehoord. We zullen wel zien wat het geven zal in de toekomst!

Dat moment dat je A New Career in a New Town hoort aan het begin van I Can't Give Everything Away... Een van mijn favoriete nummers, fantastisch.

Iemand een idee waar de clip van Blackstar nou op slaat? Voor zo'n mysterieus nummer vind ik de video echt dramatisch over de top en afbreuk doen aan het fantastische nummer.

Dit is gewoon een waanzinnig en vooral intens album, heb hem pas in de middag gekocht, maar vandaag al 3 keer gedraaid. Er zitten geen zwakke momenten in, en vind vooral de impact gewoon super. Je moet hem ook maar steeds weer durven draaien. Uiteraard vind ik lazarus en de titeltrack erbovenuit steken, de rest klinkt wat vriendelijker en wat minder intens. Erg mooie plaat, en beslist een afscheid waar velen van kunnen dromen maar nooit waar zouden kunnen maken.

Dat veranderde bij mij des te vaker ik 'm draaide. Inmiddels vind ik de hele plaat intens en bijzonder, ook side 2.

Sue is ook een fantastisch nummer, en dan vooral de laatste minuut voor het einde zo mooi intens instrumentaal, geweldig gewoon!