David Bowie - ★ (2016)

Dat is waar. Maar ik zou dan eerder zeggen dat dit uiteindelijk zijn afscheidsalbum is geworden. Tijdens de opnamen en daarna was hij nog in behandeling. De kanker had ook overwonnen kunnen worden. Dan was hij misschien 75 geworden en waren er misschien nog drie albums gevolgd.

De kameleon verandert altijd. Respect!
I can't give everything away...
Indrukwekkend laatste album. Veel Bowie tijdperken komen langs.
Zijn involved leeft voort. R.I.P

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Op 1 januari kon ik de verleiding niet meer weerstaan, en kon niet meer wachten tot ik het vinyl in handen had. Dus besloot ik het gelekte album te downloaden. Lazarus en Blackstar kende ik inmiddels, en daar was ik al aardig van onder de indruk. Dit album valt samen met mijn Bowie revival die ik al sinds november onderga (na de aanschaf van de box five years) De release van dit album kwam dus lekker uit! Ik had al een recensie klaar liggen toen het verschrikkelijke nieuws van de man zijn dood naar boven kwam op 11 januari. Dat veranderde de zaak compleet. Niet dat ik het album slechter vond, maar het luisteren ervan was ineens wel anders.
Het herinnert me aan de dood van Freddie Mercury, al was dat enigszins uitgelekt, het werd pas bekend één dag voor zijn dood. En ook hij en zijn band schreven nummers die achteraf gezien daar over gaan. Al met al is het super knap dat Bowie dit geheim heeft weten te houden ondanks alle social media e.d. van tegenwoordig. De man omringde zich heel duidelijk met pure vertrouwelingen. Die wist hij knap te selecteren, net als hij altijd deed met producers en muzikanten. Zo ook weer op deze plaat.
Het heeft een week geduurd voor ik mijn clear vinyl versie wilde openen om te draaien. Wat een mooi item is het. Mooi boekwerk, mooie hoes, en mooi vinyl. Absoluut een fantastisch item om in bezit te hebben. Het boekwerk ga ik later nog eens uitgebreid bekijken, maar ik ben benieuwd wat ik daar nog in kan ontdekken. Ik zie in ieder geval erg mooie fotos van een oude Bowie (en wat mager) maar nog steeds met kilos charisma. Dat neemt niemand hem af. Zelfs nu niet.

1.★ (9:57)
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was met de vrijgave van de clip. Eerste indruk was dat het een wat moeilijk en vreemd nummer was, vooral het eerste deel. Maar de clip intrigeerde me ook enorm. En de zang van Bowie, ingetogen, triest, mysterieus... Wat een goed nummer eigenlijk. Al snel keek ik 'm een aantal keer achter elkaar en was ik verslaafd aan het nummer. In de clip zie ik een afscheid van Major Tom. Tot zover begreep ik het. Typisch Bowie om dit als eerste single uit te brengen. Niet dat het nu nog hetzelfde is als tientallen jaren terug, maar het is er wel een die opvalt waar hij de aandacht meteen mee trok. Wat een klasse opener. Heel vreemd, maar verdomd lekker.

2.'Tis a Pity She Was a Whore (4:52)
Ik ken dit nummer niet in zijn originele staat (als b kant van Sue) dus ik kan alleen maar oordelen over dit resultaat. Een opvallende titel vind ik. Mooi uptempo nummers, met een sax die wat moeite heeft met in het nummer komen (lijkt het) maar uiteindelijk een mooie lijn vindt. Bowie varieert zijn vocalen met mooi laag en hoog. Het is muzikaal gezien wel een enorm Bowie nummer, vooral veroorzaakt door de sax die ook alle tonen lijkt te willen spelen. Mij stoort het niet, maar kan me voorstellen dat een leek dit wat storent vindt. De titel is ook van een toneelstuk uit de 16e eeuw (van John Ford), maar ik weet niet of Bowie hier aan refereert. Aangezien hij nogal aangetrokken was tot dit soort dingen kan ik het me wel voorstellen.

3.Lazarus (6:22)
Tja, dit nummer was al het juweeltje van het album, maar na zijn dood grijpt dit nog vele malen meer aan. Ook deze clip op de dag van release meteen gekeken. Het nummer grijpt me meteen bij de strot. Ook al voor alle kennis van nu. Het rare is dat het duidelijk is dat Bowie in de clip in het ziekenhuis ligt, en het slecht met gaat. De dood lijkt onder zijn bed zijn leven te willen grijpen. Maar ik, en ik denk niemand, zag dat andere bericht.. Nu hij dood is weten we wel beter. Wat een tragisch en triest nummer. Maar daarom ook zo verdomd mooi. Bowie zingt het zo verdomd mooi, ik voel me nog aangedaan als ik het hoor. Maar het nummer schreeuwt om gedraaid te worden. Zeker na zijn dood is dit nummer een soort troost nummer voor me. De gitaar aan het begin en einde is desperaat... de drum is triest... de sax huilt, en Bowie treurt.....Absoluut het mooiste wat er op dit album te vinden is.

4.Sue (Or in a Season of Crime) (4:40)
Ook dit nummer ken ik niet in zijn oorspronkelijke staat. Een mix van een rock / drum 'n bass nummer komt me tegemoet. Het ritme is niet bij te houden, dat past weer mooi bij de man. Helaas heeft dit nummer mij nog niet weten te overtuigen. Er gebeurt muzikaal heel erg veel, en het heeft daarom wellicht wat meer tijd nodig om te rijpen.

5.Girl Loves Me (4:51)
Dit is een nummer wat in de loop der tijd (sinds 1 januari dus) ontzettend is gegroeid. Wat zingt Bowie hier mooi. Die hoge uithalen aan het einde van sommige zinnen zijn waanzinnig! Het refrein is betoverend mooi. Als ik dit hoor wordt ik toch enigszins blij, want wat laat de man een parels achter voor ons. De tekst is deels in een onverstaanbare taal gezongen (blijkbaar een taal die werd gesproken in Gay bars in Londen tijdens de 70's, genaamd Polari) Ik kan hier dan ook niet wijs uit worden, maar soms spreekt de melodie genoeg om het te bewonderen. Dat is bij deze beauty het geval.

6.Dollar Days (4:44)
Over dit nummer is ook al genoeg gezegd. Voor zijn dood een prachtig nummer, maar na zijn dood horen we Bowie ineens zingen "I'm dying too". Wat een andere dimensie ineens. een prachtige sax trekt me mee het nummer is. Bowie zingt wat hoger dan normaal, dat geeft het nummer een lievelijk gevoel. Tot het inmiddels bekende zinnetje. Bowie lijkt zijn fans in dit nummer te bedanken voor alle steun tijdens zijn carriere. "don’t believe for just one second i’m forgetting you’ het is verschrikkelijk mooi, hij lijkt het rechtstreeks voor mij en andere liefhebbers te zingen. Maar tegelijkertijd is het verdomd moeilijk om te horen. Het heeft tijd nodig om hier zonder brok in mijn keel naar te kunnen luisteren. Prachtig nummer, zondermeer.

7.I Can't Give Everything Away (5:47)
Dit nummer doet me muzikaal wat denken aan David Bowie - Black Tie White Noise (1993). De harmonica refereert naar zijn song "A New Career in a New Town” van het album David Bowie - Low (1977). Nu lijkt het erop of Bowie zich verontschuldigt dat hij er zo tussenuit gekropen is, zonder dat we wisten dat hij ernstig ziek was. Het is hem vergeven, ik geef hem zelfs groot gelijk. De sax heeft weer een grote rol in dit nummer. Het strookt niet helemaal met de rest van het nummer, waardoor het soms wat teveel de aandacht weg trekt van de rest van het nummer. Door de tekst nu een wat meer bijzonder nummer. Voor zijn dood vond ik dit samen met Sue de mindere tracks van het album.

Achteraf hoorde ik dat Bowie het album al af had toen hij hoorde in november dat hij terminaal was. Dat houdt dus in dat de songs zijn opgenomen in een periode dat hij nog de hoop had op genezing.
Alleen de sterfelijkheid van Bowie was wel naar voren gekomen, en zijn verwerking daarvan lijkt in de nummers te zitten.
Toen ik het album net had vond ik het meteen fantastisch. En gelukkig velen met mij. 5 van de 7 tracks zijn enorm sterk. De korte speelduur van de plaat draagt er aan bij dat het dan zo'n indruk maakt. Nu we allemaal weten hoe het zit heeft de plaat een compleet andere lading, en ook het sentiment er achter is totaal anders. Bowie's zwanenzang is en blijft een prachtig album. Ik twijfel nog tussen 4 en 4,5. Voorlopig 4

De grote ster van de aarde, verlaat ons als zwarte ster. Ik kijk af en toe omhoog of ik 'm zie schijnen, want hoe zwart hij zal zijn, het is en blijft Bowie, dat moet gewoon stralen!

Hé lennon, dat kan dus niet hè, een uitgebreide recensie over Blackstar en niet eens een speculatietje erin, volledig relevant en on-topic, schande!

Met mijn eigen terugkeer op aarde overweeg ik zelfs een halve ster te verwijderen, ik ben zwaar tereulgesteld dat White star er niet is gekomen (grapje). But more seriously, ik kan maar niet into het eerste nummer komen, vandaag in zijn geheel weer eens het album tot me genomen, maar vind ik dit album beter dan Aladdin Sane? Hmm, ik denk er nog even over na........

Sterke review lennon

Dit kan je toch niet vergelijken met zijn oude werk.

waarom niet?

Omdat hij deze laatste cd met de dood in de ogen gemaakt heeft. Als je jong bent sta je toch heel anders in het leven.

In zijn vroege werk was hij observator, legde hij de vinger op verschijnselen die hij waarnam. Blackstar is naar binnen gekeerd en gaat over het eigen ervaren, het lijden van het ik.

Iedereen heeft recht op zijn mening.

Blackstar slaat vast op zijn mooie echtgenote met wie David al zoveel jaren gelukkig getrouwd was.
Je zou haar jonger schatten dan haar kalenderleeftijd. Ze is goed geconserveerd door de jaartjes.


Word wel een beetje moe van die vele vele 'duidingen' van zijn teksten, of anderszins vermeende 'boodschappen'.

Ieder zijn eigen mening inderdaad. Maar heeft Bowie het op dit album over "het ik" en "het lijden" daarvan?

Het zijn allebei muziekalbums van dezelfde artiest nota bene, weliswaar uit een ander tijdsgewricht, maar ik zie nog steeds niet in waarom er geen vergelijk mag plaats vinden, beide (en alle andere muziek) beoordeel ik op basis van hoezeer het mij raakt, niet welke staat de uitvoerder is.

Sterker nog, Blackstar zet ik tussen alle andere prachtige muziek van Bowie en dan weet ik al sowieso dat Ziggy en Station daar boven ingeschat worden. Dat kan in de loop der tijd veranderen, maar nu dus niet

Mensen lijken vaak te denken dat vergelijken hetzelfde is als gelijkschakelen.

Nee sorry het gaat over zijn verjaardagsfeestje toen ie 10 werd en voor het eerst op een brommer reed.

Ieder zijn mening...

Voorlopig ben jij degene die de stellingen poneert (Bowie was een observator in den beginne, oh ja?) en Kronos stelt alleen een vraag.

Was tie vroeg bij dan, 10 en al brommerrijden

Doe 's een verwijzing naar een tekst of een album om deze stelling te staven, ik zie het niet, maar dat kan ook aan mijn beperkingen liggen, enlighten me

Life on mars (leuke is dat eigenlijk niemand weet waar het precies over gaat)
up the hill backwards (veel songs van scary monsters)

always crashing in the samecar
because your young
sons of the silent age
rebel rebel


ziggy die tenonder gaat

major tom, die nooit meer terugkomt uit de ruimte, die in de tweede versie niet meer uit zijn junkie zijn kan komen.

moet ik doorgaan, bijna al zijn songs gaan over mensen, hun gedrag, de psychologie erachter.

Dus een song waarvan niemand weet waar die over gaat geef jij als bewijs van een stelling dat Bowie een observator was? Sterk argument

Scary Monsters is nou niet bepaald een vroeg werk, maar vooruit. Wat roepen is niet bewijzen, hoezo is hij daar een observator dan?

Heel Ziggy Stardust heeft niets, maar dan ook niets met observatie te maken, als het al in te schalen in, dan is het personificatie/identificatie met een plastic popstar (zijn eigen woorden)

Niet zomaar wat roepen en je er zo makkelijk vanaf maken

[edit] je zet er telkens nieuwe nummers tussen, zo wordt het lastig integraal te reageren, helaas staat er geen enkel onderbouwd nummer tussen

nee, laat maar zitten, je definitie van een observator is dermate bedroevend dat discussie zinloos is

Als je niet snapt dat Bowie een observator pur sang is, dan snap je wel erg weinig van wie Bowie is.

It's a God-awful small affair
To the girl with the mousy hair
But her mummy is yelling no
And her daddy has told her to go

(jezus het was een onbelangrijk iets, maar haar vader zegt dat ze moet gaan kijken, en haar moeder zegt NEE, ze denkt dat het heel belangrijk is)

But her friend is nowhere to be seen
Now she walks through her sunken dream
To the seat with the clearest view
And she's hooked to the silver screen

(ze kan de vriend niet vinden, en verzeilt in een ondergaande droom, was hij toch heel belangrijk voor haar zoals haar vader zei, en waar is hij gebleven?
Met die gedachten nestelt ze zich voor het scherm waar ze niet meer weg van kan komen.)



But the film is a saddening bore
For she's lived it ten times or more
She could spit in the eyes of fools
As they ask her to focus on

Maar de film die ze zelf afdraait, waar en was ie heel belangrijk voor haar (vrije interpretatie, het blijft Bowie he) en tientallen keren gezien heeft begint te vervelen.

Eigenlijk is ze door een klein voorval dat door de commentaren van de ouders geheel uit proportie is getrokken in een eigen wereld verzand met vraagtekens waarop nooit antwoord zal komen. (is there life on mars???)
Sailors fighting in the dance hall
Oh man look at those cavemen go
It's the freakiest show
Take a look at the lawman
Beating up the wrong guy
Oh man wonder if he'll ever know
He's in the best selling show
Is there life on Mars?1

It's on America's tortured brow
That Mickey Mouse has grown up a cow
Now the workers have struck for fame
'Cause Lennon's on sale again
See the mice in their million hordes
From Ibiza to the Norfolk Broads
Rule Britannia is out of bounds
To my mother, my dog, and clowns
But the film is a saddening bore
'Cause I wrote it ten times or more
It's about to be writ again
As I ask you to focus on3

Sailors fighting in the dance hall
Oh man look at those cavemen go
It's the freakiest show
Take a look at the lawman
Beating up the wrong guy
Oh man wonder if he'll ever know
He's in the best selling show
Is there life on Mars?

Maar gelukkig hebben we jou als ultieme Bowie duider

Als je normaliter terecht zou kunnen verwachten bij een albumbespreking te lezen hoe ie klinkt, de kwaliteit van de songs, etc. en misschien nog wat side-info dan moet dit albumtopic wel erg surrealistisch over komen.

ha ha ha nee man, zoveel waar ik niks van snap, ben ook maar gewone sterveling.

Is dit niet meer een discussie die hoort bij de artiest?

Mijn recensie binnen 5 minuten ondergesneeuwd

Excuses hoor, waffel gaat dicht.

In zekere zin is elke muzikant met teksten een soort van observator. Het mag uiteraard over de meest uiteenlopende zaken gaan maar men "observeert" en doet in een song een soort van verslag.
Ik geloof ook niet dat David Bowie daarop een soort van alleenrecht heeft. Ook niet dat hij per se de beste teksten van het universum had.
Wat wel bijzonder is, was dat hij, door middel van typetjes, het inbrengen van modieuze kleding etc. zijn eigen rol als observator visueel mooi inzichtelijk maakte, naast de goede muziek.

I'm sorry, got carried away

Hele goede observatie musician, dat geldt feitelijk voor iedere publicist, hetzij muziek, literatuur of film. Ik zou, but who am I, Bowie eerder kwalificeren als iemand die [open deur] door middel van personae zijn boodschap naar buiten brengt [/open deur]

Pff heren heren. Wat een geneuzel hier af en toe.

Mooi toch!! Het geneuzel brengt toch zowat iedereen bij dit album samen.

Ik heb lazarus en blackstar nu beluisterd en de bijbehorende videoclips gezien, vind de beelden wel bijzonder, maar de muziek is mij voorlopig te zwaarmoedig en te depressief! Heb respect voor bowie dat hij met zoiets op de proppen is gekomen vlak voor zijn dood. voorlopig ben ik niet in de stemming en heb ik geen zin om zulke zware albums te beluisteren, misschien ooit. Voorlopig houd ik het mooi bij ziggy stardust en singles collection!!

Ik denk dat iedereen hier met soort van vragen zit want het is een groot plotseling verlies.. Tuurlijk gaan mensen erop los speculeren. Het is bijna 'perfect' hoe het album is gereleased vlak voor zijn dood.
Maar ik vind het raar om elkaar bijna af te vallen omdat het een het ene erin hoort/ziet en de andere het ander.
Respecteer elkaar in elkaars opvattingen.
Als iemand het wil horen als afscheidsbrief en een ander als iets wat hij gewoon heeft geschreven en toevallig samen valt.. So be it.
Elkaar proberen te overtuigen, zoals het op mij een beetje overkomt, is ongeplaatst vind ik.
Sorry als ik wat aan het nazeiken ben. Maar viel mij op.

Geniet gewoon van het album.

En het album is bij niet uit mijn speler te krijgen. Dit kan nog weleens een favoriet worden.
Ik geef het 4* maar er zit zeker meer in.