Dream Theater - The Astonishing (2016)

Andersom gebeurt dat afkraken ook wel dermate stellig, dat ik bijna ga denken dat ik een soort stoornis bezit. Anders kan het niet dat ik van dit album kan genieten.

Disney Theater, vinden sommigen hier. DT toont zich weer eens van een andere kant, het theatrale in A Life Left Behind mag ik ook bijvoorbeeld.

Dream Theater en ik, pffffffffffffffff. In de jaren '90 en begin van de jaren '00 mijn favorite band, na Rush. Daarna langzaam verwatert, al kocht ik trouw elke nieuwe cd. Nooit werden ze slecht die albums, maar de vonk sloeg niet meer over. I&W, Awake, SFAM, 6DOIT, allemaal maken ze nog regelmatig hun rondes in mij cdspeler, de latere cd's sporadisch. Na het vertrek van bandleider Portnoy werden er 2 albums gemaakt die hun momenten hadden, maar het voor mij niet deden.

En dan komt er nu The Astonishing. Ook deze heb ik weer trouw aangeschaft, en hij heeft zijn eerste luisterbeurten gehad. Eerste indrukken? Het is hem weer niet. Slecht zal het nooit worden, en ook hier staan weer de nodige leuke momenten op. Maar 130 minuten lang? Pffffff.....

Ik wacht even met een stem tot ik hem wat vaker heb gedraaid, anders word ik gekielhaald door de 5-Sterrenkundigen.

Dream Theater. Van begins af aan heeft de band al enorme voorstanders en enorme tegenstanders. Ze zullen elkaar nooit begrijpen en dat hoeft ook niet. Ga dat ook zeker niet proberen, want wat begon als een vermakelijke discussie op de zondagmiddag is nu een nogal moeizame serie herhaling van beide kampen geworden.

Zelf behoor ik niet direct tot één der kampen. Ik vond vrijwel elk album dat ze met Portnoy uitbrachten de moeite waard, maar Mangini is een stuk minder dominant en dat is jammer, want ik weet dat het ook een fenomenale drummer is. Ik geil altijd een beetje op opvallende drums, ik kan er niets aan doen. De eerste luisterbeurt van The Astonishing is wederom dat het wat tam en vlak klinkt in de ritmesectie. De melodieuze afdeling van de heren Petrucci en Rudess lijkt iets nieuws te proberen voor hun doen, met als resultaat dat ze niet langer te onderscheiden zijn van de progmassa. Dit vind ik jammer. Pluspuntje lijkt dan weer dat James LaBrie goed in zijn vel zit. Ik heb hem lang niet meer zo actief gehoord op een Dream Theater album (meestal is hij het vlakke element op de latere albums). Ik heb het verhaal niet bestudeerd na het zien van die trailer en dat ga ik ook niet doen. Ik heb immers een hekel aan conceptalbums, dus de muziek gaat er vast niet beter van worden.

Hoewel ik aanvankelijk wat teleurgesteld ben, net als bij de voorganger, heb ik dit keer toch iets gehoord dat mijn interesse wekt. Gezegd moet ook worden dat ik niet vies ben van flink wat suiker in mijn metal/rock, dus dat zal wellicht het verschil maken.

Als iedereen alsjeblieft kan stoppen met denigrerende opmerkingen richting diegenen die de boel afkraken dan wel ophemelen, dan wordt het een stuk leuker op deze plek.

Voor de liefhebbers, een leuke review:

Dream Theater 'The Astonishing' Album Review 9.2/10 (with guest reviewer Michael Sweet Stryper) - YouTube

Een volledig ander pad is ingeslagen; verandering van spijs doet eten wat mij betreft! Tevens fraai dat dit een conceptalbum is - na meerdere luisterbeurten begint deze plaat meer & meer smaakvol te worden.

voor nu 4,5e ster voor de opperbevelhebber van de progressieve metal

Minste album van de band tot nu toe voor mij. Dubbel zo teleurstellend omdat het een concept-album betreft, iets waar Dream Theater nu juist zo goed in is. Hun vorige concept-album, Scenes From A Memory uit 1999, behoort tot mijn favoriete platen aller tijden. Ditmaal slaat men de plank behoorlijk mis, met een oubollig verhaaltje en een overdaad aan mierzoete ballads. Het is een dunne scheidslijn tussen intrigerend concept en kitscherige musical, zo blijkt maar weer eens. Helaas komt de stroperige kitsch meer dan eens langs. En dat twee uur en tien minuten lang. Is er dan helemaal niets goed aan het album? Jawel hoor: Moment Of Betrayal is top.

cd net ontvangen en cd1 heeft zijn eerste rondjes gedraaid. Zo op het eerste gehoor is het allemaal wat rustiger geworden. Ik had regelmatig het gevoel naar Six Degrees of Inner Turbulence part Two te luisteren. De sfeer van dat album kwam bij mij op. Helemaal niet verkeerd, maar ook niet wereldschokkend.
Ik heb cd2 nog niet gehoord en voor het lezen van het boekje had ik ook nog geen tijd, maar als eerste indruk lijkt me dit wel iets wat ik meer zal draaien. Het kwam ook op me over als iets dat op een podium wel eens heel goed zou kunnen uitpakken. Afwachten tot volgende maand om dat te weten te komen.

Veel fans, vooral de eerder afgehaakte, willen dat Dream Theater progressief is, maar tegelijkertijd willen velen dat ze albums als Images & Words en Awake maken die al van ruim 20 jaar terug dateren. Nu ze iets compleet anders doen zijn sommigen teleurgesteld, verward of zelfs kwaad, is te lezen in de reacties hier. Voor mij betekent progressief ook open staan voor nieuwe ideeën of methodes en dat is wat ze m.i. doen met dit album. Niet het beste ooit, maar ik kan de poging en het resultaat waarderen. Bovendien kunnen we wel verwachten dat ze over twee jaar weer met iets geheel nieuws op de proppen zullen komen.

Een veelgelezen "klacht" is dat er op dit album geen (epische) songs staan als "Scarred", "Peruvian Skies", "Home", "The Count of Tuscany", "Lines in the sand" en ga zo maar door. Ik ben niet altijd op zoek naar dit soort songs, ondanks de juweeltjes die er tussen zitten, en Dream Theater heeft duidelijk ook niet de behoefte om ze nu te maken. Het is een conceptalbum, beter woord is wellicht rockopera zoals Rolling Stone het ook noemt , en het is bedoeld om te worden beluisterd zoals je naar een film kijkt, of naar een symfonie luistert. Eén van de redenen waarom ik liefhebber ben van prog is het feit dat progmusici niet bang zijn om af te wijken van de platgetreden paden en vaak het lef hebben muziek te maken die we doorgaans niet op de radio horen. Voor mij zijn bands als Dream Theater, Rush, Saga, Styx, Marillion e.a. voorbeelden van bands die zonder airplay toch groot zijn geworden.

Ik vind dit album fris, omdat het bestaat uit korte songs met veel verschillende, pakkende melodieën en mede gedragen wordt door individuele hoogstandjes, zonder te verzanden in instrumentele krachtpatserij die de leden vaak als verwijt te horen krijgen. Goeie zang, schitterend gitaarspel en prachtig gebruik van o.a. piano en hammondorgel. En niet te vergeten de prachtige orkestrale fragmenten. Dat de bas en drums een tikkeltje zijn ondergesneeuwd is wel jammer.

Het zal voor velen een flink aantal luisterbeurten kosten om dit album echt te gaan waarderen, maar naar mijn mening is het absoluut de moeite waard. Nogmaals, dit is een opera en dat dit album bij uitstek geschikt is om in zijn geheel live ten gehore gebracht te worden lijdt voor mij geen twijfel. Dat hoop ik dan de 22e in Carré aan den lijve te ondervinden. Complimenten aan diegenen die gekozen hebben voor die locatie trouwens.

Voor de 3e maal gedraaid en sorry, maar ik vind het album steeds slechter worden. Dit is niet Dream Theater zoals ik ze graag hoor, ja 5 nummers op de 34(!). Ik zit zelfs te skippen, wat ik never doe of hoeft te doen. Er staan oh zo zwakke non DT nummers op pffffft. Sorry heren, maar het verval ingezet op het vorige album zet helaas door...
( oh ja een vol punt naar beneden)

Nee, dit is het weer niet. Sinds Portnoy weg is, is er niet veel meer aan bij Dream Theater. Zonde.

Het album bestaat voor mijn gevoel steeds minder uit 34 nummers, maar uit één verhaal met kop en staart. Mede dankzij de kennis die ik nu over het verhaal heb. Dus luister ik ook niet meer naar die verkorte versie.

eerste album van Dream Theater waar ik in zijn geheel wat mee kan... en ja ik heb ook de 2 andere concept albums gehoord, waarvan ik SFAM de beste vond.
Waarom? ik denk doordat deze minder technische wankery heeft en veel meer de nadruk legt op melodie...
en het geheel barst werkelijk uit zn voegen van de memorabele songs imo...
Heerlijk ook die orkestrale toevoegingen..!
Verhaaltje is wat dun... en hier en daar idd wat cheesy, maar dat mag de pret nauwelijks drukken.
4 sterren!

ps. o ja... geheel doet ook zeer aan Ayreon denken... helemaal niet erg!

[Een veelgelezen "klacht" is dat er op dit album geen (epische) songs staan als "Scarred", "Peruvian Skies", "Home", "The Count of Tuscany", "Lines in the sand" en ga zo maar door]
Meen je dat?
Gaat voor mij in elk geval niet op. Mij maakt het geen bal uit of er nu lange of korte songs op een album staan. Het gaat om de kwaliteit en die ontbreekt hier in dit zouteloze product eens en ten alle malen. Tel daarbij op het ontbreken van spelvreugde(het heilige vuur) en er blijft weinig meer te genieten.
Btw Eerste DT album waar ik echt bij afhaak.

Ja, het is wel wennen na jaren en jaren bijna alles kopen van deze band. Gewone cd's, vinyl, fanclubcd's. live cd's, dvd's blu ray's en bootlegs. En dan nu gewoon niet meer. Jammer. Ik kreeg op Bospop al een naar gevoel en dat hebben ze niet weg kunnen halen. Gelukkig zijn er wel anderen voor in de plaats gekomen.

glenn53 dat gevoel ontstond bij mij al bij het vorige album ( toevallig of niet, maar toen was Portnoy ook weg)

Grappig, eigenlijk haakte ik namelijk al af bij A Dramatic Turn of Events(2.5*) en daar staan wel meerdere epische(als in lang) nummers op. Heck, On the Backs of Angels ademt een beetje dezelfde sfeer als Pull me Under, alleen dan een stuk slechter. De stijl is het probleem niet: de kitscherige melodramatische melodietjes die een gebrek aan speelplezier trachten te verbloemen, doen dit album de das om. Het waren juist de kortere nummers en het idee van een lang conceptalbum wat me interessant leek.

AHWA: mee eens!

Ach, zelfs Dramatic en DT zijn nog regelrechte earcandy vergeleken met deze, waarbij binnen de lijntjes kleuren wel zo ongeveer de enige restrictie is geweest waar ze zich aan wilden houden....

De recensie van HugovdBos vond ik bijzonder handig om een indruk te krijgen van het verhaal. Ik had de originele cd met booklet nog niet binnen, dus het was effe "behelpen". Vanmiddag was mijn vrouw naar de kapper, dus ik heb 'm eens lekker door de speakers laten knallen. Voordeel van op je 60ste al gepensioneerd zijn. Met volle teugen genoten, zeker als ik ga zitten dagdromen hoe ze dit in Carré neer gaan zetten.

Okee, die actieve James LaBrie die me bij de eerste luisterbeurt even opviel is inmiddels in slaap gevallen... Wat een enorm saaie en tamme plaat. Ik dacht nooit dat ik het zou zeggen, maar dit is de eerste keer dat ik toch echt een onvoldoende ga geven aan Dream Theater. Twee sterretjes... met kans op groeien, want ik geef deze band niet zomaar op.

Ik moet mijn mening iets herzien. Na een tiental luisterbeurten valt mij ook op dat het tempo wel héél erg vaak omlaag gaat. En dat ze zich wel heel erg vaak verliezen in ballad-achtige taferelen. Ik blijf het wel een erg lekkere plaat vinden, maar voor de volle vijf sterren is het wel een erg langdradig geheel.

Er is genoeg spannends te horen voor een hele dikke voldoende, maar wellicht dat een dubbelaar te veel van het goede is.

Ik ga waarschijnlijk ook weer een halfje omlaag. Ook vanwege de geringe variatie, nu het allemaal veel bekender klinkt mis ik wat spanning in de opbouw. En dan is vijf sterren onterecht natuurlijk.

Dat is precies het gevoel dat ik ook een beetje krijg. Ter vergelijk draait nu 'Systematic Chaos' in huize Eddie. Dat had ik beter niet kunnen doen dan valt deze toch wel een beetje door de mand...ben ik bang.

Het zal voor mij in ieder geval niet zo zijn dat ik deze met de regelmaat van de klok zal blijven draaien, hoe goed ik het ook vind. Als je af en toe een stukje draait in de auto of trein dan doet dan afbreuk aan het concept en dan komen de songs helemaal niet tot hun recht lijkt mij. Misschien later in het jaar op weg naar Spanje, want dan is er genoeg tijd voor. Nu zoveel mogelijk draaien, maar na de 22e zal het wel beduidend minder worden.

Dat heb ik ook, het is ook geen album waar je zomaar losse nummers van gaat draaien. Wat ik bij de meeste andere album wél heb.

Dream Theater heeft me de laatste jaren niet in positieve zin weten te verrassen en dat is met deze CD niet anders. Hoe ambitieus deze dubbelaar ook is, het blijft vooral hangen in pogingen een echte knaller uit te brengen. Het klinkt prima, maar iedere keer als zich een mogelijkheid aandient de boel op zijn kop te zetten, gaat het tempo omlaag en komen er meer koren en vriendelijk klinkende toetsenpartijen voorbij. Nee, voor mij is dit hem niet geworden.

Wat is er in godsnaam met mijn favoriete progressieve metalband gebeurd? Eerste luisterbeurten maken mij verdrietig, wat een suffe ellende.

Bij het einde van A New Beginning dacht ik dat we een fantastische CD2 zouden krijgen, maar met die 'fade out' wist ik al dat dat er niet in zat. Wel een geweldig outro!

Voor nu geef ik het album 4*. Ik vind het een ambitieus concept van Dream Theater. Er wordt al jaren beweerd dat Dream Theater op safe speelt en niet meer 'durft'. Dit album bewijst toch het tegendeel!

Vooralsnog vind ik dit album zeker niet het beste album van de band, maar het is toch zeker een speciaal album te noemen. Hevige nummers worden afgewisseld door ballads. Nu ben ik zelf niet zo'n enorme fan van deze vele ballads, maar het past zeker binnen het concept. Al met al is het wat mij betreft een redelijk geslaagd album geworden met hier en daar een aantal uitschieters. Ik kijk nu vooral uit naar 22 februari aanstaande in Carré!

Ik ben toch eigenlijk wel benieuwd wat er nu zo compleet anders is aan dit album vergeleken het oudere werk, want deze song-gerichte conceptalbum aanpak is qua opzet natuurlijk niet zoveel anders als CD2 van SDOIT. Het is dan wel een stuk langer en met een compleet ander onderwerp, maar dat zou ik moeilijk een echt nieuw idee willen noemen. Verder zit er dan een orkest e.d. bij, maar dat is bij Dream Theater nu ook niet echt iets wat nog nooit eerder langs is gekomen.