menu

Derek and the Dominos - Layla and Other Assorted Love Songs (1970)

mijn stem
4,10 (427)
427 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Atco

  1. I Looked Away (3:03)
  2. Bell Bottom Blues (5:01)
  3. Keep on Growing (6:20)
  4. Nobody Knows You When You're Down and Out (4:56)
  5. I Am Yours (3:34)
  6. Anyday (6:34)
  7. Key to the Highway (9:37)
  8. Tell the Truth (6:37)
  9. Why Does Love Got to Be So Sad? (4:41)
  10. Have You Ever Loved a Woman (6:51)
  11. Little Wing (5:32)
  12. It's Too Late (3:48)
  13. Layla (7:02)
  14. Thorn Tree in the Garden (2:49)
  15. Mean Old World * (3:48)
  16. Roll It Over * (4:31)
  17. Tell the Truth [All Things Must Pass Version] * (3:23)
  18. It's Too Late [Live for the Johnny Cash Show] * (4:11)
  19. Got to Get Better in a Little While [Live for the Johnny Cash Show] * (6:34)
  20. Matchbox * (3:56)
  21. Blues Power [Live for the Johnny Cash Show] * (6:32)
  22. Snake Lake Blues * (3:33)
  23. Evil * (4:34)
  24. Mean Old Frisco * (4:04)
  25. One More Chance * (3:15)
  26. Got to Get Better in a Little While (Jam) * (3:44)
  27. Got to Get Better in a Little While * (6:04)
  28. Why Does Love Got to Be So Sad [Live at Filmore East] * (9:29)
  29. Got to Get Better in a Litlle While [Live at Filmore East] * (13:50)
  30. Let It Rain * (17:48)
  31. Presence of the Lord * (6:09)
  32. Key to the Highway [Live at Filmore East] * (6:25)
  33. Nobody Knows You When You're Down and Out [Live at Filmore East] * (5:50)
  34. Tell the Truth [Live at Filmore East] * (11:21)
  35. Bottle of Red Wine * (5:34)
  36. Roll It Over [Live at Filmore East] * (6:44)
  37. Blues Power [Live at Filmore East] * (10:29)
  38. Have You Ever Loved a Woma [Live at Filmore East] * (8:13)
  39. Little Wing [Live at Filmore East] * (8:13)
  40. Crossroads * (8:17)
  41. Jam I * (19:59)
  42. Jam II * (12:24)
  43. Jam III * (13:22)
  44. Jam IV * (12:21)
  45. Jam V * (18:24)
  46. Have You Ever Loved a Woman (Alternate Master No. 1) * (5:54)
  47. Have You Ever Loved a Woman (Alternate Master No. 2) * (4:59)
  48. Tell the Truth (Jam No. 1) * (9:38)
  49. Tell the Truth (Jam No. 2) * (13:47)
  50. Mean Old World (Rehearsal) * (11:55)
  51. Mean Old World [Band Version, Master Take] * (3:36)
  52. Mean Old World [Duet Version, Master Take] * (3:50)
  53. (When Things Go Wrong) It Hurts Me Too (Jam) * (1:56)
  54. Tender Love (Incomplete Master) * (2:42)
  55. It's Too Late (Alternate Master) * (4:05)
toon 41 bonustracks
totale tijdsduur: 1:16:25 (6:31:48)
zoeken in:
avatar van Renoir
5,0
Interessant is ook dat Tell the Truth is opgenomen tijdens de sessies van George Harrisons All Things Must Pass. Bron: de linernotes bij de Clapton boxset Crossroads.

avatar van JelmerHolwerda
4,0
Ik hoorde laatst Layla toevallig weer voorbijkomen en dat herinnerde mij er even aan dat dat toch wel een erg leuk nummer is hoor. Vooral dat hele eindstuk, wat in mijn beleving nog wel eens wordt vergeten, vind ik erg fijn.

Ik was dan ook benieuwd wat daar nog meer achter zat dus heb ik dit album eens opgezet op Spotify, gewoon om te ontdekken of er nog meer goeds bij Derek & The Dominos schuilde. Ik was zeker niet teleurgesteld! Wat een heerlijke bluesrock bevat dit album toch.

Het begint al heerlijk en het laat je niet meer los tot het einde van het album. Layla vind ik nog steeds een van de mooiste tracks, maar eigenlijk zijn het allemaal gewoon hartstikke sterke songs. Ik zal dit album zeker nog veel vaker opzetten.

avatar van Vinck
Iets meer dan een jaar na m'n negatieve berichtje toch maar weer eens aan deze plaat begonnen, en hij bevalt me al een stukje beter

avatar van muismat
Layla is daadwerkelijk een van de allermooiste/beste nummers die ik ooit heb gehoord

avatar van Devoo
Wat is Bell Bottom Blues mooi... Heerlijk refrein, simpele maar toch herkenbare tekst. Hou echt van het nummer.

avatar van kaztor
5,0
Van m'n schatje vanmiddag de Layla Sessions box gekregen.

Voor de liefhebbers van de Deluxe-uitgave uit 2011 (zoals ondergetekende) is dit zeker een must omdat de album-mix op de box set een remix is met hier en daar duidelijke verschillen en er is geen overlap met het bonusmateriaal.
Disc 2 bevat 5 geslaagde jams met o.a. Duane Allman die het tegen E.C. opneemt en de derde cd bevat jams, outtakes en alternatieve versies van de albumsessies die niet op de Deluxe te vinden zijn.

Ga hier zeker achteraan!

avatar van Karma_To_Burn
3,0
Relaxed blues albumpje met een fijne laid-back sfeer en lekkere gitaarsolo's.
Op dit moment heb ik alleen nog niet zo heel veel met de zang en lyrics, maar ik heb ook het idee dat dit album op een warme zomeravond met een paar lekkere biertjes beter tot zijn recht komt.

Voor nu hou ik het even op een 3, maar de kans op verhoging is zeer aanwezig.

Bell Bottom Blues, Key to the Highway & Layla zijn op dit moment mijn favorieten.

avatar van brandos
5,0
Karma_To_Burn zegt:
Voor nu hou ik het even op een 3, maar de kans op verhoging is zeer aanwezig
Als knulletje van 14 had ik dit album al op mijn verlanglijstje en kreeg ik hem ook vervolgens van de Sint. Ik was toen al erg enthousiast over Mark Knopfler en Hotel California maar had inmiddels al gelezen dat Clapton zo'n beetje de hoogste orde was op gitaargebied. Ik moet zeggen dat ik toen wel even een 'is dit alles' gevoel had. De blues moet dan ook wel een beetje de tijd hebben om onder je huid te kruipen (en gemiddeld is dit allemaal iets minder smooth en catchy dan 'sultans of swing'). Maar inmiddels kan ik wel beamen dat dit het hoogst haalbare is in de rockcatalogus. Waar ik bij de nodige blanke bluesknakkers nog wel eens het gevoel heb dat men de bluescliches voornamelijk gebruikt om de gitaarvingervlugheid te etaleren is daar op dit album geen sprake van. Never too many notes-want ze hebben allemaal betekenis. En er is nog zoveel meer te noemen:
- dan ook nog gitaargod Duane Allman erbij kado krijgen;
- (D)erek maakt hier zeer duidelijk dat hij geen blues-dweper maar oprechte liefhebber is;
- heb ik hem eigenlijk ooit wel eens beter horen zingen dan op dit album?;
- De rode draad, Claptons liefde voor het schatje van zijn beste vriend George Harrison maakt dit album wel heel erg geloofwaardig;
- Oh oh wat een versie van Jimi Hendrix 'Little wing';
- En aan alle top 2000 stemmers: hebben jullie deze en de lazy-unplugged versie van 'Layla' wel eens goed achter elkaar geluisterd? Willen jullie dan vanaf nu alleen op de goede versie stemmen?
- Wordt wel genoeg genoemd dat niet alleen (D)erek maar ook the dominos weergaloos spelen op dit album?;
- en dat dit album nog voor geen milimeter gedateerd is?
Duuuusss...

avatar van uffing
5,0
brandos schreef:

- En aan alle top 2000 stemmers: hebben jullie deze en de lazy-unplugged versie van 'Layla' wel eens goed achter elkaar geluisterd? Willen jullie dan vanaf nu alleen op de goede versie stemmen?



Goed gezegd, brandos!

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Bij de Favorieten staan ze heel gewoon in de middenmoot, maar als ik zelf een top-14 van de nummers van dit album opstel staan de vijf covers toch wel met z'n allen stijf onderaan. Met name de drie lange en tamelijk traditionele bluesnummers die de eerste drie vinylkanten besluiten (4, 7 en 10) klinken bijna belegen naast de passie en de intensiteit van bijvoorbeeld Bell bottom blues, Anyday en Why does love got to be so sad, en waarom ze de intimiteit van Hendrix' origineel ooit hebben opgeblazen tot de bombast van deze versie van Little wing is mij altijd een raadsel geweest. De negen oorspronkelijke composities op dit album zijn niet kapot te krijgen, maar de vijf covers vind ik persoonlijk daar het niveau absoluut niet van halen.
        Overigens speel ik nu mijn CD (in de Eric Clapton Remasters-serie, geremasterd door Joseph M. Palmaccio, geen jaartal) voor het eerst op mijn PC af, en daarbij haalt Windows Media Player een heel merkwaardige tracklisting op: 1 Artiest onbekend, 2 I looked away, 3 Artiest onbekend, 4 Bell bottom blues, 5 Keep on growing, 6 en 7 Artiest onbekend, 8 Nobody knows you when you're down and out, 9 I am yours, 10 en 11 Artiest onbekend, 12 Anyday, 13 Key to the highway en 14 Artiest onbekend. Kent iemand een release van dit album waarbij de tracks zo belachelijk door elkaar gegooid zijn?

5,0
Een van de allermooiste albums die ik ken. Deze plaat heeft veel voor me betekend in een bepaalde periode. Ik zal hem maar weer een keer uit de kast pakken, vanavond.

avatar van John Self
4,5
Ik zag de documentaire Eric Clapton: A Life in 12 Bars pas geleden waarin ook het verhaal van Layla wordt verteld. De meesten van jullie kennen dat verhaal, net als ik, maar de documentaire brengt het op een hele mooie en indringende manier. Toevallig vond ik dat deel ervan op YouTube. Kijk en geniet zou ik zeggen. Bekijk hem wel op HD. Layla - YouTube

avatar van goldendream
Derek & the Dominos - 1971 unreleased 2nd album - YouTube

Een indruk van wat een tweede Derek & The Dominos-album zou geworden zijn ...

Grappig al veel langer wordt daarover hier gediscussieerd:

Derek And The Dominos - Unreleased 2nd album | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv

Via de YouTube link vond ik ook geen enkele aanduiding van Duane Allman en dat reduceert de band dan gewoon tot één enkele dominee.

Het samenspel/gitaarduet Fender vs Gibson wordt dan niet doorgezet. Met je ogen dicht geconcentreerd de titelsong beluisteren en dan achterhalen wie wat speelt, dat was de ultieme late Sunday evening feeling.

Hier achter me staat de gold disk remaster cd in de kast - is er al lang niet meer uit geweest

avatar van goldendream
John Self schreef:
Ik zag de documentaire Eric Clapton: A Life in 12 Bars pas geleden waarin ook het verhaal van Layla wordt verteld. De meesten van jullie kennen dat verhaal, net als ik, maar de documentaire brengt het op een hele mooie en indringende manier. Toevallig vond ik dat deel ervan op YouTube. Kijk en geniet zou ik zeggen. Bekijk hem wel op HD. Layla - YouTube


Ik bekeek de film ook. Ondanks de speelduur van 130 minuten, ontbreekt heel wat informatie. Er wordt niks vermeld over Bonnie & Delaney, terwijl Delaney degene was die Claptons zelfvertrouwen deed groeien. Hij overtuigde hem zelf te durven zingen en was de motivator achter Claptons eerste soloalbum. Vanaf de jaren '80 gaat het heel snel met heel weinig info. De dood van zijn zoontje is het enige wat nog belicht wordt, samen met de oprichting van het afkickcentrum voor alcohol- en drugverslaving. Nu, die mankementen toonden alle docu's die ik zag.

Daartegenover staat dat het een mooie film is, die te vergelijken is met The Beatles Anthology. Die laatst genoemde lijkt me wel completer, maar misschien zal een echte Beatlesfreak mankementen kunnen noemen van zaken die niet aan bod komen.

De twee mooiste fragmenten belichten de trauma's in Claptons leven (naast de dood van zijn kind) en die worden heel sterk gebracht:

- Hij ontdekt dat zijn zus eigenlijk zijn moeder is en dat zijn zogezegde ouders dus zijn grootouders zijn. Zijn echte moeder verhuist naar Canada en Eric blijft verward achter bij zijn grootouders. Wanneer zijn moeder één keer op bezoek komt, vraagt hij haar of ze vanaf nu zijn mama wil zijn, waarop ze zegt dat alles best blijft zoals het is. Ze heeft intussen twee andere kinderen en wanneer haar zoon vraagt aan Eric of ze broers zijn, zegt ze: "Neen." Je voelt als kijker Erics pijn bij die afwijzing. Hij vindt troost in de blues, muziek ontsproten uit leed. Hij leert de blues te spelen. Raar toch dat uit zoveel verdriet zoveel schoonheid kan ontstaan.

- Het tweede trauma is natuurlijk de afwijzing door Pattie Boyd, zijn ware liefde. Je maakt het proces van het album 'Layla' mee, waarin elk lied over zijn liefde gaat en Layla natuurlijk Pattie is. Hij legt zijn volledige ziel in de nummers en wanneer het album af is, laat hij het haar horen. Ze beseft de betekenis van het album, maar wijst hem af. Hij beseft dat alles voor niks geweest is en de wereld stort in. Er wordt een beeld getoond van zijn gezicht, waarop alleen maar hopeloosheid af te lezen is. Filmisch heel sterk getoond. Al die pijn heeft ons wel een parel van een album nagelaten. Dit album verdient 4,5 of 5 sterren.

avatar van heartofsoul
3,5
Daar waar anderen intensiteit en passie ervaren als ze dit album beluisteren treed ik als luisteraar enigszins terug als ik met zoveel emoties word geconfronteerd. Het gaat bovendien maar door en er zijn weinig rustpunten op dit album, dat door jankende gitaren en de huilende zang van Eric Clapton wordt gedomineerd. Dat maakt het bovendien moeilijk voor mij om naar het smaakvolle spel van Carl Radle (basgitaar) en Jim Gordon (goede drummer) te luisteren. Kort samengevat: deze muzikale en emotionele uitbarsting was niet voor mijn oren bedoeld. Heb het album sedert het jaar van uitkomen dan ook slechts een paar maal in één ruk kunnen beluisteren.
Nog een aanvullende opmerking. De geluidsbalans vond ik niet erg mooi. Ik draaide zojuist de "Original Master Recording" (UDCD 585 - 1993), maar misschien ligt het aan mijn onvermogen om de cd onbevangen te kunnen beluisteren.

heartofsoul schreef:
Nog een aanvullende opmerking. De geluidsbalans vond ik niet erg mooi. Ik draaide zojuist de "Original Master Recording" (UDCD 585 - 1993), maar misschien ligt het aan mijn onvermogen om de cd onbevangen te kunnen beluisteren.


Grappig - ik heb precies dezelfde cd (audiofiel, goudkleurig) en ik weet nog dat ik vol verwachting ging zitten luisteren om vervolgens na enige tijd af te haken: flets en blikkerig geluid.

Hoopte altijd nog eens een mooie dubbel-lp te scoren, maar met een relatief lage prioriteit en de hedendaagse prijzen komt dat er niet zo snel van.

avatar van Marco van Lochem
4,0
geplaatst:
Nadat de 4 leden met elkaar gespeeld hadden bij Delaney & Bonnie and Friends en er een klik was, besloten ze om samen een band op te richten. Gitarist/zanger Eric Clapton had eind Cream achter zich gelaten (de band werd ontbonden) en vond in zanger/toetsenist Bobby Whitlock, bassist Carl Radle en drummer Jim Gordon liefhebbers voor de blues en besloten om een aan de eind jaren 50. Begin jaren 60 herinnerende naam te kiezen voor hun band en dat werd Derek & The Dominos. Op 9 november 1970 verscheen het debuut, en naar later bleek enige album “LAYLA AND OTHER ASSORTED LOVE SONGS”. Het als dubbelalbum uitgebrachte meesterwerk bevat 14 tracks, waarvan het merendeel nieuw geschreven en een aantal covers, zoals het door Jimmy Cox geschreven “NOBODY KNOWS YOU WHEN YOU’RE DOWN AND OUT”, “HAVE YOU EVER LOVED A WOMAN” van Billy Miles en “LITTLE WING” van Jimi Hendrix. Het album blinkt uit in frisheid en spelplezier. Het viertal heeft elkaar gevonden in een gezamenlijk doel, een actuele bluesplaat opnemen en daarin zijn ze op alle fronten geslaagd. De variatie in tempo, het gebruik van de instrumenten, waarvan de gitaar natuurlijk het belangrijkste is, maar ook de toetsenbijdragen van Whitlock zijn smakelijk en indrukwekkend. De single, in Nederland overigens niet verder gekomen dan de tipparade, “LAYLA” is het bekendste nummer van deze klassieker en groeit ook als losse track uit tot een klassieker. Voornamelijk door het prachtige tweede deel van de song, waarin een heerlijke slide gitaar het nummer dat extra’s geeft, waardoor het nog mooier wordt. ”BELL BOTTOM BLUES” is ook zo’n tot klassieker uitgegroeide song, geschreven door Clapton en Whitlock. Snerpende gitaren, slowblues, samenzang en een gastrol voor Allman Brothers Band gitarist Duane Allman, die overigens in 1971 overleed bij een motorongeluk. Voor liefhebbers van blues, gespeeld door rasmuzikanten, is “LAYLA AND OTHER ASSORTED LOVE SONGS” een absolute must. De echte blues is trouwens ook van toepassing op 2 van de vier leden van Derek & The Dominos. Bassist Radle overleed in 1980 aan de gevolgen van overmatig alcohol en drugsgebruik en drummer Jim Gordon stak in 1983 zijn moeder dood en werd daarvoor veroordeeld tot een gevangenisstraf van 16 jaar. Hij zit nog steeds gevangen, in een psychiatrische kliniek, vanwege de diagnose schizofrenie. Zowel Clapton als Whitlock maken nog steeds muziek en vooral Clapton leeft gezonder dan in de periode dat hij dit album maakte, maar alle ellende op het gebied van de liefde en verslavingen, zorgde wel voor een doorleefd album.

4,0
Heerlijke gevoelige blanke bluesrock. Het verhaal is hierboven al mooi uit de doeken gedaan. Helaas is ome Clap niet zo'n beste zanger, drukt sommige nummers behoorlijk. Tis altijd nog beter dan de zang van John Mayall. instrumentaal zit het goed in elkaar, maar toch trek ik hem niet vaak uit de kast. Het mist toch een beetje de vuigheid die ik wel bij 'zwarte' bluesrock, Zep en de Stones en consorten hoor; het is me iets te braaf en binnen de lijntjes allemaal. Toch doet het me wel wat.

Dat ze Clapton de gitaar God noemden was duidelijk in een tijd waarin mensen nog niet bekend waren met Gallagher, Beck, Hendrix, Vaughan, Page, etc.. Of we hebben gewoon een heleboel gitaargoden, eigenlijk voelt dat wel zo. Ik kan er in ieder geval niks van

Gast
geplaatst: vandaag om 21:01 uur

geplaatst: vandaag om 21:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.