Derek and The Dominos - Layla and Other Assorted Love Songs (1970)

Dat vind ik ook, in zijn eentje is hij wel leuk maar Duane daagde hem uit en laat Eric Clapton ook vrij spelenen gunt hem ook de ruimte, samen waren ze toen van deze wereld en konden ze ook lekker de frustaties van zich afspelen en dat in de muziekstijl dat zich daarvoor leent; blues (of wat dan ook). Dit is zo magistraal gedaan dat ik het zelden meer gehoord heb, dit album is een opeenvolging van passie, verdriet, drank, genialiteit en vrijheid en dat allemaal verwoord in hun gitaren, ze legden in dit album dankzij dat witte spul, hun hele ziel open.

Een 2e album was in de maak maar gelukkig werden die opnamen afgebroken. Volgens mij moesten ze afgekickt worden.

Prachtig album, dit wordt niet meer gemaakt een dubbelalbum (toen) en met alleen maar goeie nummers .

Alles zit erin en de zang van Eric Clapton op z'n hoogtepunt.
Zij het ook niet z'n gitaarwerk!

Deze plaat is ooit ook als 3 CD box uitgebracht met de originele bovenstaande cd, een cd met alternate masters, jams and outtakes en een cd met 4 lange jams, opgenomen tijdens de sessies voor het album, waarbij de heren hevig onder de coke e.a. hebben opgenomen.

Derek = Clapton, Layla = Patti Boyd, de vrouw van zijn beste vriend George Harrison, die hij uit eindelijk toch heeft weten te schaken.

De dubbelaar Live at the Fillmore geeft deze nummers ook in live uitvoering en op de 4CD box Crossroads van Clapton staan de nummers van het 2e Derek & the Domino's album dat nooit is afgemaakt en uitgebracht.

ja, fijne plaat hoor

Ik mis in gejubel hierboven, why does love have to be so sad? Naar mijn mening het mooiste nummer van de plaat, al wordt Layla door populariteit ondankbaar als minder nummer omschreven.

Overigens, wat is er met die bobby whitlock verder gebeurd?

Volgens Wikipedia leeft hij nog. Alleen Duane Allman en Carl Radle zijn dood, dus een reunie concert a la Cream zit het helaas niet meer in.

Bobby is still alive en woont in Austin, Texax. Bobby is op dit moment bezig met de productie van een nieuw album waar ook een nieuwe versien van "Layla" met zijn vrouw CoCo Carmel on sax terecht komt.

Even van mij een tribute aan Carl Radle, een van mijn favourite bass player. Carl Dean Radle, geboren 18 juni 1942 overleed op 30 mei 1980 als gevolg van te veel booze en drugs. Carl Radle was geen Superstar maar deed mee op platen van superstars b.v Delaney & Bonnie, George Harisson, Buddy Guy, Joe Cocker, Derek and the Dominos, Eric Clapton solo, Dave Mason, J.J. Cale, Dr. John, Art Garfunkel, Buddy Guy, Bobby Keys, Freddie King, en was ook deel van Leon Russell & The Shelter People. Carl Radel konde met welke drummer dan ook in de bass/drum section perfekt samenwerken of het nu Blues, Rock, Rock 'n Roll of Country was. RIP..

Een absolute klassieker, in de rock en blues muziek. Hoewel de opname niet supergeweldig is (veel ruis op de achtergrond van de mastertape) zijn de songs vaak zo goed, dat je dit vergeet. Op dubbelvinyl, originele amerikaanse persing.

misschien omdat ik een enorm Duane Allman liefhebber ben vind ik dit wel het beste wat ik tot nu toe van Clapton gehoord heb.

Goed, Erik and the Dynamos dus. Door een dwaas iemand omgeroepen voor een optreden aan als ''Derek and the Dominoes''. En dus ook maar zo gelaten..Dit is voor mij eigenlijk hét ultieme album, het enige album wat ik op elk tijdstip van de dag op kan en wil zetten. Het enige album waarvan ik niet kan snappen dat iemand hem niét in zijn top-10 heeft, terwijl diegene hem wel in zijn bezit heeft. Het was ook het enige album die apart naast mij op de passagierstoel zat tijdens mijn recente verhuizing, bang dat ik was dat er iets mee zou gebeuren. Ik weet, hij is nu voor een fluitje te koop bij een bol.com ofzo maar ik heb de nog-niet-geremasterde uitvoering en die vind ik zó veel fijner.
Eén van de hoogtepunten voor mij is het van Bessey Smith gecoverde Nobody knows you.... waar Clapton zijn ziel en zaligheid bloot geeft, wat ook geldt voor hét hoogtepunt -althans voor mij- Have You Ever Loved A Woman?
En zo heeft bijna elk nummer haar eigen verhaal en is écht élk nummer voor mij een klasbak eerste klas. En daarmee bedoel ik dus dat elk nummer minstens een 9 krijgt (of in MuMe termen: 4,5 sterren)
Kee, ik weet..Allman drijft Clapton tot een hoogtepunt, Patti drijft Clapton tot een hoogtepunt, de lijntjes drijven Clapton tot een hoogtepunt..maar hij kómt hier toch tot een hoogtepunt, nog nooit weer zo geevenaard imo.

Je voelt de pijn van Clapton, in zijn stem, zijn gitaarspel. Zo puur en oprecht. Bij bijvoorbeeld hun volgende (live)-cd At Fillmore heb ik een veel minder intens gevoel.
Tuurlijk, ook dat is een goede cd, ze gaan aardig tekeer op hun snaren maar de pijn en de oprechtheid is alleen op dit album te vinden.

Ik kan nog wel even doorgaan met het strooien van superlatieven maar dan wordt het een erg eentonig verhaal. Ik ben benieuwd of iemand mij even op de rem kan laten trappen en kan zeggen dat het niet zo'n geweldige cd is als dat ik zeg. Want -ondanks dat ik hem al een tijdje in bezit heb-, mooier zijn ze in mijn ogen nog niet gemaakt, althans; ben ik ze nog niet tegengekomen.

Een dikverdiende 2e plek dus in mn top-10!

mooi stukje dondijk

maakt mij ook weer enthousiast

Hoe kon het me gewoon ontgaan zijn dat ik deze nooit heb besproken ? Moet hier gewoon overgekeken hebben, want dit is natuurlijk een grote aanrader !

****1/2

Een top-10 aanrader ja

Layla doet het hem voor mij!!

Schitterend omschreven

5 sterren voor mijn favoriete album! Hoeveel albums kunnen zo hard rocken en toch zoveel gevoel bevatten?

Prachtplaat maar je moet wel de remaster hebben. De oorspronkelijke 2 CD versie vind ik erg slecht klinken. De 3 CD box versie met allerlei jamsessies is ook heerlijk.

Heb hier de sacd van en die klinkt lekker, een van de weinige Clapton"s die ik kan waarderen.

Leuk om te zien:

http://nl.youtube.com/watch?v=Q1fXhLVaBBY

Waarom staat als genre alleen 'rock'? Ik vind dat dit album anders genoeg bluesinvloeden heeft om als blues/rock gezien te mogen worden. Nummers als Bell Bottom Blues, Nobody Knows You When You're Down and Out, Key to the Highway, Have You Ever Loved a Woman?, Little Wing en It's Too Late zijn op en top blues en het gros is ook een cover van een bluesorigineel.

Met Dexter eens.....Blues/rock is hier echt van toepassing.

Blues/rocker kan het niet

De volle 5 punten voor dit meesterwerk.

Why Does Love Got To Be So Sad, Layla, I Am Yours, Bell Bottom Blues, alles eigenlijk, is onovertroffen in het bluesrock genre.

Helaas is Clapton tegenwoordig geen schim meer van wat hij ooit was.

Ik denk dat Layla het beste bewijs is dat onmogelijke/onbeantwoorde liefde de inspiratiebron bij uitstek is om een een meesterwerk te creëren.
Wat een song!!!!!!
De eerste 5 seconden alleen al zijn genoeg om het kippevel op mijn armen te brengen.
De smeekbede van de ongewenste minnaar verwerkt als de majesteuze gitaar, de troostende woorden van de beminde in de vorm van de piano en dan het liefdes duet door zowel de gitaar als de piano als de minnaar ziet dat de enigste manier om zijn geliefde gelukkig te zien is door haar met rust te laten.
En dat is dan nog maar 1 van de 14 pareltjes die op dit werk staan.
Allemaal ingeïnspireerd door Patty Boyd en allemaal in dezelfde bluesy sfeer waar Clapton meester in is.
Andere hoogtepunten ondanks het constante hoge niveau zijn:
Nobody Knows You When, You're Down and Out, Why Does Love Got to Be So Sad?, Have You Ever Loved a Woman en Bell Bottom Blues.

De volle mep en net geen plaats in mijn top 10 omdat het een album is dat ik alleen maar draai in een bepaalde gemoedstoestand en op sommige momenten zelfs uitermate vervelend vind. Die 1 keer in de maand is darentege wel genoeg om een hele maand goed te maken.

5.0*

Mooi stukje!

Al zouden ze alleen Layla op de plaat hebben gezet was het nog de volle vijf waard, gelukkig deden ze dat niet en werden er nog een hoop met ijzersterke nummers bijgegooid.

Heh heh, eindelijk een plaat van 'vroegâh' die ik níét overschat vind. Oké oké ik geef toe, er zijn heel wat goede platen gemaakt destijds.. Zo kan ik de Beatles ook erg waarderen, maar ik vind ook genoeg artiesten/bands van vroeger die helemaal opgehemeld worden 10x niks.


Gelukkig was daar de top 10 van mijn mede-Groninger Don, en ging ik eens op ontdekkingsreis. Ik kan nog niet heel goed oordelen over dit album, maar wat ik wel weet, is dat het me tot nu toe erg bevalt. Kijk, het klikt met een album, of het klikt niet (nu kan de klik soms wat later vallen, true, maar toch).. en met dit album klikt het.

Het stemgeluid, de teksten, de gitaar, het lijkt alsof het album op me over komt zoals het hoort over te komen. Je voelt en hoort de emotie en de muziek verder is ook nog eens grandioos.. Ben blij dat ik dit schijfje nu ontdek en niet later, ik geef alvast even een oordeel, die mogelijk nog stijgt (of daalt, maar dat lijkt me sterk)..

4,0*

op naar de volgende luisterbeurten!

Daar zijn we provinciegenoten voor Caro

Ben het eens met alle lof voor deze cd, het kan natuurlijk ook helemaal niet anders.

Alleen, iedereen roept zo hard over Layla, ik heb mij altijd afgevraagd waarom er opeens na 3 minuten voortreffelijk gitaar-gejank boven op de rem wordt getrapt. Om dan vervolgens 4 minuten voort te kabbelen. Wat ik eigenlijk liever niet zo had gezien.

Daarom niet Layla gekozen tot favoriet, geef mij maar................Little wing, dat gaat tenminste door van het begin tot het eind.

Ik snap Musician wel. Aan de andere kant is het contrast ook wel weer mooi, na het vol vuur en passie gezongen/gespeelde 1e gedeelte. Ik ken niet precies de achtergronden van dit nummer en waarom ze dit zo gedaan hebben. Ik weet alleen dat Clapton zwaar onder de dope zat en hevig 'ín love' was op Patty Boyd, het liefje van George Harisson.(misschien wisselende stemmingen )