Derek and The Dominos - Layla and Other Assorted Love Songs (1970)

Als je nog een "Layla" moment zoekt, dan moet je maar eens naar Dreaming With A Broken Heart van John Mayer luister van de CD Continuum. Mayer is geen Clapton, maar kan aardig gitaar spelen.

op alle fronten blijft deze schitterende plaat achter. Veelvuldig geprezen heeft de plaat niet die status verworven die het zou moeten toekomen.

Bell Bottom Blues is het nummer wat mij naar dit album heeft gebracht. Kende het nummer niet van Clapton en toen ik het op mijn Mediaspeler had gezet, was ik er direct weg van. Wat een mooi nummer. Bij de platenboer liep ik tegen deze hoes, die mijn aandacht trok. En zie, daar stond mijn herontdekte nummer op...Bell Bottom Blues. Potdorie het is nog een album van Eric en consorten ook nog.

Wat een mooi schijfje is dit zeg. Toen ik het helemaal over de koptelefoon afgeluisterd had kon ik geen pap meer zeggen, ik zat vol en het was of ik heerlijk gegeten en gedronken had...muzikaal dronken so to speak.
I looked away...deed mij denken aan Everlasting love van The Love Affair, ander nummer, andere sfeer...maar toch.
Bell Bottom Blues...een van mijn favo's van Eric geworden....I don't wanna fade away. Heeft ook wel wat weg van die slownummers van Aerosmith...misschien een idee voor hun om deze te coveren.
Dan het 1ste muzikale hoogtepunt...Keep on growing...het nummer drinkt lekker weg en dan kom je terecht in een samenspel op het einde ervan...kreeg gewoon een buzz in mijn hoofd, mijn hersenpan kwam klaar.

Gelukkig was daarna even een rustmoment want na amper een kwartier verzadigd raken is niet handig bij een dubbelaar.
Anyday, wederom een trip to brainfuck, maar de tweede keer is toch wat minder heftig.

Kort daarna komt de smart vanuit de onderste regionen van de ziel die Clapton heet. Met als climax Have you ever loved a woman...de man snikt, brult, kraakt en zweet het eruit. Zo intens heb ik Clapton niet eerder meegemaakt.
Little Wing is totaal anders als die van Jimi, een heel andere sfeer, bombastischer. Ook heel mooi, maar ik prefereer dan toch die van Hendrix, juist door het rustig te houden, behoud het zijn kracht.
Layla, is de klassieker, prachtig nummer, nog steeds.
Na ruim een uur van een muzikale turbulente kijk in de periode destijds van Derek en de zijne. Komt een stekelige ingetogen afsluiter.

Prachtig muzikaal document. Je ruikt a.h.w het zweet van de muzikanten voor het tot stand laten komen van dit prachtige album. Kwestie van de juiste mensen, juiste tijd, juiste plaats en juiste smart.

Wat is die riff van Layla toch geniaal. Zoals gezegd, veel beter dan dat wordt muziek niet!

Het album in zijn geheel vind ik toch niet zo makkelijk om helemaal uit te zitten. Best nog een paar keer aandachtig beluisteren om het goed en wel in te laten zinken.

Moet deze nog eens een keer goed beluisteren; ken maar een paar nummers nog goed en de rest is te lang geleden.

Uitstekend plaatje.. Het mocht van mij overigens wel beperkt worden tot een maximaal een uur. Doet echter niets af aan deze prachtige, met veel gevoel gemaakte plaat. I Looked Away doet me altijd iets extra's.

Op welke cd/ nummers heeft Duane Allman mee gedaan? Ik vind op youtube jam sessies met Duane Allman, maar hier kan ik ze niet vinden, terwijl dat eigelijk wel heel lekker is om te hebben...

Madjack, houd eens op met je lezingen! We zijn niet in de kerk, gewoon even kort je mening droppen, daar hebben we veel meer aan.

Over deze plaat: een must voor iedereen die van muziek houdt.
Punt.

Spreek voor jezelf. Madjack probeert tenminste iets moois en origineels aan zijn berichten toe te voegen. Dat is een stuk beter dan de standaarddingen die jij in je berichtjes zet.

Zjoot bedankt voor je feedback, maar daar blijft het dan ook bij.
Ik geef kort mijn mening waar ik dat nodig vind en wat meer uitgebreider als ik dat wil.
Jij doet het kort, ik ben hier en daar wat langer van stof. Even flexibel blijven heh.

Moet 'm nog steeds beluisteren.... ; zien of ik vanavond ergens wat kan 'vinden'....

Ik vind de 'lezingen' van Madjack71 ook altijd wel leuk om te lezen, af en toe eens een uitgebreid verhaal tussen alle korte berichten.

Ik snap Zjoots reactie ook niet echt, Madjack heeft hier een mooi berichtje achtergelaten.

En stuart, deze plaat kun je op sowieso al halen voor zijn schitterende artwork; wat mij betreft heeft dit album de mooiste albumhoes ooit

Je hebt fans, Madjack, dus doe je ding. Ik vind dat we sites als wikipedia hebben voor de feiten, en musicmeter om de persoonlijke mening te ventileren (plaat goed of niet goed, en waarom).

Mee eens, maar dan slaat ik dat stukje over, en soms weer iemand net weer meer dan wiki, dus tsjah, soms leuk soms niet leuk, maar dan niet lezen!

Dank je. Maar vond je dan dat mijn bericht veel feiten bevatte die op Wikipedia te vinden zijn?
Ik onderschrijf je visie van persoonlijke mening ventileren en dacht dat ik dit ook heb gedaan. Wat jij i.i.g mij mag 'verwijten' vanuit jouw visie, is dat ik dit soms wat gekleurd doe. Maar m.i valt dat ook onder mijn persoonlijke mening. Voor de rest denk ik dat eenieder een bepaald idee heeft hoe om te gaan met berichten/sterren geven/discussie voeren etc. Ik houd van muziek net als jij en ook van dit album, net als jij. Prima toch.

Achteraf beschouwd heb je helemaal gelijk. Het is inderdaad een persoonlijk verslag en is meer dan een opsomming van "feiten". De lengte van je bericht heeft me op het verkeerde been gezet. Had net enkele andere berichten gelezen die ZO op wikipedia kunnen. Excuses voor het verwijt richting jou.
Nog een persoonlijke opmerking van mijn kant: ik ben al bijna 35 groot liefhebber van dit album. En het wordt (gelukkig) maar niet minder. Inderdaad, Clapton (en Duane Allman!) op zijn best, maar Torn tree in the garden van Bobby Whitlock solo raakt me het diepst.

Bell bottom blues, Clapton op zijn best. Een ware klassieker deze enige plaat die Derrek ooit heeft gemaakt.

Gitaarsolo's zijn hier werkelijk fenomenaal, jammer dat dit album gewoon te lang duurt.

Nee joh. Gewoon niet té intensief luisteren. Opzetten terwijl je iets anders doet en dan schudden de gitaren je wel wakker als je op moet letten .

Dat is dan ook wat ik nu doe, xboxen en muziek luisteren tegelijk .
Maar meestal luister ik albums voor het slapen gaan, en dan heb ik niets anders te doen...

Herkenbaar.

Derek and The Dominos hebben nog deel van een tweede plaat gemaakt en alles wat ze hadden opgenomen is later uitgebracht op de 4cd box Crossroads van Eric Clapton.

Got t to Get Better in a Little While (ook op Live At The Fillmore)
Evil
One More Chance
Mean Old Frisco (ook op Crossroads 2, Live In The Seventies)
Snake Lake Blues

Er bestaat een bootleg met alle--al dan niet voltooide--opnames voor Derek & the D.'s tweede plaat.

Substance, Vol. 2
Recorded at Olympic Sound Studios, Barnes, London in March and April 1971.

01. Chocolate
02. It's Hard To Find
03. Till I See You Again
04. Instrumental
05. Evil
06. Snake Lake Blues
07. I've Been All Day
08. Mean Old Frisco
09. One More Chance
10. High
11. Got To Get Better In A Little While
12. Moody Jam
13. Jim's Song

CD 2
01. Instrumental
02. Is My Love
03. Evil
04. Snake Lake Blues (Minor)
05. Snake Lake Blues (Major)
06. Mean Old Frisco
07. One More Chance
08. High
09. Got To Get Better In A Little While
10. Sick At Heart
11. Instrumental
12. Devil Road

Het is er eindelijk eens van gekomen. In ons jeugdhuis hadden ze deze destijds nog op vinyl, uiteraard, maar nu een "proper" geremasterde versie op cd gehaald voor weinig geld.
Joepie!

De ultieme bluesrockplaat. En is de blues niet dé manier om je liefdesverdriet te bezingen. Clapton doet het hartverscheurend. 'Bell Bottom Blues' en 'Layla' zijn eeuwige songs. Rockklassieker!

Geweldig album. Werkelijk schitterende bluesnummers op dit album. Ben weer terug bij af ,ik ga mijn album top 10 weer op vinyl aanschaffen.Dit werk dien je immers op origineel vinyl af te spelen.

De intro van: I looked away, vind ik prachtig. De plaat begint daardoor ijzersterk. Ook de rest van de nummers zijn erg goed, met als uitschieter: Key to the highway.

Dat vind ik ook ja. In groepen vind ik Clapton erg goed: The Yardbirds, Cream, Mayall's Bluesbreakers en Derek. Enkel Blind Faith vind ik wat minder. Solo heeft Clapton mij geen moment kunnen boeien.

Layla and Other Assorted Love Songs is een schitterende plaat vol heerlijke riffs en gitaarduels. Voor de gitarist, of de liefhebber, is dit een walhalla. Die slide gitaar van Allman is waanzinnig! De gitaarsounds van zowel Clapton als Allman klinken ook heerlijk. Gelukkig krijgt Clapton wat vocale ondersteuning, want een fan van zijn stem ben ik nooit geweest. Al zong hij in zijn jonge jaren (nog) niet slecht.

Energieke bluesrock van een torenhoog niveau!

Als ik aan Clapton denk, denk ik aan gitaren. Maar de albums die ik van hem ken (Greatest Hits, Unplugged) hebben me nooit dermate weten te boeien dat ik zijn solowerk begon door te spitten. Wat de man écht kan laat hij op deze plat zien. Bijna 80 minuten lang virtuoze, warme, energieke muziek.

Jawel: het titelnummer doet mijns inziens niet onder voor nummers als "Won't Get Fooled Again" of "You Really Got Me" Stil zitten op Layla lukt me niet. Maar ook de andere nummers zijn allemaal van topniveau, "Little Wing" is hiervan mijn favoriet. Ook leuk is de Buddy Holly cover "Its Too Late" Verhoogd naar 4,5*

Hopelijk komt dit album nog eens in de Top 250. Iemand die mij andere Clapton albums kan aanbevelen?