dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)

De laatste cd die ik van dEUS leerde kennen. Toen The Ideal Crash en Worst Case Scenario al grote favorieten waren, begon ik pas aan deze. Dat is inmiddels een goed half jaar geleden en in die tijd heeft In a Bar under the Sea de twee eerder genoemde albums weten te overstijgen. Waar die het laatste stapje naar de top net niet konden zetten, krijgt deze van mij nu de volle mep. Geen zwak moment staat er op. Het zijn stuk voor stuk topsongs. Een paar nummers zijn zo voor de geest te halen (zoals Roses, Gimme the heat, Fell of the floor man), maar tijdens het beluisteren van het album kom ik er ook steeds weer achter hoe mooi de (voor mij) wat minder bekende nummers, zoals Nine threads of Guilty pleasures. Ik kan ze zo niet terughalen, maar het zijn zulke prachtige liedjes. En dan zijn er zoveel schone nummers geweest, dan begint pas het allermooiste stukje van de plaat: Disappointed in the Sun, schitterend. Tijd om even bij te komen krijg je daarna niet, want Roses knalt er nog eens achteraan. Wake me up before I sleep is vervolgens de perfecte afsluiter. Overigens vind ik de kortere liedjes, de intermezzo's als het ware, erg veel toevoegen. De opener of Memory of a Festival, wat een energie spat daar van af! Het is vechten om de drie beste plekken, maar daartoe behoren voor mij Fell of the floor man, Gimme the heat en Disappointed in the sun. Vijf sterren en recht de top 10 in!

mee eens

iemand opgevallen dat FELL of the floor, man wat van Blur's song 2 wegheeft, of ben ik dat alleen

Hoor ik er totaal niet in terug, moet ik zeggen. Fell Off The Floor, Man vind ik trouwens wel 'n veel beter nummer dan Song 2.

Barman heeft in een interview zelf nog geinsinueerd dat Song 2 gepikt zou zijn, de beginriff lijkt er ook erg op vind ik

Idd, die beginriff is heel gelijkaardig. Ik denk niet dat ze van mekaar gepikt hebben, zo uniek is ze ook weer niet (in elk geval is deze cd een jaar eerder uitgebracht deze van Blur).

Laat ik het zo stellen: door hun op zijn best middelmatige laatste cd was ik nooit echt geïnteresseerd in dEUS. Wat een flater! Deze cd is echt onbeschrijfelijk goed, ik kon het echt niet geloven dat dit meesterwerk (inderdaad, méésterwerk) van een Belgische band komt die dan nog niet eens degelijk internationaal succes heeft gekend. Ik zou dit omschrijven als de ideale winterplaat. Ongelooflijke sfeerschepping, een waterval aan genres en invloeden. Niet te beschrijven hoeveel deze plaat voor mij heeft veranderd op vlak van muziek. Fell Off The Floor, Man heeft mijn muzikale blik verruimd, evenals Theme From Turnpike. Je kan overigens duidelijk horen dat de muzikanten op de plaat gepassioneerd zijn door muziek, waarbij vooral Tom Barman en Stef Kamiel Carlens eruitspringen. Als deze plaat opstaat zou je soms zelfs wensen dat het winter is.

De laatste CD van Deus die ik kocht en wat blijkt nu ? Jawel, dat dit het meesterwerk is van Barman en de zijne, een combinatie van de grilligheid van WCS en de schoonheid van The Ideal Crash. Ik ga dit album ook in mijn top 10 zetten, voorlopig op een 3de plaats na HTTT van Radiohead en OOS van Muse. Beste nummers? Moeilijk, maar als het moet ga ik voor Theme for Turnpike, Gime the heat en Disappointed in the Sun. Ook de wat kortere nummers hebben een meerwaarde en zorgen voor nog meer afwisseling in genres, zodat dit album werkelijk van de ene emotie naar de andere springt. Een groot avontuur, dat je keer op keer opnieuw wilt beleven, zo ervaar ik dit album. Met pauzes inbegrepen weliswaar, want nadat de finale track gedaan is, blijf ik 10 minuten geruisloos zitten, zo overdonderd ben ik door al de emotie en schoonheid van dit album , dat ik niet anders kan dan even bekomen.
amen

Was voor mij ook de laatste...
En tevens de eerste.

Sjonge, wat klinkt A Shocking Lack Thereof toch als een soort "Captain Beefheart meets Velvet Underground", welliswaar in een dEUS-sausje doordrenkt, of sla ik nu volledig de plank mis ?

Nee hoor, je slaat de plank helemaal niet mis. Vergeet ook Tom Waits niet bij dat nummer

In tegenstelling tot hun debuutplaat, vind ik dit een véél interessanter album.
Op die debuutplaat hoor ik echt maar 3 formidabele rocksongs; Suds & Soda, Via en Hotellounge. De rest van dat album vind ik pure noise en kan me echt langs geen kanten bekoren.

Maar hier hoor ik al een enorme vooruitgang.

Weer begint het album met iets noise-achtigs, want track 1 kun je bezwaarlijk een song noemen..

Het eerste magische moment is al meteen daar met het zenuwachtige en gedreven Fell Off The Floor, Man. Machtige rocksong!

Met Opening Night, weer zo'n tussenwerpseltje, kan ik niet veel.

Dan; Hét hoogtepunt van het album; Theme From Turnpike vind ik van het allerstrafste dat Barman en C° uit hun muzikale hoed getoverd hebben, echt!

Met Little Arithmetics laat de band horen echte songs met een sterk refrein, strofes, een Bridge en al kunnen maken. Héél goed gedaan, al pakt het me iets minder dan die formidabele Turnpike.

Serpentine en Supermarketsong vind ik ook behoorlijk goede liedjes. Want dit zijn eerder luisterliedjes.

Met nummers 10, 11 en 12 kan ik bitter weinig. Ik hoor niets geniaals daar, laat staan zelfs iets gedenkwaardigs.

Maar de drie afsluiters vind ik dan weer beresterk; Dissapointed In The Sun heeft niet enkel een sterke titel, maar klinkt ook fantastisch, net als het dreigende Roses en het dromerige Wake Me Up Before I Sleep.

Tegenover hun debuut een flinke vooruitgang, dit album.

Maar het allerbeste zou nog komen, hierna; The Ideal Crash is de plaat die me echt van mijn sokken blaast, màn, dat was wat...

Een hoogtepunt, misschien wel hét hoogtepunt van dEUS. Net iets toegankelijker dan Worst Case Scenario, net iets mooier dan The Ideal Crash.

Dit is zeker het eerste grote wapenfeit van deze grote belgische band maar geef mij dan toch maar The Ideal Crash.

Voor mij het absolute hoogtepunt van dEUS. Bijna geniaal te noemen maar de opvolger moet feitelijk maar bitter weinig onderdoen.

Tweede wapenfeit.

Vind hem net ietsje (maar dan ook echt ietsje) minder dan The Ideal Crash. Eigenlijk zijn alle dEUS albums gewoon goed maar deze krijgt van mij een 5*. Mooiste zijn toch wel Gimme The Heat, Roses en Disappointed In The Sun.

5*****

Serpentine is ook heel subtiel mooi.

De meeste dEUS liefhebbers kiezen voor The Ideal Crash als favoriete album. Maar ik ga voor dit album. Waarom de chemie in de band, vooral dat tussen Tom en Stef is zo hoorbaar. Prachtig. De spanning is in sommige nummers om te snijden en daardoor zijn het briljantjes. Dit album heeft alles wat een rock album hoort te hebben. Rustige nummers tot stevige rock. Dit met de "gekte" die Stef meebracht in dEUS maakt dit tot hun beste album in mijn oren

top 10 notering en toch maar 4* geven

Een kritische user!

De man heeft wel smaak

Ja een 5 geef ik zelden...jij wel vaak?

hoh, wat is vaak
Als een album een ultieme luisterervaring teweeg brengt, beloon ik het met 5 sterren. En dat is tot nu toe 8 keer gebeurt

De frontman van Blur heeft geloof ik in een interview eens gezegd dat ze inderdaad door Fell Off The Floor, Man zijn geïnspireerd.

Erg moeilijk te krijgen dit album ( via de reguliere platenzaak tenminste ).
Uiteindelijk van een vriend geleend, dit is het enige album van dit belgische gezelschap welke ik nog niet in de kast had staan.
Nu na enkele draaibeurten baal ik daar wel van want dit is een groeier : Fell Of The Floor, Man, Little Arithmetics, Serpentine , Disappointed In The Sun & For The Roses vind ik de prijsnummers.
De plaat is niet erg evenwichtig , maar naarmate ik het album meer draai vallen er steeds meer nummers op zijn plaats.
Deze plaat ga ik hoe dan ook op zeer korte termijn zelf in huis halen.

Moet mijn eigen oordeel van 2 jaar geleden corrigeren. Wat kan een gevoel/inschatting/mening toch veranderen in de loop der tijd. Inmiddels vind ik deze toch echt beter dan het prachtige, maar soms wat fragmentarische songgehalte van het debuut. Hier wordt dezelfde creativiteit en gekte vertaalt in songs met een kop en een staart. Dit album strijdt inmiddels samen met 'The Ideal Crash' om mijn waardering als beste van dEUS. Ook dankzij de zeer gevarieerde mix aan parels: 'Theme From Turnpike', 'Disappointed In The Sun' en 'Roses': zoveel stijljuweeltjes op 1 plaat!!

Zat net naar Charles Mingus te luisteren (The Black Saint and the Sinner Lady), en het begin-akkoord op piano van track 3 heeft wel heel erg veel weg van het beginakkoord van Disappointed in the sun.

De naam Charless Mingus is hier wel al vaker gepasseerd, maar 't blijft toch fijn...dergelijke 'verholen verwijzingen'...

Wat een muziek, al die tijd al bestaande, zonder dat ik er een idee van had... Ik heb op een blauwe maandag in 2007 ongeveer eens een keer Vantage Point een draaibeurt geschonken, als 12-jarige... Ik had geen idee wat het voor moest stellen. Nu weet ik dat nog steeds niet. Ik weet wel wat dit album voor moet stellen, een geniaal album, afkomstig uit de Benelux namelijk!

Koortsige beet van een malariamug.
Hoge temperatuur.
In bed gekluisterd.
Motieven op de overgordijnen vervagen.
Insecten krioelen door elkaar.
Wegdromen in een roes.
Begrafenis in New Jersey.
Voodoo rituelen uitgevoerd door demente hogepriesters.
Tom Waits die de geest van Miles Davis oproept.
Theme From Turnpike.
Voorbode van In A Bar, Under The Sea.

Na My Sister = My Clock hield ik de adem in.
Leuk experiment, maar met vlagen de genialiteit van Worst Case Scenario.
Zou het tweede album er wel komen?
Of zou dEUS sterven aan een overschot van creativiteit.
Ontwikkeling leidde echter tot veelzijdigheid.
Jamsessies waarbij geflirt werd met dance.
Meer rustmomenten in lagen opgebouwd.
Explosief gevaar blijft op de loer liggen.
Geen idee wanneer de Vesuvius tot uitbarsting komt.
Van het een op andere moment ben je versteend.
Net als bij Pompeii zullen de geheimen pas later aan de oppervlakte komen.

Tom Barman klinkt als een gelukkig mens.
Balans in zijn bestaan gevonden.
Drugs afgezworen.
Liefde is de nieuwe verslaving.
Geluk delend met bandleden.
Stef Kamil Carlens accepteert de rol als volgeling.
In Moondog Jr. heeft hij zich al bewezen.
De rol als frontman is ook voor hem weg gelegd.
Craig Ward bewijst een goede vervanger te zijn.
Tijdens de Barman & Ward concerten ben ik getuige.
Chemie is hier tevens aanwezig.
Waardoor men zich kan voorbereiden op een vaarwel.
Serpentine is voor mij het afscheid.
Een vriendschappelijke kus.
Stef Kamil Carlens is voor eeuwig herenigd.
Als een getatoeëerde roos op iemands rug.
Zijn verbintenis zal altijd voelbaar blijven.

[quote]Father McKenzie schreef:


Met Opening Night, weer zo'n tussenwerpseltje, kan ik niet veel.

Man, meen je dat nu. akkoord ik zie het op de plaat zelf ook als een tussendoortje maar dan wel 1tje van hoog niveau.
mooi opgebouwd, schitterende melodie en prachtig gitaartje ertussen. het dient het geheel van het album wel vind ik.