Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Dat maakt L.S. juist zo interessant, vind ik.

Wat betreft deze van Talk Talk - die kent inderdaad geen zwakke plekken!

@dvdschaaf: toevallig (?) heb ik de gewoonte om elke vijfde april die song te draaien. Van 't jaar stomweg vergeten - en dan staat de hele tekst hier te lezen, geplaatst op de dag zelf. Dank u!

Zonet dit album opgezet en eindelijk begint de briljantheid van Talk Talk pas echt tot me door te dringen. Van Talk Talk heb ik alleen de laatste 3 albums echt de moeite waard gevonden, maar The Colour of Spring blijkt door zijn toegankelijkheid misschien toch wel het fijnste te zijn.
Waar bij It's My Life nog die typische jaren 80 elementjes zitten waar ik vaak weinig mee kan, lijken die hier gelukkig verdwenen en laat de band een wat progressievere sound horen. Het geheel voelt aan als een betere samenhang die exact doet wat het moet doen: lentegevoelens oproepen. Bij elk nummer komt er een ander aspect aan te pas.
Persoonlijke favoriet van deze plaat is zonder enige twijfel Living in Another World, die waarschijnlijk een hoge plek zal krijgen in mijn top 100 nummers ooit. Het gevoel dat bij me opkomt is dat ik in de stromende regen sta, maar dat ik van elke druppel geniet die op me neerkletst.

Een verhoging van 4* naar 4,5* lijkt me dan op zich toch wel op z'n plaats.

Destijds werd dit album vooral beschreven als de overgang van syntpop naar een meer accoustisch en organischer geluid. Deze plaat kan nog steeds goed mee. Mooie flarden koper door de liedjes heen. Ook de hamerende pianoslag op 'Life's what you make it' vind ik nog steeds origineel.

Gisteren gescored voor héél weinig geld. Meteen beluisterd... en herbeluisterd, dit is een hemelse plaat, van begin tot eind. Mooie stem heeft die Hollis; maar het bulkt hier van mooie songs.
Ik verhoog naar 4.5 !!

The laughing stock en vooral Spirit of Eden zijn ook toppers alleen dan niet poppy maar nog melancholischer en experimenteler, eerst luisteren zou ik zeggen.

Mede door MusicMeter krijg ik het gevoel om de radio maar de deur uit te doen, en me helemaal te storten op de albums die hier besproken worden. Dit album The Colour of Spring van Talk Talk is daar opnieuw een goed voorbeeld van.

De eerste paar drum-klanken doen me even denken of ik een test-cd in de speler heb gestopt. Maar zodra Mark Hollis begint te zingen wordt ik meegevoerd naar een bijzondere wereld. De heerlijke ritmes en de sprookjesachtige kinderstemmen doen mij zweven naar een betere wereld. Die goede lijn wordt fraai doorgetrokken op I Don"t Believe in You. Wat is dit mooi daar zijn geen worden voor. Life's What You Make It is opnieuw een bijzonderheid. Vervang de bassist door de lage tonen van de piano en laat het vervolgens uitgroeien tot iets wijds met toch een beklemmend gevoel. In één woord, heerlijk. April 5th zou ik wel eens in een grot willen horen. Het lijkt mij daar het beste uitkomen. Iets wat zo mooi is verdient een aparte locatie om ten gehore te worden gebracht.

Na zoiets moois is het weer tijd om er een lekkere drive bij te pakken hebben ze moeten denken. Living in Another World is daar duidelijk een voorbeeld van. Wat is dit lekker om te horen, waardoor ik sterk het idee krijg dat hier behoorlijk goed is over nagedacht. Vooral die mondharmonica die er op te horen is erg goed bedacht. Give It Up is daarna een mooi rustpunt te noemen Een ritme op wandelsnelheid in combinatie met de wat hese stem van Hollis. Die rust wordt verder uitgediept op het verstilde Chameleon Day. Het doet mij denken alleen te zijn in een groot statig gebouw. Time It's Time laat mij op een mooie manier uit mijn droom komen, om me vervolgens met twee benen weer op aarde te zetten.

Een bijzonder geslaagd album van Talk Talk is sneller ten einde voordat ik er erg in heb. Voor mij hadden ze nog wel drie kwartier mogen doorgaan. Het is hemelse muziek in een schitterend vormgegeven hoesontwerp.

En dan ben je nog niet eens in de buurt gekomen van hun beste werk.

Binnenkort begin ik maar eens met een reis door Talk Talk's discografie. Ik was meteen begonnen met het einde en dacht dat hun voorgaande albums niet zo de moeite waard waren. Colour of Spring bewees echter mijn ongelijk: het album kent op momenten zeer sterk de kwaliteiten van een Spirit of Eden, met name in April 5th. London 1986 bleek ook nog eens fenomenaal, dus ik heb besloten nu maar eens bij het begin te beginnen.

Deze doet dan ook geen zak onder voor Spirit Of Eden.. maar het is interessanter om die beter te vinden hier kennelijk

Tot dat ik die gehoord heb blijf ik genieten van The Colour of Spring, want ik begin hem steeds beter te vinden. Het is alsof ik nog steeds nieuwe dingen tegen kom en nog niet het onderste uit de kan heb gehoord.

Mark Hollis , kunt u alstublieft terug komen en nog een plaat maken ?

Dit album zit in mijn lijstje 'misschien nog hebben' , maar hij bevalt me tot dusver niet voldoende om hem te kopen: 4 topnummers, 2 aardi en 2 minder mooi.
Bovendien heb ik het gevoel dat de nummers soms wat van elkaar weg hebben
en kan ik de plaat niet altijd 'hebben'.

THE COLOUR OF SPRING
Even de leerstof van professor Mark Hollis herhalen:
de stilte tussen twee noten is belangrijker dan de noten zelf.
De stilte accentueert de noten in kwestie: "less is more".

Het hitalbum It's My Life (1984) had al een slimme, dubbele bodem.
The Colour of Spring gaat nog een stap verder: nog meer akoestische
instrumenten, uitgesponnen arrangementen, maar toch nog altijd pop.

Happiness Is Easy is een bijzonder intrigerende opener.
Met de prominente akoestische gitaar en het hallucinante kinderkoor.

I Don't Believe in You kabbelt als een folksong: zachte percussie,
akoestische gitaar, een snerpende synth en een likje piano.

Life's What You Make It was de eerste singel en een behoorlijke hit.
Met een jankende electrische gitaar, bijna de enige op het album.

April 5th is de verjaardag van Marks vrouw en maw een lovesong.
Een bijzonder verstild stukje muziek met piano en verre houtblazers.

Living in Another World was de tweede singel en is erg sterk.
Een pakkende refrein, een noeste mondharmonica and a lot of soul.

Give It Up was de derde singel, nu met een orgel in de hoofdrol.
Mompelende strofes en een refrein dat huilt naar de maan.

Chameleon Day is een user van MusicMeter. Het zou me niet helemaal
verwonderen als hij hield van "de stilte tussen twee noten" zoals in deze track

Time It's Time is de uitbundige finale van het album.
Met operastemmen in de achtergrond en een meeslepende thema.

Het intrigerende aan deze plaat is dat alle instrumenten
hun eigen, heldere plaats hebben in het totale stereobeeld.
Een samenbrengen van jazz, soul en mondern klassieke impulsen
zonder dat The Colour of Spring zijn pop-appeal verliest.

Nog drie b-kanten die duidelijk tot hetzelfde project behoren.
De twee eerst waren wellicht te experimenteel voor het album,
maar kondigen de verdere koerszetting op Spirit of Eden al aan.

It's Getting Late in the Evening begint met één enkele gezongen noot.
Daarna een basisakkoord, een spaarzame piano en een stem.

For What It's Worth komt haast onhoorbaar op gang.
Een nachtelijk stukje muziek waarin de stem zelf een instrument wordt.

Pictures of Bernadette heeft weer een elektrische gitaar om.
Een aardig nummer dat nog het dichtst bij het vorig album aanleunt.

Talk Talk telde op dit album nog maar drie groepsleden.
Producer Tim Friese Greene zou een steeds nadrukkelijkere rol spelen.
Dit album heb ik ooit leren kennen en koesteren dankzij een recensie in Oor.

...en zo heb ik dit album leren kennen via MuMe...
Waar ik eerst nogal zuinigjes was in mijn kritieken ben ik nu toch aan het graven in mijn la met superlatieven...
Als gevolg van een goede platenruil kreeg ik ook de Colour of Spring in mijn bezit. Na een flink aantal draaibeurten kan ik niet anders dan mijn stem met een vol punt te verhogen. Het blijkt inderdaad dat de plaat pas langzaam al zijn schoonheden prijsgeeft. Ik snap nu ook eindelijk een tekst zoals die van Dazzler...
Dank allemaal!!!

Het meest evenwichtige album van Talk Talk.De songs hebben duidelijk meer body gekregen en lijkt de sound warmer en boeiender.
Tuurlijk blijft de stem van Mark Hollis geen allerdaagse en moet je er wel voor in de stemming zijn.
De groep bewijst hier wel dat het inhoudelijk wel goed zit.Het is een soort sferische pop geworden waar fraai gemusiceerd wordt.Functioneel en alles op de juiste plek.
Het is een opstap voor Laughing Stock.Een album die toegankelijkheid heeft ingeruild voor veel zwaardere kost.
Tot klassiek aan toe.
Een zelfde soort ontwikkeling als Radiohead is niet misplaatst.
Talk Talk maakte alleen veel minder albums.

Mooie originele vondst en goede vergelijking wat betreft de ontwikkeling met Radiohead , denk dat de bijzondere en eigenzinnige Mark Hollis te integer was voor de popmuziekbusiness en de eer aan zichzelf heeft gehouden door geen muziek meer uit te brengen , een van de weinigen die niet voor het grote commerciele geld koos , voor de echte fans wel jammer natuurlijk .

De reden dat niet deze plaat, maar Laughing Stock in mijn top 10 staat, is dat ik op de spaarzame momenten dat ik laatstgenoemde draai altijd heel erg ervan kan genieten.
Maar waarschijnlijk draai ik dit album nog wel vaker dan LS. In ieder geval is ook hier de sfeer fantastisch en heeft het met Living In Another World (beste TT-nummer) en Give It Up twee absolute toppers. Vooral Give It Up kan ik zo heerlijk de hele dag in mijn hoofd hebben (Gotta give it up, give it up, give it up!).
Life's What You Make It heeft me helaas nooit volledig weten te pakken en ook de rest van de nummers (met uitzondering van het prachtige Happiness Is Easy) is nét geen absolute top wat mij betreft. Derhalve net niet de volle score... maar wel een heerlijke plaat om ook even tussendoor op te zetten, terwijl ik bij zowel Laughing Stock als Spirit of Eden er altijd even voor moet gaan zitten.

Meneer Hollis, alstublieft ?

Zal zijn stem nog hetzelfde zijn, want dat was een bepalende factor van de muziek van Talk Talk. In dat geval geef ons nog een goede plaat, en geniet daarna van het leven zoals u de afgelopen jaren hebt gedaan.

Gerard en Boris: ik zal u uit uw lijden verlossen: er kwamen nog zeker 3 albums, 2 van Talk Talk en 1 van Mark Hollis zelve.

En als u mee wilt doen in gebed volgen er wellicht nog meer. Mark Hollis heeft zich teruggetrokken, maar als wij met voldoende zijn en hem smeken, keert hij wellicht terug.

Lijden doe ik dan niet, maar het is wel zonde dat zoiets lekkers niet een vervolg kreeg. Wellicht ook beter zo, maar als liefhebber wil je nu meer en meer. Het was en is nog steeds erg goede muziek die doet denken aan eten in een in tig sterren restaurant. Daar kom je dan ook graag terug. Dit zelfde verhaal gaat zeker op voor Talk Talk. Het is muziek die zo lekker is waar je maar geen genoeg van kan krijgen. De maag is al overvol maar geestelijke kan er nog wat bij.

Een album dat er voor mij net niet mee door kan (qua smaak); het liet al een beetje zien waar het naar toe zou gaan (Spirit Of Eden) en dat is wel goed, maar niet mijn 'ding'. Voor mij zijn April 5th, Chamelon Day en Time It's Time de "boosdoeners", anders had ik 'm (ooit) gekocht.

Vlak na het uitkomen van dit meesterlijke album, heb ik de heren live mogen aanschouwen in de stromende regen op Torhout/Werchter 1986, een van de beste concerten ooit gezien.
Wat mij nog bijstaat is dat de nummers van The Colour Of Spring op een geweldige manier live werden uitgevoerd.
Dit blijft een sfeervol album die de tand des tijds zonder problemen heeft doorstaan wat mij betreft.

D'r zijn van die dagen dat veel klopt: rust in het hoofd, een goed glas, helder van geest en open voor impressies en dan ... een schijf op de draaitafel: Talk Talk - "Colour of Spring" en dat in de herfst.

En dan blijkt opeens hoe goed gemusiceerd wordt en hoe goed de akoestische bas, gitaar en drums op vinyl klinken; gewoon een regelrechte ear-opener. Lang niet gedraaid op vinyl, maar wat klinkt dit mooi, en verder - verder blijkt hoe lui je eigenlijk wordt van cd's draaien.

Cd's zie ik vaak als een integrale entiteit en dan neem ik vaak niet de moeite die priegelletters in het boekje te lezen - zeker niet als het laat is - en gun ik me niet altijd de tijd om alle titels te lezen.
Ik dacht altijd dat "Chameleon Day" een soort intro was op "Time It's Time", waar het wonderschoon op aansluit. Niets is minder waar - vinyl maakte me ervan bewust. Voor vinyl moet je meer moeite (omdraaien, stof wissen, goed opbergen, voorzichtig behandelen) doen dan voor een cd. Maar zoals in geval, loont het volop. Wat een muzikale plaat is dit.

Vreemd dat deze hier wordt gezien als hun beste plaat. Ik vind deze absoluut niet slecht, maar zeker niet de beste.

Zelf vind ik het niet zo vreemd; het is een mooi 'tussenalbum' tussen het wat mindere It's My Life en het ontoegankelijkere Spirit Of Eden (afhankelijk van je persoonlijke muziekbeleving).

Ik kan me ongeveer vinden in wat je zegt. Bij vinyl klinken nummers inderdaad meer als een eenheid. Chameleon Day en Time It's Time sluiten inderdaad geweldig aan op elkaar, ik zou niet kunnen zeggen wanneer de eerste eindigt en de laatste begint.

Deze plaat jaren niet meer gehoord, tot vorige week, en tot mijn verbazing niets van slijt te bekennen, de plaat klinkt nog zo fris als de dag dat de plaat uitkwam, subliem en zondermeer één van de beste jaren 80 platen. Jammer dat Mark Hollis van de aardbodem is verdwenen en de laatste 10 jaar geen levensteken meer heeft afgegeven, leeft deze Engelse vreemde heer eigenlijk nog wel??

Ben je niet in de war met Richey James?

lees dit eens

BTW: 7 jaar geleden heeft Mark Hollis nog hieraan meegewerkt.

7 jaar is erg lang hoor!!!!!!!!