Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Dat vind ik een heel sterk weerwoord .

Gelukkig mogen we hier zelf beoordelen en becijferen en laat ik mij verder hierin niet leiden door ene Stuart Bell.

Het mist hooks, puntigheid en dwingende melodieën, ik weet werkelijk niet wat je hier mee wilt zeggen. Je kunt TDSOTM vergelijken met ouder of nieuwer werk van Pink Floyd maar wanneer ze gestopt of juist gestart zijn met hooks, puntigheid en dwingende melodieën: schiet mij maar lek.

Een album is vanzelf goed (of niet) en die beoordeling kan, vanwege smaakverschillen, in de loop van de tijd minder of iets beter worden gevonden. Maar je gaat niet iets dat je altijd goed hebt gevonden om muzikale redenen afwaarderen omdat het automatisch ouder is geworden en inmiddels wel gedateerd moet zijn.

Mensen beoordelen m.i. dit album dan ook niet op de klassieke status maar inhoudelijk, op muzikale gronden.
Dat het album in 1973 om allerlei redenen revolutionair was (o.a. productioneel) en dat opgeteld met de muzikale beoordeling en gigantische verkopen dit alles heeft geleid tot het samenvattende klassieker, doet aan de muzikale beoordeling er van niets af.

Je probeert mensen hun muzikale beoordeling af te rekenen op het feit dat het album globaal gesproken als klassieker wordt gezien. Ik kijk er niet anders tegen aan dan The Piper at the Gates of Dawn of The Final cut.
Zal iemand dit album een hoger aantal sterren geven vanwege de status, anders dan de muzikale inhoud?

Alles behalve dan wat er muzikaal wordt geboden kan mij verder gestolen worden. En dan heeft The Dark Side of the Moon een eigen plaats binnen het gehele oeuvre van Pink Floyd.

Het gaat mij meer om het feit dat je praktisch nooit van je laat horen als je wel iets positiefs te melden hebt.
Moet je natuurlijk zelf weten, het valt alleen erg op.

Ik ook niet. Het lijkt een beetje zeiken om het zeiken. Beetje provoceren.

En wat betreft gedateerd klinken. Uiteraard. Dat is juist de reden dat iets iemand aanspreekt of niet. Voor mij is gedateerd ook absoluut geen negatief woord. Louis Armstrong klinkt alsof het in de jaren 50/60 is gemaakt, da's nog langer geleden dan DSOTM. Nog gedateerder en nog steeds 1 van de meest legendarische Jazz muzikanten ooit.

Debuut van The Doors is een alom geprezen en legendarische plaat. Klinkt super gedateerd door het orgel geluid. Hoor je The Doors, dan hoor je jaren 60 Vox orgel. Daarvoor bestond dat niet, daarna is het nooit meer gebruikt tenzij men wil klinken als die tijd. Maakt dat dat album nu niet relevant of niet mooi meer? Dach 't niet.

Dit album onlangs weer eens beluisterd, en je kunt uiteraard horen dat het niet gisteren is opgenomen, maar om het dan gedateerd te noemen... Ik denk dat Stuart Bell het gewoon niet kan pruimen, en dat is uiteraard prima, ieder zijn eigen smaak. Andere users proberen weg te zetten, omdat ze (muzikaal gesproken) niet van deze tijd zouden zijn, ik vind het onfris. Het enige dat belangrijk is, is de vraag: is dit goede muziek? Overigens niet altijd gemakkelijk te beantwoorden. Maar luisteren zonder vooroordeel is blijkbaar voor sommige personen nog moeilijker.

Laat ik toch ook nog eens proberen hier iets verstandigs over te zeggen. Lukt het inderdaad om het album los te zien van de context, dus van de tijd anno 1973? Zou dit album, in 2013 uitgebracht, net zoveel los maken en puur op de muzikale inhoud beoordeeld worden?

Ik denk dat iedereen het antwoord wel weet. Het was een 'moment suprême' in 1973. De term 'prog' is een categorische uitvinding van later tijd. Toen, in 1973, was je conservatief en reactionair óf progressief. En progressieve mensen hadden ineens hun muzikale kanaal ter beschikking: de progressieve rock. Progressieve muziek moest uitdrukken wat er speelde onder de volwassen wordende protestgeneratie: onvrede met de exploderende consumptiemaatschappij, de macht van staat, geld, kerk en systeem. En vooral: tegen de oorlog. Het was het jaar van de oliecrisis. (Veronica op het strand, Peppi en Kokki op TV.) Pink Floyd gooide heilige huisjes omver. Dat zijn ze blijven doen, tot in een verkrampte vorm, eigenlijk vanaf Animals. Cynisme werd bitter sarcasme. Een beetje meer zelf-relativerend vermogen zou wenselijk geweest zijn.

En dan muzikaal: ook hier was alles nieuw. De techniek maakte enorme sprongen. In de jaren '60 was PF in een paar jaar van rhythm and blues-band die covers speelde omgeschakeld naar de psychedelische richting. Puur akoestisch/electrisch nog. Ummagumma: geweldig. Maar nu was daar ineens de electronica en de productietechniek die eerder nog onmogelijk was. Ook dat was een sprong. Meer gepolijst en song-gericht maar ook met de mogelijkheid tot soundscape: de unieke versmelting van hoorspel en muziek. Ook dat was nieuw en uniek. PF en vooral Roger Waters heeft dit concept nooit meer losgelaten. Meer dan muziek: totaalbeleving van klank, beeld, tekst, geluid en muziek in een psychedelische trip. Het begon met de vloeistofdia's. De optredens zijn eigenlijk nog steeds een variant op die totaal-aanpak. Het ging allang niet meer om 'de liedjes'.

Dus, om nu te zeggen dat het album los staat van de tijd waarin het uit kwam, dat is overdreven en in die zin heeft heer Bell, bij al zijn belachelijke overdrijving, wel een puntje gemaakt. Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer. En zijn we met de muziek van 2013 verder geraakt in ontwikkeling? Zijn er opnieuw sprongen vooruit gemaakt? Nee, ik durf te stellen dat de progressieve rock dood is, ondanks en misschien wel dankzij de pogingen het lijk te reanimeren. Daar zullen velen het niet mee eens zijn, denk ik. Maar wat is nu, anno 2013 nog zo revolutionair anders, nieuw en generatiebepalend als een album als TDSOTM?
Dat maakt 1973 tot zo'n uniek jaar. Uniek=eenmalig. Overdoen heeft geen zin, dan ben je net zo reactionair als de generatie waartegen het protest destijds gericht was. We laten het monument staan. Het is geschiedenis.

1973 was inderdaad een uniek jaar. Komt nooit meer terug.

Je kunt een album uit 1973 toch niet verwijten dat de productietechnieken van 2013 niet werden gebruikt? Maar goed ook, vele muziek uit 2013 met die autotune is nauwelijks om aan te horen. Er zijn veel jaren '50-nummers die nog veel 'gedateerder' klinken maar nog steeds prima aan te horen zijn.

Met The Dark Side of the Moon heeft Pink Floyd de juiste balans gevonden tussen experiment, virtuositeit en sfeer. Het concept is nog steeds actueel, er wordt gebruik gemaakt van productietechnieken zonder de song en de sfeer uit het oog te verliezen en Pink Floyd vervalt niet in oeverloze bombast (zoals dit album dat ook in 1973 uitkwam).

Kwaliteit overstijgt steeds de tijdsgebondenheid. Het debuut van Velvet Underground bv. klinkt productioneel nog veel primitiever maar is wel een klassieker. Ik spreek pas van gedateerdheid als het tijdsgebonden afbreuk doet aan de kwaliteit en dat is met The Dark Side of the Moon zeker niet het geval.

En daar komt de obligate haatopmerking op de moderne muziek, en natuurlijk ook de autotune, weer aan.

Totdat men een plaat niks aan vindt. Dan is de term gedateerd ineens bon ton.

Pas maar op met het woord "concept'' Luc.

Zonder dollen. Produktioneel was Floyd zelfs zijn tijd vooruit hier. On The Run bijv.is later omarmt door dance pioniers.
Muzikaal is het allemaal niet al te ingewikkeld, maar dat wisten de leden maar al te goed.
Floyd was niet van het virtuoze, maar door de eenheid werd er wel iets beladen neergezet.
Creativiteit is wel een sterk punt geweest. Experimenteren met soundjes, tapes.

In ieder geval een plaat met een goed verhaal en een originele insteek qua produktie en muzikaliteit.

Het heiligverklaren van kunst is nooit zo handig. Het vertroebelt je gedachten. En dat blijkt keer op keer.

Daar heb je een punt, maar er is één niet onbelangrijk detail wat je over het hoofd ziet.
De techniek van een film kan gedateerd zijn, maar het verhaal, de spanning, de shots, het acteren, de integriteit en de gehele sfeer kan tijdloos zijn.
De verouderde techniek die werd gebruikt kan zelfs sfeer verhogend werken en na verloop van tijd een bijna mythische status bereiken.
Zo werkt het met 'sommige oudere boeken' en ook met ' sommige oudere muziek'.

In verhouding bereiken heel weinig kunstuitingen die status, maar een paar kan je daar toe rekenen.
Ondanks dat TDSOTM niet mijn favoriete PF plaat is, dan ga ik nog meer de oudheid in met Meddle en Ummaguma, heeft TDSOTM wel een hele bijzondere tijdloze status bereikt.
Net zoals oude films als Rebecca (1940) of Taxi Driver (1976).

En als Stuart Bell dat niet begrijpt, dan legt dat een stuk oppervlakkigheid bij hem bloot waar je U tegen zegt.

Verklaar je nader.

Voor een heiligverklaring dient men eerst twee wonderen te hebben verricht. The Piper at the Gates of Dawn is inderdaad een wonder, maar verder zie ik zo snel niet.

Beste タケシ, die zijn er: Ummagumma (die vind ik nou heerlijk compromisloos) en Meddle. En wat zalig is in deze wereld, zal heilig zijn in de toekomende. Amen.

Ach, Fedde. Jij noemt dsotm een versmelting van hoorspel en muziek . . . .
At random zijn er wat stemmen doorheen gemixt. Dat is geen hoorspel.

Het hoorspel achtige vind ik meer van toepassing op The Wall en The Final Cut.

Dat is apsoluut geen zekerheid, omdat jij (en ook ik) niet weet hoe the man upstairs wikt, weegt en beoordeelt. En alleen fundamentalisten laten zich lijmen met vage beloftes.

Heaven is the place where nothing ever happens

Ja en nee.

Ik heb net bij Tommy van The Who een vergelijkbaar stuk geschreven, met betrekking tot de betekenis van Tommy en het onlosmakelijk verbonden zijn aan de tijd waarin het album werd uitgebracht.

Ik denk ook zeker dat er waarheid schuilt in de stelling dat sommige albums heel duidelijk tijdsgebonden zijn, met name dan natuurlijk de albums die juist een weerslag zijn van een bepaalde periode of een bepaald jaar.

Bij hippies heb je een duidelijk tijdsgebonden vak, een aanloop van een aantal jaar die dan loopt tot aan het hoogtepunt Woodstock. Daarna verwatert het snel.
Zou alles rond The Dark Side of the Moon inderdaad zo verbonden zijn aan het jaar 1973?

In tegenstelling tot Tommy, althans, die heeft het in veel mindere mate, is The Dark side of the Moon juist vele generaties liefhebbers blijven aanspreken. Het album stond aansluitend, ik meen iets van 15 jaar in de album lijsten van Billboard, het duurrecord hebben ze nog steeds in handen.

Toen de cd's verschenen, welk album werd direct in hoge mate aangeschaft om te vervangen op cd?
De belangstelling voor The Dark side of the Moon is eigenlijk zonder tussenpauzes onverminderd groot gebleven, ook bij de generaties die geboren zijn ver na het verschijnen van The Dark Side of the Moon.

Eigenlijk ken ik maar weinig albums die deze status hebben weten te bereiken. Dat maakt het fenomeen The Dark side of the Moon in mijn optiek juist een stuk breder dan alleen maar 1973. Fenomeen, dat slaat dan op alle kwaliteiten die het album eerder (hier) zijn toegedicht. En om die reden is een titel als klassieker ook meer dan terecht.

Welke dan? Het is wel gesampled door Faithless, maar dat kun je toch moeilijk een pionier noemen. En de nummers van The KLF en Future Sound of London die het samplen zijn ambientmuziek. Maar misschien heb ik iets gemist.

Of bedoel je Milli Vanilli?
YouTube - Milli Vanilli - Money

Nog even over het hoorspel-achtige: het gaat dan meer om de geluiden (kassa bij Money, het uurwerk in Time o.a.) dan om gesproken tekst. Dat was toch wel vrij uniek.

Musician merkt terecht op dat de belangstelling voor dit album over meerdere generaties gaat. Dat is waar. Maar de platenkopers van 1973 waren veelal dezelfden die ook de CD gingen kopen (de rijkere en beter opgeleide babyboomer). En dan had je nog het grote-broer-effect. Die plaat moest je als jongetje toch eens horen. Dat is goeoeoed man!

Intussen zie ik dat de recente discussie rond dit album zijn vruchten afwerpt. Hij staat al weer bovenaan de lijst van meestverkocht bij o.a. Bol.com.

Stuart Bell heet in het echt volgens mij Stuart Bellhamel.
Niet verkeerd om af en toe het kussen wat op te kloppen bij MuMe. Dat houdt het levendig.

Het gekke is dat ik voor deze CD (sorry LP) dezelfde mening heb als veel liefhebbers maar ook (een beetje) van Stuart.

Een mijlpaal met rimpels.

Ah, fijn. Een genuanceerd geluid.

Een mijlpaal met rimpels?! Bedoel je daarmee dat de muziek gedateerd is?

Voor mij mag deze creatie langzaam in zijn rolstoel gehesen worden en naar het raam met het beste uitzicht van het bejaardenhuis gereden worden. Zijn rol is uitgespeeld maar hij verdient een mooie oude dag voor bewezen diensten.

Die (gedateerde) geluidseffecten, dat orgeltje op Any Colour You Like dat trek ik echt niet meer. Maar begrijp me niet verkeerd, de plaat is uniek te noemen en ik vind het zeker niet slecht maar de muziekkaravaan trekt verder en zal niet meer stoppen voor deze oude man.

Maar goed, zoveel mensen zoveel meningen.
Enjoy the seventies.

Proef ik een cynische ondertoon? Ik mag dan al oud zijn, maar mijn kennis van en belangstelling voor de hedendaagse muziek is erg groot (Met grote waarschijnlijkheid groter dan die van jou). Vandaar dat ik in staat ben om het historische belang van Dark side of the moon (want dat is de officiële titel, zonder the) op juiste wijze weet in te schatten.

Helaas. U gaat niet door voor de koelkast.

Pink Floyd - The Dark Side of the Moon 40th Anniversary - assets.parlophone.co.uk

Ook behoorlijk overtuigend.

Ik heb wel een re-release op cd uit 1994. Daar staat wel Dark Side Of The Moon zonder 'the' op. Sowieso vind ik dat maar een blasfemische uitgave. De uitstraling van de oorspronkelijke LP wordt best wel verpest door de alleen al verminking van de voorzijde. Onbegrijpelijk dat er lieden met beslissingsbevoegdheid bestaan die dat goedkeuren. Waarom dan kopen? Tja, hij paste nu een keer beter in mijn autoradio.