Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Ik raak wel nieuwsgierig Lura, wat is het historische belang van the dark side of moon?

In zijn retoriek is hijzelf ook behoorlijk gedateerd inmiddels. Overigens klinken de door hem genoemde Queen albums ook behoorlijk gedateerd qua sound, maar uiteraard niet volgens zijn niet-gedateerde meetlatinstrumenten als hooks, puntigheid en dwingende melodieën . Iets met blind spot ofzo....Dat zijn slechte subjectieve ondervonden instrumenten om zo zijn gelijk aan te wijzen. Niks mis mee. dat doen er meer is die wijze is dus van alle tijden. .

Niet zo knorrig Lura. Ik poogde alleen duidelijk te maken dat dit brouwsel voor mij een gepasseerd station is. Ik gebruik daarbij ook woorden als "mijlpaal"en "uniek". Dat duidt op bewondering wat de heren destijds gemaakt hebben en ik kan een groot gedeelte nog steeds op waarde schatten.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb juist veel respect voor mensen boven de 80. Ik vind ze alleen niet echt opschieten in het verkeer maar dat is mijn persoonlijke mening.
No hard feelings (= even goede vrienden)

En wat heeft The Dark Side of the Moon precies te maken met mensen van boven de 80, dan wel met het opschieten in het verkeer?

De leden van Pink Floyd waren achter in de twintig, toen The Dark Side of the Moon verscheen, die muziek heeft niets met bejaarden te maken. Je kunt The Dark Side of the Moon ook niet vergelijken met muziek van nu, uit een ander genre.

Liefhebbers van TDSOTM zijn symfonische rock liefhebbers, al dan niet met een psychedelisch randje.

Muziek van nu en vermoedelijk van een ander genre vergelijken met Pink Floyd slaat als een tang op een varken.
Zet het af tegen de symfonische rockbands van nu, kijk eens wat die leden van die bands zeggen over Pink Floyd en beperk het dan tot die groep mensen.

Ik vind Miles Kane of Frank Turner, artiesten van nu, ook geweldig. Lekker tempo en mooie korte, puntige songs.
Maar ik ga het niet afzetten tegen de symfonische rock van Pink Floyd uit 1973.

En dat heeft niets met bejaarden en verkeer te maken maar met andere tijden en andere muziek.

Zo...het skipmomentje ook weer gehad.......nr. 5 sla ik altijd over.

Had ik vroeger ook maar ben het nummer met de jaren meer gaan waarderen.
(we hebben het toch over Money hé, want op Musicmeter telt dit als track 6)

Eigenlijk sla ik ze altijd allemaal over...

Dan nog een 3,5 ... knap

Misschien heeft hij het devalueren overgeslaan.

Nee ik bedoel echt track 5...The great gig. Dat vrouwen geschreeuw.....daar kan ik niet zo goed tegen

Mee eens maar dat heeft óók een enorm voordeel. Althans voor mij. Dit album schalt al decennia lang door zijn quasi religieuze status en daarmee samenhangende overexposure in vele hoofdstedelijke coffeeshops uit de speakers en maakte het daarom voor mij vrij makkelijk eindelijk eens te gaan stoppen met blowen. Elke keer weer die wekkers, kassa's of gillende keukenmeid bij mijn eerste haal....dat hield ik niet meer vol. Vandaar mijn hoge rating als soort dankbetuiging want muzikaal vind ik het niet veel soeps.

Daar waar jullie komen en voortdurend geconfronteerd worden met Dark Side, wil ik ook wel steeds zijn. Ik loop verdomme steeds tegen Guus Meeuwis, Adele of Rihanna of erger aan als ik mij onder de mensen begeef.

Heeft jouw moeder jou niet geleerd een beetje uit jouw doppen te kijken?

Laugh And Walk Away Edwynn.

Dit is toch niet helemaal mijn ding. Had laatst een paar cd's geruild met een maat van me (Pink Floyd fan) waaronder dit album. Ik heb het een kans gegeven, maar het kan mij niet bekoren. Slecht is het zeker niet, Time (op de klokken na) en Breathe zijn zelfs uitstekende nummers. Verder irriteerde ik me het meeste aan TGGITS, wat ik echt helemaal niks vind. Het loopt wel lekker in elkaar over, dat dan weer wel. Misschien moet ik hem toch eens luisteren onder 'invloed'

3,5*

Halfje omhoog.

Heb dit album nu op vinyl, en dat luistert een stuk beter. Veel meer gevoel bij dan op cd.

Al blijf ik me irriteren aan de dame die The Great Gig in the Sky om zeep helpt.

Muzikaal gezien vooral erg goed. Hen soms nog wel wat moeite met de vocalen.

Da's nu juist veruit het mooiste van heel dit album.

Including me...magistraal wat Claire Torry hier laat horen. Dat was nog eens vernieuwend.

Ik vind geert niet veruit het mooiste nummer, maar wel prachtig gezongen. Wie beweert dat er in Dark Side geen emotie zit, moet dat nummer eens luisteren...

Ik vind het nummer grandioos in het geheel passen. Ik vind het ook kenmerkend voor de diversiteit van het album binnen het als-een-huis-staand geheel.

Tja, da's dan toch smaak, want ik vind dat dat nummer (wat dus wel mooi is) wordt verpest door dat te opzichtige gejammer.

Wel interessant:
bol.com | Darkside (Deluxe Edition), Pink Floyd | Muziek

Het meest recente berichtje erbij spreekt overigens wel boekdelen...

Voor mij behorende tot de allerbeste albums aller tijden. Sfeer, sfeer, sfeer; indrukwekkend voor die tijd en eigenlijk nog steeds.

Nog steeds, inderdaad. Ook de productie is ongeëvenaard; zeer knap voor een album uit 1973.

Voor mij is het een race met Wish your where here (wat Pink Floyd betreft dan). Allerbeste album aller tijden komen er toch meerdere in aanmerking..

Allerbeste album aller tijden ? Deze ? Ja, zit in de race..

Maar voor de sfeer: ga eens hier naar toe ! Dark Side 360* Ik ben 2 x geweest. Prachtige beleving van Dark Side of the Moon !

En dit is ook heerlijk Pinkish benaderend : Airbag Ik ben niet van de retro-bands, maar deze is Top !

@meneer vooral de eerste twee albums zijn sprekend PF

Het is al weer een paar jaar terug maar ik zet ik hem maar weer een keertje op (vinyl)

Pink Floyd is van grote invloed geweest in de ontwikkeling van de psychedelische rockmuziek door de vele experimentele albums die ze door de jaren heen hebben gemaakt. Na een periode met de eerste leadzanger en gitarist Syd Barrett voegde David Gilmour zich in 1967 bij de band en nam in 1968 de rol van Syd over. Dit leidde uiteindelijk tot een transformatie tot één van de succesvolste bands uit de muziekgeschiedenis in de progressieve en symfonische muziek. In 1973 verscheen het uiterst succesvolle album The Dark Side of the Moon dat uitgroeide tot één van de beste verkochte albums ter wereld. Het album wordt gekenmerkt door de verschillende muzikale experimenten met gebruik van synthesizers, gitaren en toegevoegde effecten.

Het album opent met het kenmerkende geluid van een hartslag in Speak to Me waarna de overgang naar Breathe wordt doorgezet. De muzikale technieken en symfonische geluiden zijn goed hoorbaar en David opent gelijk met zijn prachtig echoënde stem. Het instrumentale On the Run is een psychedelische rollercoaster waarin de experimentele geluiden mooi naar voren komen. Je hoort hier de geluiden die Pink Floyd op de synthesizer ontwikkelde waarna het nummer doorloopt in het klokkenspel van Time, schitterend ontwikkeld door Alan Parsons. Het is het begin van een langdurige intro die op een rustige manier toewerkt naar de teksten gezongen door Gilmour en Waters. De mix van gitaar, drums en effecten ontwikkeld zich op onnavolgbare wijze door het nummer heen. Het gitaarspel van David Gilmour en de solo’s die hij in het nummer brengt zijn van hoog niveau en stuwen het nummer tot grote hoogte.

“Ticking away the moments
That make up a dull day
Fritter and waste the hours
In an off-hand way

Kicking around on a piece of ground
In your home town
Waiting for someone or something
To show you the way”

The Great Gig in the Sky wordt op een rustige wijze geopend door het pianospel uitmuntend in de zweverige stem van Clare Torry die het nummer een mooie ontwikkeling geeft. Bij het openen van de kassalades bij het begin van Money weet je gelijk waar het nummer over gaat en het is daarom ook op slimme wijze gekozen. Het nummer heeft wat meer het karakter van een poptrack en verscheen daarom niet onterecht op single. Het was duidelijk dat ook Pink Floyd het commerciële succes van een single nodig had om de plaat wat meer onder de aandacht te brengen. Het nummer is daarom niet minder sterk want qua opbouw zit het uitstekend in elkaar met verschillende instrumentale delen en de teksten van Roger Waters. Het orgel vormt de rustige intro van Us and Them waarbij de drums gespeeld door Nick Mason langzaam opkomen. De saxofoon voegt net dat beetje extra toe aan de zang en de sterke songtekst. Naar het einde toe worden de instrumenten steeds feller en het geluidsniveau zwelt aan om weer terug te komen bij de zang van Gilmour.

“Us and Them
And after all we’re only ordinary men
Me, and you
God only knows it’s not what we would choose to do
Forward he cried from the rear
and the front rank died
And the General sat, as the lines on the map
moved from side to side”

Het instrumentele Any Colour You Like vormt de overgang van Us and Them naar Brain Damage. Een goed ontwikkelde experimentele sessie waarna de stem van Waters het korte Brain Damage op een schitterende wijze vertolkt waarbij The Dark Side of the Moon voorbij komt. Het slot van deze album klassieker wordt eruit geknald met Eclipse wat een verlengde van Brain Damage is en wordt afgesloten met de hartslag van het begin van het album.

The Dark Side of the Moon is niet onterecht tot één van de beste verkochte albums uitgegroeid. Met de experimentele en symfonische geluiden waren de mannen van Pink Floyd hun tijd ver vooruit en hebben ze een album neergezet wat één geheel vormt. De nummers lopen op schitterende wijze in elkaar over en zowel het instrumentele deel als de geweldige teksten vormen een hoogtepunt uit de muziekgeschiedenis.

5*

Mooie review Hugo!