Dire Straits - On Every Street (1991)

Inderdaad Sebas, het is een kwestie van smaak. Eerlijkheidshalve vind ik de eerste 2 albums nog steeds de beste uit de DS-serie, maar ben ik toch elke keer weer verrast als ik OES opzet. Op verschillende vlakken iets anders, maar wel met een absolute DS-sausje erdoor.

Je hebt niet het gevoel, dat Dire straits in een bergafwaartse spiraal naar beneden zaten, bij hun laatste studio cd.

Ja, Dire straits staan niet erg hoog op mijn lijstje, maar daarmee kun je vakmanschap bij je beoordeling niet uitvlakken.

Bovendien, vond ik hier voor het eerst de geluidskwaliteit van de cd werkelijk fenomenaal, daar laat je je ook wel eens door overdonderen.

Maar eerlijk is eerlijk, deze cd was een waardig slot. Toch nooit begrepen waarom Knopfler uiteindelijk er de stekker uit heeft getrokken. Misschien was hij door al zijn denkbare materiaal heen, met deze band.

Heavy fuel is mijn favoriet hier.

Officieel heeft Knopfler niet de stekker uit The Straits getrokken en houdt hij altijd de deur open voor liefdadigheid optredens met The Straits , maar dan moeten die er wel komen natuurlijk.

Zeker niet het beste album van Dire Straits, maar nog steeds een zeer mooi album. De nummers 'When It Comes To You', 'On Every Street', 'Calling Elvis' en 'Heavy Fuel' vind ik zéér positieve uitschieters. Ook de minder bekende nummers 'How Long', 'Ticket To Heaven', 'You And Your Friend' en 'My Parties' vind ik mooi. Alleen 'Planet Of New Orleans' vind ik wat aan de té lange kant. Voor de rest een klassieker.

De klik die ik had met dit nummer ontstond eigenlijk nadat ik het live had gehoord. Er zit zeker een mooie opbouw in en ook de tekst is goed.

Wat is Ticket To Heaven toch een zoetsappig fout Frans Bauer nummer zeg, bahbah...

Stem volgt nog echter, ik ken alleen My Parties, Calling Elvis, on every street, when it comes to you (allemaal wel leuk), en ticket to heaven.

Ja dat vind ik ook en MK vindt dat denk ik ook daarom heeft ie het nooit live gespeeld en laat dat aan Bauer of de Toppers over.
Draak van `n nummer . Skip het altijd door.

Tja ik heb hem dan nu geluisterd (net 2 seconden dat ie af is gelopen)

En ik houd er een beetje een dubbel gevoel aan over.

Hij kabbelt lekker door, dus wat dat betreft prima te verteren.
Goeie nummers staan er op maar uiteindelijk vind ik het niet bijzonder genoeg om er zelfs bepaalde herinneringen over te hebben (wat ik vaak wel heb bij erg mooie muziek, dat ik toch ff de naam van het lied bekijk zodat ik weet in welk lied er zo'n mooi stuk voorbij kwam)

Wat me trouwens wel opviel, en iemand zei het al in de berichten hier, dat het praten wat ie doet in My parties (en ook een beetje in heavy fuel) niet echt geslaagd is.
Hij heeft geen praat-stem, althans....In zo'n lied komt het op mij over alsof ie zo cool mogelijk wil doen.

Misschien moet ik het vaker horen, (of juist niet )
Ik heb geen idee.

Heerlijk album dat voor mij niks onderdoet voor zijn voorganers
PONO is duidelijk de beste en You and Your Friend Calling Elvis en On Every Street zijn ook erg goed. Alleen Ticket To Heaven Snap ik niet helemaal.

Dan begrijp je de teksten niet zo denk ik, pak het boekje er nog eens bij en luister ze nog een keer, dan valt het kwartje wel waarschijnlijk

Naar mijn mening toch wel één van de beste Dire Straits albums. In ieder geval beter dan de onevenwichtige platen "Communiqué" en "Brothers In Arms". Na lange tijd weer eens gehoord, en ik vind 'm heel wat beter dan voorheen. 'Iron Hand', 'Ticket To Heaven', 'When It Comes To You', 'Planet Of New Orleans', 'Heavy Fuel' en 'Calling Elvis' zijn enkele van mijn favoriete DS nummers. Het is een groot verschil met "Dire Straits", "Making Movies" en "Love Over Gold", maar "On Every Street" is absoluut een prima studioplaat.

Mee eens. Ik vind het gemiddelde wat laag, hier op musicmeter.

Dat is met alle Dire Straits platen zo dat ze hier laag scoren.
Ze verdienen op zijn minst een 4* of zo.
Nou ja voor mij doet OES niet onder voor BIA.
OES is een mengsel van verschillende stijlen onder andere country jazz met de bekende Mark Knopfler licks.
Pono is voor mij hier het beste nummer mischien wel de beste van alle nummers van de Straits

Ik heb gisteren maar weer eens zowat het gehele studio-oeuvre van de Straits beluisterd in chronologische volgorde, en hier was de neiging tot skippen soms weer erg groot. Dat kan natuurlijk komen omdat je na 6 albums achter elkaar misschien wat Knopfler-moe wordt, maar wat mij betreft staan hier ook gewoon teveel zwakke nummers op. Fade to Black is gewoon slaapverwekkend, Ticket to Heaven is natuurlijk niet serieus te nemen en - wat de bedoeling van de tekst ook moge zijn - My Parties had onze Mark ook maar beter achterwege kunnen laten. Laat hem maar praten en quasi-gek doen zoals op bijvoorbeeld Angel of Mercy, muzikaal ook niet hoogstaand maar dat lijkt tenminste nog ergens op.
Verder is het titelnummer natuurlijk erg fraai, maar als je het vergelijkt met andere 'beste album-nummers' (Sultans of Swing, Private Investigations, Brothers in Arms...) blijft hij toch wat achter. Helaas, ik kan hier niet meer dan 3* voor geven.

Tjee, heel lang gelden dat ik deze gehoord had.
In mijn herinnering was hij lang niet zo goed als hun eerdere albums.

Maar wat zat ik er naast, prachtig album! Meteen een volle ster er op.

(p.s. de drie 'hitjes', hier ook aangegeven als de clips, zijn echt veruit de mindere tracks)

Ik steun Sebas bij deze.
Deze plaat probeert wat gevarïeerd te klinken, maar zorgt niet voor een meerwaarde hierdoor. Het vormt, zoals gezegd, geen echt geheel. En hierdoor mis ik een bepaalde sfeer die vb: op Brothers In Arms wel aanwezig is. Vele nummers zijn, ja ik zeg het wel; voorspelbaar, wat minder uitgewerkt. Maar zo erg nou ook niet. Het spreekt me gewoon minder aan, ik mis de warme sound en vooral de emotie...
Calling Elvis, My Parties redden het album
Ticket To Heaven klinkt mooi, maar na meerdere malen luisteren steekt het echt tegen

Ja, geen wonder dat je het geen mooi album vindt...

Calling Elvis heeft die warme sfeer en is zeer blues gericht.
My Parties is op zich niets speciaals, maar de sarcastische tekst die als protest is tegen 'All The Baggarts' doet het hem...
Voor de rest veranderen jij gewoon mijn berichten: Ticket To Heaven klinkt mooi MAAR (wat jij dus allemaal achterwege laat ) na meerdere malen luisteren is het melig.
Andere betere nummers zijn On Every Street en ...

Zeker.


Sorry daarvoor, het ging me even om het feit dat je Ticket to Heaven en My Parties noemt, die vind ik het album sterk naar beneden halen, terwijl ik het voor de rest een erg mooi album vind. Beide nummers zijn trouwens ook erg non-Dire Straits.

Geen dozijn van Knopflers Parties kan tegen On Every Street op.

Dat MyParties niet echt Straits is, daarin heb je gelijk in!
Maar zoals al gezegd: voor mij gaat het hem vooral om sarcastische steek.

TicketTo hoor ik dus ook niet graag, daar zijn we het over eens.
En CallingElvis hoor jij ook graag: dat is ookal opgelost dan

Natuurlijk blijft het titelnummer één v/d hoogtepunten.
Andere nummers doen me niet zeer veel; of op emotioneel of op muzikaal...


Hoewel het gewoon aangenaam is te beluisteren eigenlijk.
Enkele simpele maar leiuke songs nog!
Mss is een 3 meer gepast!

Tijdens de tour die op deze plaat volgde, deed Dire Straits ook de Kuip aan. Een vriend van mij die helemaal idolaat was van Dire Straits had voor mij ook een kaartje geregeld. Het voorprogramma (Was not Was) is mij beter bijgebleven dan de hoofdact.

Knopfler en consorten kunnen een aardig liedje schrijven, maar het wordt allemaal op zo'n vrijblijvende voortneuzelende wijze gebracht dat er maar weinig van blijft hangen.
"Aangenaam voortkabbelend" zoals hierboven al werd genoemd, is het positiefste wat ik van deze plaat, en Dire Straits in het algemeen, kan zeggen.

Met name de futloze zang van Knopfler doet Dire Straits de das om, zo ook deze plaat.

Waren wij vrienden in die tijd , kan het me niet meer herinneren .

Goh dat doet mij ook weer denken aan de twee concerten in de Kuip. Niet wetende dat dit album en hun tournee naar later blijkt ook de laatste zijn geweest.
Waar blijft die tijd en wat had ik het naar mijn zin... Het album vond ik toen helemaal te gek, maar na heel wat jaartjes later moet ik bekennen dat het album niet over de hele linie sterk overeind blijft. Misschien dat het ook wel komt doordat sommige grijs zijn gedraaid.

Persoonlijk vind ik Calling Elvis en Heavy Fuel de minste op het album (heb het dan niet over de concerten ) en had ik zeker voor die laatste liever Millionaire Blues of Kingdom Come op het album gezien.
De 'slow' songs waaronder het magistrale Iron Hand (wat een donder zit er halverwege het nummer) zijn de sterkste te noemen. Inclusief mijn favoriet Planet. Het valt me nog steeds op wat een enorme sound er in sommige nummer zitten. Doet een beetje denken aan de Brothers in Arms tijd.

Erg leuk en voor ons groepje fans destijds lekker om een tikkeltje van Notting Hillbillies-invloed te horen op When it comes en How Long. Erg jammer dat Knopfler of DS niet voor een extraatje heeft gekozen zoals het heerlijke "The Long Highway". Dat had ik een betere einde van dit album gevonden dan How Long. Afijn, als fan is het ook nooit goed .

Absoluut niet de beste, maar zeker een dikke 4,5.

Het is een plaat die net als de meeste Dire Straits albums zeker zijn momenten heeft . Deze ligt in mijn waardering hoger dan Brothers In Arms . Ik vind deze dan net even wat puurder en boeiender over het geheel . Maar een echt hoogtepunt is het natuurlijk niet .

Van het concert weet ik nog dat ik het een knap saaie gebeurtenis vond . Erg geregisseerd ook .
Nee , dan Knopfler live met Emmylou Harris , dat vind ik een stuk leuker . Is wel voor herhaling vatbaar .

Dit is eigenlijk de veelzijdigste cd die The Straits hebben gemaakt , country invloeden , rock ,blues en n beetje jazzy .
Snap dan ook de kritiek niet helemaal , ook werd voor het eerst de steel guitar erbij gehaald door middel van Paul Franklin , dus als je als band veelzijdig bent is het niet goed en maak je 8 dezelfde albums is het ook niet goed , kortom het is nooit goed .
Calling Elvis werd live nog veel beter vertolkt dan dat het op het album staat .
Het werd maar liefst tot tien minuten uitgesponnen .
Om hoogtepunten op te noemen ; het hele album is n hoogtepunt , behalve Ticket To Heaven , die zelfs ik regelmatig door skip .
En dat Mark met de Straits gestopt is vond ik destijds helemaal niet erg want solo werd ie misschien zelfs nog beter .
Het maakt geen ene reet uit welke muzikanten Mark om zich heen heeft want het draait toch alleen om Knopfler .
Om dan toch `n paar hoogtepunten te noemen op dit album ; Planet Of New Orleans , On Every Street , Iron Hand , Calling Elvis , My Parties , Fade To Black , You And Your friend , When It Comes To You , The Bug , Heavy Fuel , en How Long .
Klasse album .

Begint klasse, eindigt gemiddeld. Uitstekend album, maar is kwalitatief incoherent helaas.

Waarom staat dit eigenlijk aangegeven als pop?

Dat lijkt me schier onmogelijk.

Ja dat lijkt mij ook een iets te enthousiaste opmerking, aangezien Mark een veel dunner publiek kent als Dire Straits... Tevens is zijn muziek ook te eentoniger als de groep der groepen...

Een allegaartje, voor elk wat wils, eigenlijk hetzelfde als BIA maar dan veel minder goed.

Alles wat de groep maakte voorheen komt hier samen , daarom zou je kunnen stellen dat het een wat minder evenwichtig geheel is .

Minder goed dan Brothers In Arms , mag een ieder voor zichzelf uitmaken . Ik zet deze liever op . Brothers In Arms mag dan een heel groot succes geweest zijn , ik vind het hun minst geslaagde plaat .