Queen - The Works (1984)

Jaa heel verhaal, maar niks over t album. Dit is en aardige plaat van de mannen hoor. Radio gaga wil ik dan wel aan mij voorbij laten gaan, niet zo zeer dat het nummer slecht is , maar je ben er mee doodgegooid op de radio. En live vind ik hem wat beter uit de verf komen. Maar hammer to fall, i want to break free en tear it up zijn heerlijke nummers. It's a Hard Life en Is This the World We Created...? zijn mooie ballads. Maar machines doet me dan weer weinig. Maar goed dat heb ik dus met queen haha. Zelden dat ik en hele plaat echt geweldig vind, maar ze scoren ook nooit en onvoldoende. Elke plaat heeft voor mij wel geweldige nummers en mindere. Dat zegt wat over de band ook natuurlijk, omdat ze altijd dingen proberen. En normaal ben ik daar erg voor, alleen bij queen is het niet altijd raak voor mij

Duidelijk! Ik snap ook wel wat je bedoeld hoor met dat elk album fantastische nummers heeft maar ook altijd een paar waarvan je denkt; hm dat had om mij niet gehoeven.
Dat had ik lang geleden dus ook heel erg met dit album. Nummers als Radio ga ga, I want to break free, Man on the prowl en Keep passing open windows vond ik niks. Maar daar blijft vandaag de dag eigenlijk alleen Man on the prowl van over. Vind het nog steeds een slap aftreksel van Crazy little thing called love. En dat vind ik al geen best nummer dus tsja...De rest kan ik nu echt prima hebben. Met name Radio ga ga heeft een aantal jaren terug echt een soort wederopstanding ondergaan bij mij. Ik zag eens een youtube filmpje waarin iemand het nummer besprak en uitlegde. Daarna ging ik er met andere oren naar luisteren en begon ik het steeds meer te waarderen. Stiekem één van de beste pop liedjes die ooit gemaakt zijn durf ik zelfs te stellen.

Klopt met nummer radio gaga is ook niks mis,alleen kwestie van tevaak gehoord. Man on the prowl vind ik ook niks en ben ik ook helemaal met je eens. En dacht altijd hetzelfde haha. Maar goed het waren verrekte goede songwriters, laat daar geen misverstand over komen. En deden zoveel met muziek, dat je het ook niet slecht kan noemen. Past alleen niet altijd in mijn straatje

Radio Gaga een van de mooiste nummers aller tijden!

Ik zit nog even naar de 12"-single van Radio Ga Ga te luisteren (een extended version en een instrumental version en I Go Crazy staan er op). En ik merk dat ik I Go Crazy eigenlijk veel te lang genegeerd heb. Misschien vond ik hem te rock'n'roll voor een album dat erg op synthpop leunde, maar het is zeker wel een gave track, die stylistisch niet had misstaan op News of the World of Jazz. Hij is eigenlijk geschreven (door Brian) voor Hot Space, maar daar had hij zeker niet thuisgehoord.

Op de b-kant van Under Pressure staat ook wel een lekkere (blues-)rock-ballad 'Soul Brother', ook totaal anders dan wat op Hot Space of The Works terecht is gekomen. Ook een song die ik te weinig aandacht gaf.

Terwijl ik dit tikte bedacht ik mij dat deze plaat helemaal niet zoveel op de synthpop leunt. Eigenlijk alleen Radio Ga Ga, Break Free en Machines zijn erg synth-georienteerd. Misschien had I Go Crazy in plaats van Man on the Prowl op de plaat gekund? Geen idee, het is wat het is, en Man on the Prowl hoort er gewoon bij.

Weer zo'n LP met de bijzondere eigenschap dat de single-versie van een van de grootste hits (I want to break free dus) maar liefst een volle minuut langer duurt dan de albumversie. Dat was een flinke tegenvaller toen ik deze destijds kocht. Want hoewel het absoluut geen rocksong is, heb ik het toch altijd een heel aardig nummer gevonden. Synthpop die Freddie op het lijf geschreven is, ook al is het nummer van de hand van John Deacon. De maxi-single eindigt trouwens een beetje ongemakkelijk met een soort rare compilatie van andere nummers van dit album. Slecht idee...

De rest van de plaat viel me aanvankelijk ook niet mee. Te kil, te machinaal. Ik ben wat bijgedraaid, maar geniet naast de twee grote hits eigenlijk voornamelijk van Tear it up, Hard life en de drie laatste nummers. Nou ja, dat zijn per saldo zeven van de negen nummers, bedenk ik me nu. Dus vooruit, ik verhoog mijn waardering naar 3,5 sterren.

Ik ben bezig de maxi-singles van deze periode bij elkaar te sparen. Op Thank God It's Christmas staan nog twee lange versies van Keep Passing en Man on the Prowl (6 minuten rockabilly). Er is ook een Headbanger's Mix van Hammer to Fall, een extended versie van It's a Hard Life, ja en een versie van Break Free die wel 7 minuten doorgaat.

Een erg productieve periode waar de b-kanten erg interessant waren.

Ik vind The Works wel een beetje een miskende plaat. Ten onrechte wordt deze plaat met gemak in de synthesizer-periode van Queen gemikt, terwijl er eigenlijk maar een handjevol songs op staan waar de synthesizer prominent aanwezig is.

Verder is dit vooral een veilige plaat, waarbij de band de fans wilde terugwinnen na het wel erg experimentele (en daarom geflopte) Hot Space. De plaat die hier op volgde is vele malen synthetischer dan deze. Deze plaat heeft ook een coherentie (wat we gewend zijn bij Queen). Ik vind deze plaat daarom ook de beste plaat sinds News at the World. Queen was in de tussentijd uitgegroeid tot wereldsterren en had de ene megahit na de andere, maar de albums zelf werden wat mij betreft steeds minder consistent.

The Works kent wat lekkere stevige rockers, wat mooie ballads en ook interessante deep albums cuts. Ook zijn de songs (sinds It's Late) weer wat langer en daardoor ook wat spannender.

Ik heb weleens wat kinderachtig gedaan over I Want to Break Free, omdat ik het te weinig gitaar vond bevatten ofzo (geen idee). Maar eigenlijk was dát de song (en muziekvideo) die mij het Queen-universum introkken. Ik heb ook alleen maar goede herinneringen aan deze plaat. Ook Man on the Prowl mag er gewoon wezen. Die song veegt de vloer aan met enkele songs op Kind of Magic en Hot Space.

Ik denk dat ik wel kan stellen dat deze net zo sterk en genietbaar is als Miracle en Innuendo (die beiden veel meer synthesizer bevatten dan deze).

Inderdaad een veilig en ook wat onevenwichtig album waar Queen op twee gedachten hinkt: enerzijds de vertrouwde Queen-rockers, anderzijds verder de synthesizer aanwenden.

Radio Ga Ga vind ik wel geslaagd, die andere hit I Want to Break Free vind ik veel beter in de singleversie dan zoals die op album staat.

Het voordeel aan het digitale tijdperk is dat je dan je eigen 'The Works' kunt samenstellen, met de versies die je prefereert. Op cd met bonustracks kun je die dan programmeren, alleen de LP-luisteraar zit vast aan de standaard-sequencing.

Maar ik vind de albumversie van I Want to Break Free eigenlijk wel okay. Er zijn twee single-versions (7"-inch die 40 seconden langer duurt en 12"-inch die 4 minuten langer duurt). De single-versie lijkt ook wat trager. Maar ik heb niet zo een goede single want de mijne lijkt wat warped te zijn. Ik zie de arm heen en weer bewegen. Misschien eens tijd om een andere versie te vinden en ook die 12"-inch eens op de kop te tikken.

Het meest recente Queen album dat ik nog weleens draai. Fijne sound, de band klinkt fris. Het is wat oppervlakkig maar kent een paar echt goede tracks. Zo goed als May hier klinkt, speelt en zijn partijen arrangeert heb ik daarna nooit meer van hem gehoord.

Ik lees (ook van professionele muzikanten) heel veel klachten over het stapelen van akkoorden op de hierop volgende platen. Met name kant 2 van A Kind of Magic is overbodige herrie. Hardrock is niet hetzelfde als kabaal.

Als ik Hammer to Fall hoor hier, dan hoor ik een fantastische hardrock-song. One Vision komt nog in de buurt en op Miracle en Innuendo gaat het nog wel. Maar Hammer to Fall is echt een ongekende parel van een hardrocker.

Nee joh! Nou sla je wel érg ver door

Ik blijf het een wat matte plaat vinden. Het start heel veelbelovend met Radio Ga Ga, wat voor toen een modern elektronisch nummer was, maar vol zit met typische Queen ingrediënten (sing along/ coir/ May's solo).
Maar al snel vervalt de band in herhalingen met hier en daar een opleving.
The Works beschouw ik zoveel jaren later als een goedmakertje na Hot Space. Het onbegrepen Hot Space. Songmatig ook geen echte hoogvlieger, maar wel een plaat waar lef is getoond. Uiteindelijk een werkje die uiteindelijk wat opgewaardeerd is en terecht naar mijn idee.

Met beide grondig eens!

Princess of the universe is één van de beste Queen nummers ooit. Maar ik hou dan ook wel van een potje herrie

Radio Ga Ga vind ik wel geslaagd, die andere hit I Want to Break Free vind ik veel beter in de singleversie dan zoals die op album staat. [/quote]

Dat vind ik echt onacceptabele Queen nummers. Leuk voor de hit lijsten, maar halen het never bij bij: White Queen en Now I'm Heren ( als voorbeeld). Die twee nummers die jij noemt is leuk voor de commercie, maar toen ben ik wel even afgehaakt ( wel Queen fan van het eerste uur)

Het moet worden gezegd dat Queen altijd een neus heeft gehad voor (goede) hitsingles, ook in hun mindere (jaren '80) periode. Radio Ga Ga en I Want to Break Free waren pakkende hits die beiden de top bereikten waardoor dit album tenslotte ook goed ging verkopen.

Dit album zopas opnieuw beluisterd. Echte dieptepunten staan er niet op maar het komt mij bij momenten plichtmatig over, soms teveel op de automatische piloot met name Tear It Up, It's a Hard Life en Man on the Prowl die doorslagjes lijken van eerdere nummers van hen.
Wat mij ook een beetje tegensteekt is de hier en daar blikkerige productie, dat hoor je vooral aan de drums. Met name Machines (Or Back to Humans) klinkt daardoor gedateerd wat je niet kunt zeggen van Radio Ga Ga en I Want to Break Free die wel goed overeind blijven.
Uiteindelijk vind ik het slotnummer Is This the World We Created...? het beste hierop.

Tear it Up: We Will Rock You
Hard Life: The Game
Man on the Prowl: Crazy Little Thing



Machines klinkt anno 2023 wel wat gedateerd (sorry voor de term), masrcde combi van Linn-drums en snsloge drums (vergelijk met In the Air Tonight) vind ik ook wel wat hebben. Hoe Taylor er met ern heavy drumfill na elk couplet inkomt, vind ik wel gaaf hoor. Wat dat betreft wel interessant dat In the Air Tonight minder gedateerd klinkt dan Machines. Het zal wel voornamelijk door de knullige tekst komen en de Fairlight. Volgens mij het enige nummer van Queen met Fairlight. Dan kon Kate Bush wel beter overweg met dat apparaat, want ik lees nooit klachten over Hounds of Love.

Ik blijf het wel opmerkelijk vinden hoe mensen Hammer To Fall (een van de hoogtepunten op Live Aid) niet noemen. Hoe Queen wil je je rocker hebben? Ik breek wederom een potje of twee voor Keep Passing: zangharmoniëen, tempowisselingen, leads op piano en gitaar op een ouderwetse Queen-manier.

Wat ik ook maar niet snap is hoe mensen bij Hot Space klagen om de nieuwe sound en bij The Works klagen om een gebrek aan vernieuwing. Hoge bomen vangen veel wind, en Queen is een hoge boom.

Hammer to Fall vind ik ook één van de betere nummers op The Works maar kwam op Live Aid inderdaad nog beter tot zijn recht.

Ik blijf het wel opmerkelijk vinden hoe mensen Hammer To Fall (een van de hoogtepunten op Live Aid) niet noemen. Hoe Queen wil je je rocker hebben? Ik breek wederom een potje of twee voor Keep Passing: zangharmoniëen, tempowisselingen, leads op piano en gitaar op een ouderwetse Queen-manier.

Helemaal mee eens! Een van Mercury’s beste nummers na de periode 1973-1976 wat mij betreft.

Ik weet het niet, als Queen fan kan The Works mij steeds niets raken. Radio Ga Ga is én blijf grandioos, maar voor de rest? Ik weet het niet. Het raakt mij niet. De versie van ´I want to break free´ mist alle kracht van de single en clip. Ik durf te zeggen dat ´HOT SPACE´' als album veel beter is en dat ´Radio Ga GA´ perfect in het verlengde van deze plaat kan worden gezien.

Niet verwacht dat ik hier vier sterren voor zou geven, maar in tegenstelling tot veel van hun (voornamelijk oudere) albums staan hier geen mindere albumtracks op, naast de hits. Sterker nog Is This the World We Created...? en Tear It Up vind ik op dit moment de beste twee nummers van het album. Leuk ook zo'n Shakin' Stevens nummer als Man on the Prowl tussendoor. Machines heeft wel even moeten groeien, maar komt nu ook prima mee.

Ik heb dit album ook pas recent echt op waarde weten te schatten. Vroeger huilde ik onbewust wat teveel met de wolven in het bos mee kwam ik achter. Dat dit allemaal veel minder is dan de jaren 70 Queen enzo. Tsja, het zal allemaal wel. Ik luister dit album net zo graag als een Sheer heart attack (om er maar eens één te noemen). Wel heel anders ja, dat klopt. Maar juist daarom zijn beide zo lekker. Ik ben groot fan van zowel jaren 70 als jaren 80 muziek. Wellicht dat het 'm daarin zit.

Machines vond ik toendertijd gaaf, destijds als 10-jarig snotjoch had ik het singeltje I want to break free maar draaide Machines ( de b-kant) vaker.
Hoor het nog steeds graag eigenlijk, kan ook jeugdsentiment zijn . Het komt momenteel trouwens voorbij in hun huidige setlist met Adam Lambert, als openingstune.

Ik weet niet of ik het al had opgeschreven, maar ik had The Worksop musicassette (en Greatest Hits, Hot Space en Miracle), en ik sloeg juist Man on the Prowl over. Ik was een jaar of 12 / 13 en had een zelfverzonnen hekel aan rock'n'roll, want dat stond haaks op progressive rock, waartoe ik Queen rekende.

Dus ik moest het bandje na het omdraaien (als Hard Life was afgelopen) echt een flink eind terugspoelen want Machines wilde ik altijd horen. Ik vond het zo een gaaf en stoer nummer. Het was 1989 of 1990 en ik vond het hypermoderne rock. Die vocoder was ook zo gaaf. Ik vind het nummer nu niet meer zo modern klinken, maar uit nostalgie vind ik het nog steeds leuk om te horen.

Man on the Prowl kan ik inmiddels meer waarderen en zelfs I Want to Break Free vind ik inmiddels wel okay. Dat heb ikook altijd een nogal stom nummer gevonden.

Ik ben het met je eens, hoor ook veel liever Hot Space dan The Works.

Zou Hot space dan een ware ontdekking voor mij worden? Ik heb het album, op een paar tracks na, nooit in z'n geheel gehoord zit ik me te bedenken. Als Radio ga ga inderdaad een perfect vervolg op dat album is moet ik dat toch maar eens doen wellicht. Blijft nog altijd een fantastisch nummer vind ik.

'Hot Space' is vooral disco-funk. Het lijkt totaal niet op 'Radio Ga Ga'. Behalve misschien dat het een synthbass heeft. Als je het al ergens mee wilt vergelijken zou ik eerder Michael Jackson zeggen. 'Hot Space' is eigenlijk Mercury en Deacon die het succes van 'Another One Bites the Dust' wilden voortzetten. Er is geen enkel nummer op 'Hot Space' dat ook maar in de verste verten lijkt op 'Radio Ga Ga'. Ik zou eerder zeggen dat 'I Want to Break Free' een voortzetting is van de sound/richting van 'Hot Space'.

Overigens hinkt Hot Space op twee benen; kant A is disco/funk en kant B kent meer rock-achtige songs ala The Game. En 'Under Pressure' ken je vast wel, Vielip. Die staat ook op 'Hot Space'. Je bent uiteraard vrij om te luisteren wat je wilt, maar ik wilde je verwachtingen wat bijstellen. ik vind overigens 'Hot Space' een prima plaat hoor, met zijn experimenten in erotische discopop en whiteboy funk.

Radio Ga Ga.....Fantastisch. Met Killer Queen mijn favoriete hit van Queen.
Eigenlijk jammer dat de band zich enigzins uit het veld liet slaan na de teleurstellende reacties op Hot Space.
Inderdaad een deels 'witte disco/funk plaat.
Radio Ga Ga is electropop en dat hadden ze best wat meer mogen doen op The Works.
Deels aardig en Queen heeft altijd een paar heel sterke troeven, maar het is tevens ook wat flauw hier en daar.