Queen - The Works (1984)

Je moet dit album ook niet met hun eerdere werk gaan vergelijken. Ze zijn een andere weg ingeslagen met dit album, sommige ervaren het als verschrikkelijk, weer anderen kunnen het juist wel waarderen dat ze niet aan hun oude sound vasthielden. Ik vind het wel lef hebben eigenlijk. Resulteert (voor mij dan) in een middelmatig albumpje. En die 2 nummer 1 hits zijn zo slecht niet... Radio Ga Ga bezorgt me nog steeds kippenvel. 3*

Ik snap de kritiek totaal niet dat dit album volstaat met gemakkelijke deuntjes, dat het een blauwdruk was van The Game en dat het bedoeld was om zo gemakkelijk mogelijk te scoren.

Radio Ga Ga wordt altijd aangehaald als een simpele meezinger. Behalve het stompzinnige refrein is dit nummer compleet uniek. Noem me een nummer waar dit een blauwdruk van is en ik kan de kritiek misschien begrijpen. Dit is een fantastische single en wat mij betreft het beste nummer van de periode The Game t/m Made in Heaven.

I Want to Break Free is wel een redelijk simpel nummer maar wat wil je, het is geschreven door John Deacon. Vergelijk het met You're My Best Friend of elke andere compositie die hij geschreven heeft en je komt tot de conclusie dat het zijn handelsmerk was.

Tear it Up en Hammer to Fall zijn niet al te ingewikkelde rockers. Ik heb het idee dat de inspiratie om echt goede nummers te schrijven bij Brian May na de jaren 70 steeds verder afnam. Steeds vaker kregen we anthems als Tear it Up en I Want it All voorgeschoteld, niet echt toppers naar mijn bescheiden mening. Hammer to Fall is echter wel een lekker nummer.

Machines is een raar nummer. Typisch begin jaren 80 maar desondanks raar. Vroeger vond ik het helemaal niks maar langzamerhand ben ik hem toch wel gaan waarderen.

De kritiek met betrekking tot de blauwdruk van The Game hoor ik eigenlijk alleen in Man on the Prowl. De clip van Crazy Little Thing Called Love zou hier ook goed bij passen. Toch zit het nummer best goed in elkaar en het luistert lekker weg.

It's a Hard Life en Keep Passing the Open Windows zijn typische Freddie Mercury nummers maar zijn niet echt een continuatie op The Game. Beide prima nummers.

Is this the World We Created..? is een simpele akoestische afsluiter dus in feite ook iets nieuws voor Queen.

Natuurlijk is dit album niet zo geniaal als de albums uit de jaren 70 maar toch heeft dit album voldoende eigenheid en eigenwijsheid om toch gezien te worden als een mooie toevoeging aan hun discografie. Het is in ieder geval een stuk beter dan de twee albums ervoor (The Game en Flash Gordon) en de twee albums erna (A Kind of Magic en The Miracle)

Goed album van Queen.

De meeste nummers zijn oke, maar de uitschieters zijn toch wel radio gaga, it's a hard life, I want to break free en Is this the world we created. Alleen 'back to machines' vind ik echt een slechte 'albumopvuller'. Klinkt nogal ongeinspireerd. 'Keep passing the open windows' is ook leuk en de baslijn doet me sterk denken aan een een versnelde versie van 'it's a kind of magic'.

Wat voor mij toch een beetje het probleem met dit album is, is dat alles zo'n echte 80's style heeft. Ze rocken niet meer zoals in de jaren 70 en alles klinkt wat meer mainstream. Queen laat met dit album horen dat ze wel met de tijd meegaan en goeie popsongs kunnen afleveren. Het is gewoon dat ik ze liever hoor rocken als in de jaren 70 zonder drumcomputers en synthesizers. 'Tear it up' en 'Hammer to fall' zijn dan wel echt catchy rocknummers, maar ze hebben veel betere.

Het laatste nummer vind ik trouwens wel echt een topnummer dat net zo goed op 'a night at the opera' had kunnen staan. Alleen Freddies stem met de akoestische gitaar, niet teveel poespas en gewoon een heel sterk nummer met ook nog eens een mooie boodschap.

Het is 1984. Kleine Lennon is enorm liefhebber van Doe Maar, maar heeft ondertussen ook al andere muziek ontdekt. Golden Earring, Duran Duran, Depeche Mode en Queen kwam daar ook bij. Radio Ga Ga kwam op single uit, en ik was meteen verkocht. Wat een kracht, wat een stem, wat een video clip! Dit waren eindbazen voor me Vooral die ene met die snor. Wat een krachtige man! Toen I want to break free volgde wilde ik meer horen. Sinds die tijd ben ik ze niet meer uit 't oog verloren. Ik had natuurlijk 10 jaar in te halen. Deze 10 jaar heb ik tijdelijk opgevangen met de lp Greatest hits. Ook die viel goed in de smaak. Nu, ruim 30 jaar later heb ik alles van de band wel in bezit, en bewonder ze nog steeds. En de kracht van Mercury is nog steeds als toen. Een bijzondere band, met een zeer bijzondere frontman.

1.Radio Ga Ga (5:49)
De eerste tonen slepen me al mee. De beat is rustgevend, de synths en rest van de muziek eveneens. De zang van Mercury raakt me. De kracht van het refrein pakt me nog steeds. De clip vliegt aan me voorbij, die honderden mensen daar die met zijn allen in het ritme van het nummer hun handen in de lucht staken. Erg mooi nummer, wat totaal niet aan kracht heeft ingeboet in de loop der jaren. Mijn allereerste kennismaking met de band, een zeer aangename. Zeer sterke Taylor compositie, gepimped naar het juiste niveau door Freddie.

2.Tear It Up (3:28)
Een beetje een begin als We will rock you. De song neigt naar de oude Queen. Het rockt goed, en de gitaar van May wordt lekker geraakt! Het is een compositie van May, en gelukkig hebben ze de vocalen aan Freddie gelaten. De combinatie met dit soort muziek past hem erg goed. Wederom een erg fijne track, die live echter wat rauwer klinkt dan hier. En dus in die hoedanigheid nóg beter klinkt.

3.It's a Hard Life (4:08)
Een zeer typisch Freddie achtig intro laat ook meteen een echt Queen geluid horen. Het is het begin van (voor mij) één van Queen's mooiste nummers. Weer hoor ik die power in het refrein. Iets wat alleen Queen kon zonder meteen overdreven te klinken. De melodie is bijzonder mooi, en de vocalen van Mercury vind ik echt waanzinnig. Echt een schot in de roos dit nummer. Ik herinner me de clip ook nog goed. Ook typisch Freddie, lekker theatraal met veel overdreven kleding en make up/haar. Toch heeft de single hier niet veel gedaan, dat heb ik nooit echt begrepen.

4.Man on the Prowl (3:28)
Een rock 'n roll track. De vergelijing met Crzay little thing called love is snel gemaakt natuurlijk. Dit nummer bevat wel wat meer instrumenten, en een echte Rock 'n roll piano. De echo in Freddie's stem doet denken aan een Elvis tribute. Het nummer is niet hoogstaand, maar zeker niet slecht. Weer geniet ik van Freddie's stem. Het wat aprubte einde verrast me wat, en had naar mijn idee wat subtieler gedaan kunnen worden.

5.Machines (Or Back to Humans) (5:10)
Een nummer wat meteen een soort sign of the times laat zien. De synth voerde de lijsten aan in deze periode. Maar eigenlijk is dit alleen het geval in het intro. Het refrein wordt heerlijk opgepakt door drums, gitaar en bas. De elektronische stem (Taylor) vind ik wat storen in de song. Het past wel bij het thema, maar maakt het nummer wat stuk. Ik vind dit de minste track van het album. Meer B-kant waardig.

6.I Want to Break Free (3:20)
De single versie begint met een synthesizer en dus anders dan de versie op het album. Persoonlijk vind ik de 7 inch intro mooier. Maar dat doet verder niks af aan het nummer. Natuurlijk heeft de hilarische clip bijgedragen aan het succes van dit nummer. Freddie als vrouw (inclusief snor) maar ook Taylor als meisje.. en ik moet zeggen dat hij er echt heel erg vrouwelijk uit zag in die clip. Het nummer zelf kan natuurlijk nooit meer worden los gekoppelt van die beelden. Wel verrassend dat het idee van die clip van Taylor afkomstig is, terwijl je zou denken dat Mercury hier toch meer mee te maken zou hebben. Het blijft voor mij ook nog steeds een vermakelijk nummer. Mede door de weer prachtige vocalen van Freddie. Geschreven door Deacon, die weer laat zien dat hij erg goed was in het componeren van zeer hitgevoelgie songs.

7.Keep Passing the Open Windows (5:21)
Een intro ala Hard life. Het heeft me wel meteen te pakken. de bas en piano die volgen doen me denken aan een Joe Jackson track. Dat gevoel blijft het hele piano werk me vervolgens geven in het nummer. Als het nummer dan toch echt op gang is gekomen, zijn we weer in een Queen song beland. Ik geniet van het nummer. De synths laten een geluid horen, die ik herken van Freddie's solo album Mr. Bad guy. Mooie gitaarwerk en solo van May.

8.Hammer to Fall (4:28)
Weer een rock track, geschreven door May. Ook hier zijn de lead vocalen voor Freddie. Ook bij dit nummer prefereer ik de live versies. Die zijn wat sneller (lijkt het) en wat rauwer. Dit is toch wat gepolijste rock. Neemt niet weg dat ik weer geniet. Dit blijft een lekkere meezinger.

9.Is This the World We Created? (2:13)
Een track met een maatschappelijke boodachap die (helaas) nog steeds van kracht is. De inhoud gaat over armoede in de wereld (in dit geval Afrika) en past goed bij het Live Aid idee. Ik vind het een erg mooie afsluiter, en dit nummer zet me nog steeds aan 't denken bij elke speeltbeurt. Het is even feest, maar aan 't eind moeten we ook weten dat er op vele delen van de wereld een heel ander leven wordt geleefd.

Het moge duidelijk zijn, Queen heeft na Hot Space zijn excuus aangeboden met dit album aan de fans die nogal geschrokken waren. Zoals in de 70's werd het niet meer, maar in ieder geval was de rock gitaar weer ter hand genomen. Voor mij was dit album een zeer aangename kennismaking met de band. Indrukwekkend vooral. De reanimatie van de band die zo hard nodig was. Het leek afgelopen na Hot Space, gelukkig is dit uiteindelijk niet het geval geweest. We hadden veel moois moeten missen.
Na het Live Aid concert hadden de heren hun reputatie weer helemaal terug en sloot iedereen ze in hun hart. Wat een geweldenaars waren het die dag. Ook al lees ik alsnog van veel oudere liefhebbers dat ze dit album niet zo trekken, live was de band de baas!
4 dik verdiende sterren voor dit album!

Dit is een van de platen waar ik bij deze marathon een beetje tegenop zag. Ik zie mezelf als een liefhebber van het vroege werk, maar het waren de hits van de jaren tachtig waar ik het eerst echt mee in aanraking kwam. Hoewel een I Want To Break Free me niet echt veel meer doet, hoor ik de vertrouwde magie wel degelijk in de meeste andere songs. Tear It Up vind ik eerder lawaaierig dan hard en valt zodoende ook wel iets tegen, maar de meeste andere songs zijn smullen geblazen. Radio Ga Ga blijft fenomenaal. Zo'n videoclip met beelden van Metropolis helpt daar natuurlijk ook bij. Het zijn bij deze beurt overigens wel de sfeervolle, melodieuze songs die het goed doen, zoals machines (Or Back To Humans) en Is This The World We Created. Hammer To Fall is hier ook beter dan op de greatest hits. Al met al een heel goed album die laat horen dat de eighties Queen nauwelijks onderdoet voor de krakers van de jaren zeventig.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. The Works
7. A Day At The Races
8. Hot Space
9. Jazz
10. The Game

Ook voor mij was het songmateriaal van The Works (de hits dan) het eerste waar ik mee in aanraking kwam. Radio Ga Ga inclusief videoclip was magisch te noemen. Hetzelfde geldt voor I Want To Break Free, al doet het me nu pijn als ik op wikipedia lees hoe dit nummer in Rio De Janeiro zorgde voor stenengooiers en dat men in de VS wederom niet zo gesteld is op 'vrijheid' als men altijd beweerde. De hele stijl van mannen in vrouwenkleding was in Engeland in ieder geval al langer gemeengoed, dus vanuit daar kan ik het begrijpen (en nog steeds genieten van de clip).

De minder bekendere songs hebben ook enkele pareltjes ertussen. Machines (Or Back To Humans) en Is This The World We Created...? zijn beiden prachtige songs en ook het rockende Tear It Up kan mijn goedkeuring prima verdragen. Slechts Man On A Prowl (nooit zo'n fan van rock n' roll) doet het minder, maar dat is alsnog geen slechte eindstand voor een album dat bij een hoop mensen verre van favoriet te noemen is.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. News Of The World
6. A Day At The Races
7. The Works
8. Jazz
9. The Game
10. Hot Space

Ik had deze plaat al lang niet meer gedraaid en ik vind 'm beter dan ik lang heb gedacht. Op dit album keert Queen na het omstreden funk/pop uitstapje van Hot Space terug naar hun roots, de meer classic Queen sound. Hoewel er natuurlijk in 1984 gebruik wordt gemaakt van de synthesizer. Dat wordt echt goed gedaan op de prima single Radio Ga Ga die ik toen veel heb gedraaid. Tear It Up is lekkere Queen rock en It's a Hard Life is een echt fraai pianonummer van Freddie. Kant 1 eindigt met de prima rock 'n roll van Man on the Prowl.

Machines heeft iets van Radio Ga Ga, maar bevat ook klassieke Queen elementen. Een apart maar geinig nummer. Op kant 2 vinden we ook single I Want to Break Free wat ik vroeger matigjes vond, met een beetje flauwe clip erbij. Maar na heel wat goede live uitvoeringen te hebben gehoord, vind ik dit nummer nu toch ook een heel aardige popsong. Hammer To Fall heb ik altijd een steengoede rocker van de band gevonden. Is This the World We Created...? is een classic Queen afsluiter van deze stiekem best goede plaat. Ik rond de score nu naar boven af.

Ik weet het niet, als Queen fan kan The Works mij steeds niets raken. Radio Ga Ga is én blijf grandioos, maar voor de rest? Ik weet het niet. Het raakt mij niet. De versie van ´I want to break free´ mist alle kracht van de single en clip. Ik durf te zeggen dat ´HOT SPACE´' als album veel beter is en dat ´Radio Ga GA´ perfect in het verlengde van deze plaat kan worden gezien.