David Bowie - Low (1977)

Hee dan hoor ik ook bij dat selecte groepje. Ik heb hem vooral aangeklikt vanwege het geweldige intro. Toen ik voor het eerst de eerste halve minuut hoorde was ik echt van de kaart. Dat zoiets zo lang geleden gemaakt kon zijn. Ik dacht aan Bloc Party, Editors, weet ik veel, die dit gewoon na doen. Het nummer is zo origineel, daar kan echt maar heel weinig aan tippen. Tekstloos en tóch een geniaal Bowie nummer.

Ook ik reken 'A New Career In A New Town' tot mijn favorieten, misschien wel de favoriet van dit album voor mij.
De piano en het tempo van het nummer geven het nummer een hoopvolle tint (A New Career), terwijl de harmonica een gevoel van melancholie en verlangen naar het verleden weerspiegelt.
Super album dat een grote 5 verdient.

Fantastische muziek, uiteraard beïnvloed door Brian Eno. Ik kan hier niet veel over zeggen. Het is mijn absolute topfavoriet. Heerlijk om bij weg te dromen... lekker melancholisch...

Erg goed, lekker trippy.

4,5*

Vernieuwende artiest, die Bowie. Ik moest in het begin wel even wennen aan dit nieuwe geluid na het fantastische 'Station To Station', maar ook dit beklijft na een aantal luisterbeurten. En daar waar ambient stukken mij vaak snel vervelen, blijft de zogenaamde kant 2 boeiend. Knap gedaan.

Blij verrast door dit album. Had mij nooit zo in Bowie verdiept, maar dit is wel erg lekker. Zeer vernieuwend voor die tijd. Vanaf Warszawa ben ik helemaal vertrokken. Blij dat ik dit voor 5 pond mee heb gegrist uit de HMV in Edinburgh.

Je bent nooit te oud om te leren. Komt alles toch nog goed...

Sound and Vision is in elk geval geniaal

Héél dit album is geniaal, Bowie was in de seventies ontzettend geniaal, en dat de zon schijnt vandaag vind ik ook geniaal!

Ik ben nooit zo'n Bowie fan geweest. Als ik echter de meer dan positieve berichten lees over "Low" en "StationtoStation" en ik lees hierboven dat Father McK. deze brit met zijn "jaren 70 muziek" geniaal vindt......... tja wat kan ik anders dan David Bowie toch maar eens een nieuwe kan te geven. Daarom heb ik vandaag "Low", StationtoStation" en ook "Heroes" besteld via de bibliotheek. Als alles goed gaat heb ik desbetreffende albums volgende week (week 27) in huis. Ik ken de muziek van Bowie nu alleen via een paar greatest hits albums . Wellicht komt daar dus verandering in. In de loop van de volgende week laat ik weten of "Low" net zo geniaal is als onze vriendelijke en zeer gewaardeerde zuiderbuur durft te beweren . 12 juli a.s. gaan wij twee weken vakantie vieren op de Canarische Eilanden. Mischien gaat "Low" wel mee op vakantie .

Het is in elk geval geen Deep Purple ( ) of Yes ( ).. dus bereid je maar voor.

Orbit, ik laat mij graag verrassen door Bowie 's "Low" .

(Psst......Hé Hans....verrassen is goed, maar niet "schrikken"...)

Ik kan me zo indenken dat toen dit uitkwam in 1977 het net was alsof Bowie een alien was. Behoorlijk tijdloos album. Hail Bowie.

Ik was 6, en erg onder de indruk van de single Sound and Vision en de clip die ik mij nu voor de geest probeer te halen.

Mijn broer (en ook mijn zus) hadden het album en het blijft één van de betere albums. Moet eigenlijk in mijn top 10.

Het eerste wat door mij heen raast als ik naar deze plaat is achitectuur, voor mij is deze plaat een staaltje van pure muzikale architectuur. Het heeft duidelijk het beeld van een metropool (in dit geval van Berlijn). Luister bijvoorbeeld naar Speed of life, je kunt je zo voorstellen dat je op de autosnelweg op de ring rond Berlijn bevind, in het helse verkeer dat daar heerst, mij wekt het allesinds die indruk.

Bij Breaking Glass rij je zo binnen in de stad, een stad die heel wat te lijden heeft door de Koude Oorlog, het is een verdeelde stad. Die verdeelde stad blijkt ook de ideale setting te zijn voor het verhaal van David Bowies persoonlijk leven, die ook in een dipje zat. Hij stond op scheiden met zijn vrouw en had ook duidelijk een drugs en alcohol probleem, maar daar zijn al zovele prachtige reviews over geschreven dat ik u graag naar deze reviews doorverwijs.

Dan heb je natuurlijk het heel contoversieële tweede gedeelte met ambient muziek, met grote dank natuurlijk aan de Ambient guru Brian Eno. Deze ambient gedeelten kleuren de plaat mooi op,je blijft verder wandelen door de stad en je krijgt het onmiddelijk het gevoel dat in die tijd daar ook moet geheerst hebben , het kille gevoel van gevaar en verraad die achter ieder hoek verschuild. Prachtig hoe hij dit muziekaal aantoont.

Dit is niet zomaar muziek, dit is kust, dit is architectuur, muzikale architectuur, doe je ogen dicht en wandel door deze muzikale stad opgebouw met bliepjes en allerlei verschillende geluiden die uiteindelijk toch zeker een cogerent geheel vormen. Prachtig, dit is pure muziekpropaganda kom en luister naar dit. Doet mij ook aan Kid A denken die voor mij ook een hele stad/universum rond in de plat bouwt, prachtig gewoon.

Mooie invalshoek, ik kan me er zeker wel wat bij voorstellen. Heb ook wel wat grauwe stukjes van Oost-Berlijn gezien en moet daar ook nog vaak aan terug denken als ik naar Low of Heroes luisteren.

het blijft wel vaag dat deze plaat in Frankrijk is opgenomen, zeker omdat Bowie en Pop toen ik Berlijn woonde...

Bowie verbleef ook veel in Parijs vanwege een rechtzaak, overigens is de plaat wel afgemixt in Berlijn.

Nuja eerste deel kan zeker ook in een andere stad zijn, die volloopt van mensen en waarin je verdwaalt voelt. Het tweede stuk is slechts van toepassing op Berlijn met verwijzingen naar het Oostblok en de Muur.

Inderdaad, barrett, deze plaat is puur kunst, de schoonheid ervan ontstijgt haast het aardse.
Met architectuur had ik het nog niet vergeleken, maar ik vind je benadering wel origineel en goed bedacht. Nou ja, het zijn beelden die de muziek bij je oproept.
Het is dan ook één van Bowie's sterkste platen, voor mij zelfs zijn nummer één.

Ik heb "Low" sinds gisteren in huis. Het spijt me zeer maar ik word niet koud of warm van "Low (1977)". Ik zal ook wel nooit een hartstochtelijk fan worden van David Bowie. "Low (1977)" gaat op 12 juli a.s. dan ook niet mee naar de Canarische Eilanden .

Nu was ik er al bang voor, gezien je top10 en dus muzikale voorkeur. Maar dit is een plaat die wat luisteroefening vergt, dan ontluikt zich toch echt een enorm pak schoonheid hoor! Kan geen zonnevakantie tegenop

Ik heb voor de zekerheid dan ook een kopietje gemaakt van "Low (1977)". Wellicht ontdek ik ooit de schoonheid van "Low (1977)". Ik vrees echter dat ik nooit een Bowie fanaat zal worden. Maar ach.... je kunt toch ook niet alles goed willen vinden .

We gingen naar Bowie in de Ahoy - dit album was net uit. En wat flikte de man (de vorige 'Thin White Duke tour" zwart-wit, echt rock zat nog in ons hoofd) - het concert begon: Warszawa, stond ie achter een sythesizer half te dirigeren, korte zijden kimono aan - het leek allemaal heel statisch, maar wat een charisma en wat een sereniteit. Zelden zo'n stil (publiek) concertbegin meegemaakt.

Behoort tot één van de betere concerten die ik heb meegemaakt; en het voorgaande was ook al top.

Destijds was elk Bowie-album een verassing om voor/van wakker te liggen.

Geloof het of niet: ik ben destijds met collega 's naar het Glass Spider concert geweest in de Rotterdamse Kuip. Ik meen in 1987. Ik weet mij te herinneren dat ik wel degene was die het meest bier ging halen . Misschien heeft Bowie tijdens dat concert nog wel nummers gespeeld van "Low (1977)".

Ter vergelijking: Deze plaat sloeg me als een moker.

"Low" bevat geen hapklare pop, maar moet je langzaam leren waarderen. Toen ik het voor de eerste keer hoorde wist ik ook niet dadelijk wat ik ermee moest aanvangen, maar ik hoorde wel dat er wel veel inzat. Zeker een liefhebber van progrock moet dit album toch kunnen waarderen.
"Low" is tenslotte een uniek en baanbrekend album, een mengeling van rock, electro en soundscapes, het zou perfect passen als soundtrack van een SF-film.

Luc, ik weet niet of je op de hoogte bent van de feiten, maar David Bowie werd indertijd gevraagd muziek te schrijven voor de SF-film The Man Who Fell to Earth. De muziek waar Bowie mee op te proppen kwam haalde de film uiteindelijk niet, maar het een en ander belandde wel op Low. De hoes van dit album (en ik geloof ook die van Station to Station) zijn foto's gemaakt voor de film.

Je hebt het dus helemaal gelijk.

Dat was het jaar dat Never Let Me Down uitkwam, zo ongeveer de minste periode van Bowie dus. Niet echt te vergelijken met de tour van Low waar Mjuman het over heeft, lijkt mij. Te begrijpen dat je liever bier ging halen.