The Veils - Nux Vomica (2006)

ah dan zal het in belgie ook wel anders zijn laura... nouja we zullen t snel weten..

Ik lees hier het één en ander over Nick Cave, met z'n uitvallen. Rust, keihard uithalen, rust, dat soort structuren..

Ik zoek nu een perfect/mooi/heerlijk album van deze N. Cave waarop hij hetzelfde doet als de zanger van The Veils in het nummer Nux Vomica (dat contrastvolle hard.zacht.hard),

of is dat er niet

dinsdag 10 oktober
the veils - 4ad - diksmuide - westvlaanderen !

Probeer deze eens:
Nick Cave

Berichten verwijderd.

goed opnieuw dan maar

ik ga ze vanavond zien in eindhoven, nog meer mumers? ik heb gehoord dat het concert nog lang niet uitverkocht is, maar daar hoeven andrews en kornuiten zich natuurlijk niets van aan te trekken. de volgende dag spelen ze in paradiso als ik t goed heb, dus hopen dat ze hun kruit niet bewaren voor morgen.

idd. de meest voor de hand liggende (en ook nog is een top plaat, herstel: plaatjes)

Ik vond The Veils live erg goed gisteren. Finn Andrews straalt zoveel emotie uit. Het kwam echt heel oprecht over. Bij Lavinia schoten de tranen hem in de ogen, wat erg ontroerend was.
De rest van de band vond ik wel een beetje saai en ik had stiekem wel gehoopt op een rustig nummer als House Where We All Live, Under The Folding Branches of The Valleys of New Orleans. Toch heb ik me uitstekend vermaakt.

Tja wat moet ik zeggen. Ben het enerzijds met je eens, maar anderzijds ook weer niet.

Ik vond het namelijk echt super! Ik vindt The Runaway Found duidelijk minder dan Nux Vomica dus dat van de 3 nummers vond ik niet zo erg. Vooral Jesus... en Not Yet vond ik live erg lekker! Ik kon niet stil blijven staan/zitten...

Ik miste wel de show, idd door de passiviteit, wat de sfeer iets minder maakte. Maar die passiviteit kwam ook door het publiek denk ik, deze was namelijk vrij rustig en daar paste de band zich op aan. Die conclusie trek ik aan de hand van de recensie uit het "Dagblad van het Noorden". Wel leuk artikel om even te lezen, het geeft precies aan hoe ik het optreden ervaren heb. Twee losse stukjes citaat uit het artikel:

"Waarom zijn jullie zo stil?" Finn Andrews fluistert het in de microfoon, onder de indruk als hij is van het zwijgzame en aandachtige publiek in de Oosterpoort. "Ik droom al drie jaar van zo'n publiek, en nu weet ik niet wat ik ermee aan moet."

en

Maandagavond in de Oosterpoort blijkt Andrews ook gewoon een heel beschaafde, aardige en zelfs wat verlegen jongen. Hij lijkt oprecht vereerd door de respectvolle aandacht van het Groningse publiek dat The Veils afdwingt met een sterk en gedreven optreden. Hij glimlacht en babbelt zelfs. Hij voelt zich zichtbaar goed in zijn nieuwe vel.

Voorprogramma was idd wel tammetjes. Niet erg vond ik, het echte 'rocken' kon beginnen tijdens de hoofdact. Zang vond ik het minste, muziek was nog wel grappig, met die viool erbij wel orgineel... Het voorprogramma hoeft naar mijn mening niet (te) veel aandacht te vragen en gelegenheid bieden om nog even relaxt een biertje te drinken...

Coldplayer, heb je misschien een link van dat artikel?

Doet me af en toe denken aan Arcade Fire, maar wel wat stevigeren en treuriger. Zeer vermakelijke plaat, helaas af en toe wat saai wat mij betreft, maar ik ben dan ook meer een rock-liefhebber. 3,5*

PS: Gezien in Paradiso, helaas wat het publiek erg lauw, en als gevolg The Veils zelf ook. Andrews moest even een nummertje of twee inkomen, maar de band wist mij uiteindelijk erg te overtuigen.

Had ik al ff gezocht voor dat ik mijn bericht plaatste, maar niet kunnen vinden. Kheb hem wel gescand dus kan hem je evt wel mailen (stuur dan maar ff persoonlijk bericht).

Kende The Veils nog niet totdat ik het nummer Advice For Young Mothers To Be hoorde. Was zo onder de indruk dat ik het hele album meteen heb gekocht. Heb hem in een paar weken helemaal grijs gedraaid wat een heerlijk album. Alles klopt gewoon.. 5 *****

Wow, hoorde vandaag voor het eerst deze cd, wat een intro heeft Jesus for a Jugular!

Een strenge blik keek mij aan. Ik was zojuist gaan zitten in de intercity tussen Rotterdam en Amsterdam, en wel in zo'n zitblokje voor vier personen. De dwingende ogen van een vrouw van in de veertig keken mij aan. Zij nam geen genoegen met een plaats schuintegenover mij, zo bleek. Ik trok snel mijn benen in. Zij ging zitten.

Een onvermijdelijke alcoholwalm bereikte mijn reukorgaan. De vrouw goot haar stationskoffiebekertje vol met sterke drank. Ondertussen las ze de NRC. Ik keek eens goed naar haar gestalte. Onder haar verzorgde aanblik waren de eerste tekenen van verval zichtbaar. Haar verslaving liet zich raden door plakkerig haar en een wat ingevallen gezicht, die boven haar keurige blouse en kekke jasje te zien waren.

Geirriteerd keek ze op, toen een stewardess, die in het blokje naast ons ging zitten, even een tas kwijt moest op de stoel naast haar in ons blokje. Toen diezelfde stewardess even later op iets te luide toon telefoneerde, maakte ze haar opzichtig in gebaar duidelijk dat ze daar last van had. Streng keek ze af en toe boven haar NRC uit naar mij, af en toe nipte ze aan haar koffiebekertje vol drank.

Het bezorgde mij een onbehaaglijk gevoel, een vreemd soort emotie. Ik had zelf veel meer last van de alcoholwalm dan van het gedrag van de stewardess. Ergens had ik medelijden met de verslaafde vrouw, zij leek toch geen alcohol nodig te hebben. Haar strenge blik en gedrag zorgden ervoor dat ik daar bijzonder onprettig zat, zo tegenover haar. Mijn mp3-speler sprong inmiddels over op 'Under the Folding Branches' van The Veils.

Op een of andere manier paste dat nummer naadloos bij mijn gemoedstoestand. Een beetje verbitterd, onprettig, maar toch plechtig. Ik overwoog even mijn muziek zo hard te zetten, dat ik een reactie bij de vrouw uit zou lokken. In dat geval zou ik tegen haar van leer trekken vanwege de alcoholwalm om haar heen. Ik deed het toch maar niet, ondanks het oogcontact dat ik even had met de stewardess. Gespannen bleef ik in de trein zitten, wachtend op de toch niet al te grote kans dat er nog wat komen ging. 'Under the Folding Branches' bleef tot in Leiden, waar ik uitstapte, onder de repeatknop. Het nummer zal altijd verbonden blijven aan deze vrouw in die trein. Eenmaal uit de trein voelde ik me opgelaten. Een vreemd soort spanning hing er. Ik zette maar snel wat anders op: Blur. En ik besefte dat ik zelden zo emotioneel geworden ben van een stukje muziek. Maar waarom...?

Tijd om te vertrekken naar de Botanique! *maakt feestelijk dansje*

Ik heb ze 4 oktober in Tivoli bij mij in Utrecht gezien, was echt geniaal! Ze hadden er zichtbaar plezier in, en het publiek ook!!! Heerlijk .
Nux Vomica is lekkere CD, zit wel emotie in.. 4**

Mooi stukje Lukas!

Heb ze in de Oosterpoort (Groningen) gezien. Voortreffelijk concert!!!
Alleen had ik last van plaatsvervangend schaamte, omdat het publiek volgens mij dacht dat ze naar een film zaten te kijken. Zo rustig en om dan als enige gek staan te doen...Tsja

Het was zelfs zo rustig dat Finn het nu wel 'aandurfde' om The house where we all live als reprise te spelen. Under the folding branches hebben ze ook gespeeld trouwens. Wel miste ik The wild son...

Voor mij slechts een enkel mooi nummer.. Teveel nummers waar ik 'niks mee kan'.

Een aantal hele sterke nummers, waaronder Jesus for the Jugular en Pan. Ook een aantal wat mindere, vrij simpele songs. Mis daar ook de prachtige gitaren van de eerste en betere cd. De begeleidende band is minder sterk vind ik. Al met al 4,0*

Ik had precies hetzelfde gevoel. Had zelf ook wel wat meer 'los' willen gaan. Ik dacht zelf dat The Veils het stille publiek wel fijn dus ja, dan heeft dat ook wel weer wat...

in eindhoven zijn ze juist omdat het publiek zo rustig was vroegtijdig vertrokken. andrews rukte van agressie zijn elektrische gitaar kapot, en vertrok onmiddelijk daarna zonder ook maar een woord van afscheid te geven. misschien dat dit de druppel was voor hem (elke avond opnieuw voor een rustig publiek optreden is ook niet alles) hoewel ik andere theorien gehoord heb. andrews schijnt dronken te zijn geweest, te hebben gesnoven, etc. geen van deze theorien overtuigde mij echt, maar dat bij andere optredens het rustige publiek hem niet deerde vind ik hoogst opmerkelijk. in eindhoven ging andrews in ieder geval erg onprofessioneel met de situatie om.

Misschien dat hij in Nederland eens wat wilde experimenteren. Wat het ook was rare actie

inderdaad, die buitenlanders zijn onze coffeeshops duidelijk niet gewend

ik heb niet gehoord dat dit bij nog meer optredens is voorgevallen, dus misschien had finn gewoon zn dag niet..

Huh, in Eindhoven was het publiek toch niet rustig? Ik snap er niets meer van. In Groningen was het publiek wel heel stil, maar toen deed Finn niet vreemd ofzo. Het was een goed concert, bij ons.

En ik had ook een schaamtelijk gevoel ofzo, dat het publiek zo stil was! Ik wilde ook wel schreeuwen etc, maar inderdaad, als niemand dat doet, wil je zelf ook niet als een gek druk staan te doen. En dit was de eerste x dat ik The Veils live zag, dus moest eerst ook afwachten wat ik er van vond. Misschien was dit wel zo bij meerdere mensen en dat het daarom zo stil was...Ik heb eigenlijk geen idee.

Bijzondere groep, mooie cd. Mooier nog dan zijn voorganger The runaway found.

Smaakt naar meer. I'll be back

Volgens mij moeten we het hier over de cd hebben en niet over de concerten?! (zie hierboven)

Deze cd is duidelijk minder dan zijn voorganger, wat ook aan die cd ligt (die is nl. briljant). Blijft wel mooi natuurlijk.

Let op! Discussies over de rotatielijst-notering van dit album horen in het forum, niet bij het album.

Er staat alleen iets over rotatielijst-notering en niets over een concert. Maar ja, je zou best gelijk kunnen hebben.

Ik kan me echt niet voorstellen dat mensen The Runaway Found mooier vinden dan Nux Vomica