Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

rarekwabbus, klopt. Alleen wat minder boosheid en stekelige geluiden. Yorke is ook wat rustiger gaan zingen, al sinds TKOL. Op die manier klinkt het dan meer als een berustende melancholie (puur verdriet eigenlijk), minder vechtlust. Zelf denk ik trouwens dat Amnesiac de meest sombere RH-plaat is zowel in muziek als tekst, maar dat is meer persoonlijk.

De hele plaat is bij mij nog steeds in stijgende lijn, trouwens!

A moon shaped Pool is bij mij gepromoveerd, sinds ik de fysieke versie heb, naar mijn favoriete Radiohead album. En Daydreaming naar het mooiste nummer wat ik ooit heb gehoord.

Ik ben naar beide concerten geweest en als ik Daydreaming nu opzet sta ik gewoon weer in de HMH. Wat was dat verschrikkelijk mooi.

Heb 'm juist met een halfje verlaagd. Zeker een uitstekend album, maar merk dat ik 'm nou niet heel vaak op zet en als ik dat wel doe, dat ik dan aan cherry picking doe en niet et hele album speel.

Ik ben na OK Computer een bneetje afgehaakt, maar na het enthousiasme hier wilde ik het toch een kans geven.
De eerste 3 nummers zijn heerlijk, maar daarna vind ik het allemaal niet zo spannend meer, met als Identikit als uitzondering.
Viel dus eigenlijk wat tegen.

Ful Stop is nou juist het spannendste nummer van dit album, wat een intensiteit!

Mee eens Johnny Marr. Een geweldige opbouw en dan die explosiviteit.
Voorbeeldig.
Trouwens een album die bij elke draaibeurt nog steeds groeit.
Zonder echt te vernieuwen heeft Radiohead het gewoon weer geflikt.

Weer een halfje erbij. Dit is zo'n rijk geschakeerde plaat waar ik nog steeds niet op uitgeluisterd ben. Zelfs Glass Eyes, dat ik in het begin een wat zwakkere broeder vond, begint tot me door te dringen. Jonny Greenwood moet haast wel klassiek geschoold zijn; man man, die arrangementen....

Hetzelfde geldt voor het breed uitwaaierende Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief. Die finale, die strijkers en die klopgeluiden op de achtergrond (lijkt wel vuurwerk dat in de buurt wordt afgeschoten) dat uiteindelijk overloopt in de afsluiter is magisch.

Alleen met Identikit (te poppy, past er niet echt tussen) en The Numbers (iets te lang, wordt zeurderig) kan ik nog niet zo veel.

Wellicht dat deze plaat zelfs een aardige instapper kan zijn voor mensen die Radiohead nog niet kennen, vanwege het relatief rustigere karakter. Het ontbeert namelijk de electronische exercities of keiharde rock (ik noem even een Bodysnatchers, dat type songs) waar mensen snel van in de gordijnen vliegen.

Mij maakt het overigens niet zo veel uit met welk klankpallet de heren komen; wel of geen electronica, strijkers of gitaren, ze komen met dit soort songmateriaal overal mee weg. Prachtplaat!

Ik ben een blij iemand, want ik heb 'the Case bound book, inspired by the albums for 78rpm shellac records in the library of La Fabrique, France with 32 pages of artwork' (wat een beschrijving....) los kunnen kopen voor een mooi prijsje. Ik heb al het limited white vinyl en de cd's hoef ik niet.

Wel eens. Het is niet zo dat ik dit album helemaal draai, maar ook nummers oversla. Het is geen Radiohead album wat je probleemloos van A tot Z afspeelt m.i.
Desert Island Disk en de laatste twee nummers sla ik meestal over.

Ik heb de afgelopen dagen de bonus disc op repeat gezet, met daarop Ill Wind en Spectre. En Ill Wind is eigenlijk gewoon een muzikale samenvatting van alles wat Radiohead na OK Computer heeft uitgebracht. Die had op alle recentere albums kunnen staan, m.u.v. TKOL. Prachtplaat!

Een knappe prestatie van Radiohead: ze hebben een album gemaakt dat ik onmogelijk slecht kan noemen, maar waar ik liever nooit meer naar wil luisteren. Ik kan er niet echt de vinger op leggen. Misschien is het de mompelende zang, die eigenlijk ook wel bij de muziek past, misschien is het dat de spanning die er veelal ingebouwd is bijna nooit echt tot een climax komt, misschien is het dat ik die climax dan weer liever anders had willen horen, ook al is hij zo slecht niet. Vrijwel ieder nummer is herkenbaar, soms zelfs catchy, en dat voor een plaat die toch behoorlijk zweverig is. Het is knap, dat ongetwijfeld, maar het werkt gigantisch op mijn zenuwen. Dus ik geef het een 3,5*, en daarmee ben ik er klaar mee.

Nieuw nummer op spotify! Harry Patch (in memory of)

Dat is al een oud nummer. Het is opgenomen ten tijde van King of Limbs.

Ja, die boden ze vlak na The King of Limbs aan als gratis download.

Wat een tegenvaller dit album, helaas blijft dit album rechtlijnig zonder uitschieters.
Ben overigens een groot Radiohead fan maar vind het album bijn radiohead onwaardig en mist een muzikale ontdekkingsreis met dit album (geen vernieuwing of spanning)

? Is het 'Anti Radiohead Dag' vandaag ?

Een groot Radiohead-fan en hier dan niet verder komen dan een halve ster? Dat kan ik me toch maar moeilijk voorstellen...

een 5tal draaibeurten verder openbaart dit album zich langzaam...

Burn the witch is nog altijd niet mijn favoriet maar alles daarna word steeds beter

is dit nieuw? Supercollider / The Butcher by Radiohead on Spotify - open.spotify.com
Afvallers van AMSP?

Nee, het komt uit 2011 Ergens wel de herkenbare stijl van The King of Limbs.

meneer - ik val door de mand.

nee hoor, vind ik niet. Ik snap je wel. Er is soms wat meer verwarring rondom bepaalde uitgaves van Radiohead:





Aan de ene kant lijkt het een spaarzame productieve band die om de zoveel jaar een album maakt.
Aan de andere kant is het ook een band die veel maakt en links en rechts afgevallen nummers uitbrengt of zelfs bijna dubbel albums uitbrengen (zie de 2.0 versies van menig Radiohead album).
En soms ook nog prachtige live (basement) sessies van hele albums:

Radiohead in Rainbows - From the Basement - YouTube

Ik heb in ieder geval dit album op nr. 1 staan in mijn eindlijst.

Is het dat niet elke dag?

Glass Eyes is juist mijn favoriete track van het album. Qua melodie sowieso het hoogtepunt, beter dan Daydreaming en True Love Waits.

+1 (Bowie op 1 zetten zou een eerbetoon zijn, niet obv het album)

Om de zoveel tijd ga ik ervoor zitten en geniet nog steeds van het integraal passeren van dit prachtige zwembad in maanvorm.

Voor vergelijken met andere albums vind ik het nog veel te vroeg, In Rainbows heeft een iconische status in muziekhuize Frenz

Ik wilde nog ergens beargumenteren dat sinds 'OK Computer' geen enkele plaat meer zo overtuigend nummer 1 van het jaar was als Bowies 'Blackstar'. Gooit uitgerekend Radiohead roet in het eten voor wat betreft de top 100 op Musicmeter. Zelf zou ik dit eerlijk gezegd niet op 1 hebben gezet trouwens. Sterker nog: ik vrees dat dit de plaat is waarbij ik definitief mijn interesse voor Radiohead begin te verliezen.

De opener is prima, een lekker tegendraadse aanklacht tegen massahysterie, waar de strijkers de sfeer van het nummer perfect naar voren brengen. De videoclip is ook vrij geniaal, maar leidt wel de aandacht nogal af van het nummer, wat op de koptelefoon beter tot zijn recht komt.

Vervolgens een reeks, ik ga het gewoon ronduit zeggen, vrij middelmatige nummers. 'Daydreaming' lijkt een fanfavoriet te worden, maar ik vind het vooral te lang, topzwaar en repetitief. Decks Dark is op zich nog wel een aardig liedje, maar ook al net iets te langdradig. Van de twee nummers daarna is na een keer of twintig luisteren nog weinig blijven hangen, behalve een sfeer van grijze apathie die deze plaat vrees ik kenmerkt.

'Glass Eyes' mag de plaat doormidden breken, en doet dat meer met een zucht dan een klap. Vluchtig nummer, net zo stroperig als de rest van de plaat tot dusver, maar ergens weet Thom hier toch wel te ontroeren. Jammer genoeg komt het op een moment in de plaat dat ik meer snak naar wat ademruimte,met een andere tracklisting was het misschien beter tot zijn recht gekomen.

Toegegeven, de tweede helft is wel een stuk beter, en weet de plaat nog net naar een voldoende te tillen. 'Identikit' zou, met een ijzersterke groove en een lekker vuig gitaartje ('O Brien?) zelfs nog in aanmerking komen voor een playlistje met uitstekende Radiohead-nummers. Dat nummer met die achterlijk lange titel is eigenlijk het enige nummer waar ik nu nog groeipotentieel in hoor. 'Present Tense' en 'True Love Waits' zijn dik oké alhoewel voor Radiohead-begrippen niet echt hemelbestormend, en 'The Numbers' moet het vooral hebben van Greenwoods strijker-dramatiek.

Allemaal best te doen, en als geheel meer samenhangend dan het vorige album van de band. Maar met één nummer dat ik echt tot hun beste werk zou rekenen (en vooruit, twee a drie twijfelgevallen), is de oogst voor mij wel wat magertjes in vergelijking met de luisteruren die het heeft gekost. Dat is eigenlijk voor het eerst, bij Radiohead.

Top ! Nummer 1

Het beste album van 2016 is toch echt Black Star van David Bowie.

Geheel mee eens. Radiohead is een mooie 2e of 3e plek, maar geen 1e.

Voor mij ook. Al kan ik best begrijpen dat andere mensen deze op 1 hebben staan.