The Rolling Stones - Aftermath (1966)

een quote van mijzelf 1,5 jaar geleden. Die 5e ster komt er nu, want ik vind dit echt één van de beste Stones platen.
Het muzikale genie Brian Jones laat zoveel moois horen (ondanks dat ie hier al rare trekjes begon te vertonen qua wel of niet opdagen, en liet ie zijn gitaar steeds meer links liggen) maar op Doncha Bother Me is die slide werkelijk geniaal.

Lady Jane is ook zo'n parel. Wat een prachtig nummer is dat, bijna niet Stones. Zo anders, en zo pakkend.

Wat mij betreft de Stones op de top van hun kunnen, het album waarmee ze bewezen ook zelf uit de voeten te kunnen met eigen nummers, en dan ook meteen vaak erg sterke composities.



Het is maar net wat je als 1e hoorde denk ik? Kan me wel indenken dat Goin' home in de mono mix veel beter klinkt, want als Jagger stopt met zingen, wordt 't een tijdje stil aan de rechterkant. Dat is wat vreemd. Ik kan goed leven met beide mixen, maar neig qua voorkeur ook wel naar de mono versie eerlijk gezegd.



Heb tot gisteren zitten dubben om die box aan te schaffen om die reden, en toch besloten het eindelijk te doen. Kan de box op vinyl tegen een zeer redelijke prijs krijgen, dus dat hielp me over de rand van twijfel heen te komen. Waarom dan toch? Sowieso voor alles wat er aan mono in zit vanaf Aftermath, en omdat er ook US releases bij zitten. Die missen in de eerste 2 ABKCO boxen.
Ondertussen bezit ik wel originele persingen uit USA, maar die zijn dan weer stereo.
Tja, er zal wat dubbel bij zitten, maar ach, de verleiding was te groot, en een miskoop zal dit nooit zijn.
Ik ontdek steeds weer nieuwe en mooie dingen in die platen van de mannen. Ben er pas in de 80's in gerold, en het oudere werk ben ik nog later gaan luisteren, dus heb nog wat in te halen. Het boek Rolling Stones compleet maakt het luisteren nog een stuk interessanter, door alle achtergrond info.
Mede door dat boek, en het her-beluisteren van dit album, eindig ik nu op een cum laude voor dit prachtige album!

Zojuist de 'In Mono'-box ontvangen, op cd. Dit album is als eerst in de speler belandt, misschien wel mijn favoriete Stones-album, zeker van de zestiger jaren. Ik bezit dan ook reeds een vinyl versie van het album.

Het is dan ook een fenomenaal, iets dat iedere luisterbeurt weer onderstreept wordt. Under My Thumb is samen met Lady Jane het beste wat dit album te bieden heeft, al is er nog zoveel meer. Zo zijn ook nummers als Doncha Bother Me, Out of Time en Take It or Leave It zijn stuk voor stuk hoogstandjes. Ach nu doe ik eigenlijk andere nummers tekort.

Eindelijk! December's Children (And Everybody's) hebben we wegens het gebrek aan echt nieuw materiaal (slechts drie nummers) even geskipt), al is mijn voornaamste beweegreden hiervoor toch ook echt geweest dat ik gewoon nu aan het echte materiaal wil beginnen. Ik weet nu wel dat The Beatles/Rolling Stones/Kinks/The Who veel cover-materiaal hebben gedaan en ik weet ook dat het me allemaal niet zoveel boeit. Ik vind het alsnog vervelend om mezelf zonder al teveel interesse door albums heen te moeten worstelen, want ik haal er gewoon geen voldoening uit en de band schiet er al helemaal niets mee op.

UIt Aftermath krijg ik eindelijk wel voldoening. Het is nog niet perfect (Doncha Bother Me vind ik hele vervelende blues), maar er is in de vorm van Mother's Little Helper, Lady Jane en Under My Skin echt een mooi trio aan hele sterke songs op de eerste kant van de plaat. Dan verschijnt daar ineens Going Home, een lang uitgesponnen acid-rock/blues epos dat een Doors-sound oproept waar de Doors nog geen sound hadden. Dit nummer had alle potentie om tegen te vallen, maar het bevalt me wonderwel prima.

De tweede helft van het album is moeizamer om door te komen. Helemaal het soulnummer Out Of Time klinkt eerder als iets van The Supremes. Te zoetsappig en duurt ook te lang. I Am Waiting bevalt dan beduidend beter met die folky klanken. De manier hoe Jones op dit album zoveel verschillende snaarinstrumenten gebruikt is sowieso een pluspunt. Think bevalt me ook prima. Helaas kan ik met It's Not Easy, Take It Or Leave It en What To Do ook niet veel. Allemaal wat te gezapig nog, terwijl ik op de eerder genoemde tracks die ik wel goed vond juist veel meer hoorde. Desalniettemin staat de eerste stevige voldoende wel in de marathon, maar het mag toch nog wel wat beter worden nog.

Tussenstand:
1. Aftermath
2. 12x5
2. Out Of Our Heads
3. The Rolling Stones No. 2
4. The Rolling Stones

Ook ik ben wel blij dat de coverperiode voorbij is. Nu nog af van de periode dat singles vaak niet op full length albums verschenen. Nog zo'n typisch dingetje wat ik ongelooflijk stom vind.

Anyway, echte eigen nummers. Mother's Little Helper is een prima opener. De tekst is qua opbouw wat simpeltjes, maar de boodschap maakt het doeltreffend. Fijn nummer waar je hoort dat de Stones duidelijk op zoek gaan naar een ander (beter) geluid. Het probleem van dit album is dat goede songs vlot worden afgewisseld met behoorlijke meuk. Met Stupid Girl worden direct de eigen ruiten ingegooid. Lady Jane is fantastisch. Het nummer mag dan wel niet representatief zijn voor de Stones, maar ze hebben het wel opgenomen. Under My Thumb vind ik dan weer behoorlijk nietszeggend op de pakkende titel in het refrein na. Goin' Home mag gerust de verrassing van het album genoemd worden, maar de kunst van de psychedelische epos hebben deze Britten niet echt onder de knie.

Opvallend is toch dat Paint It Black moet wijken, net als Satisfaction dat moest op de vorige plaat. Had dan de twee minste songs geschrapt, dan had ik zo een halve ster erbij gegeven. De Stones maakt een stap in de goede richting, maar het moet wel beter worden.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Aftermath
3. The Rolling Stones
4. The Rolling Stones No. 2
5. Out Of Our Heads

Het eerste album met alleen Jagger/Richards composities en wat is het verschil met de voorgangers groot! Aftermath is eigenlijk het eerste "echte" album van de Stones. Het is dan ook het eerste album waarvoor de heren echt de tijd hebben genomen in de studio. Eerder waren het steeds korte sessies in verschillende studio's tussen optredens door om enkele nummers op te nemen, waar dan hopelijk de volgende wereldhit tussen zou zitten. Nu zijn ze de studio in gegaan om een heel album op te nemen in plaats van de volgende single, en dat hoor je. Aan alles is veel meer aandacht besteed. Rijke instrumentatie en een prachtige heldere productie, bij voorkeur te beluisteren in mono (dat geldt overigens wat mij betreft voor alle albums t/m 1967). En niet te vergeten een serie geweldige, volwassen klinkende nummers. Geen blues meer, maar nog wel geworteld in de blues.
Opener Mother's Little Helper laat dat meteen goed horen. De hoofdmelodie wordt gespeeld op een 12 snarige elektrische gitaar (ik dacht altijd dat het een sitar was), wat het nummer een beetje een oosterse sfeer geeft. En zo komen er in verschillende nummers één of meerdere aparte instrumenten of klanken voorbij, bijna allemaal gespeeld door Brian Jones. In het prachtige Lady Jane is het een dulcimer en in Under My Thumb en Out Of Time marimbas. Going Home ontaard in een lange jamsessie die toch interessant blijft om naar te luisteren. Hierna worden we op kant B weer bij de les gehaald door de rocker Flight 505.
Als geheel vind ik kant B iets minder dan kant A, waarop geen enkel minder nummer te vinden is. Op kant B staan met Take It Or Leave It en What To Do twee nummers die van mij gerust weg gelaten hadden mogen worden. Ook It's Not Easy vind ik een wat minder nummer. Hierdoor gaat het album een beetje als een nachtkaars uit, ondanks het geweldige Think als één na laatste nummer.
Toch is het eindoordeel zeer positief. Jagger en Richards bewijzen definitief dat ze zich als songschrijvers kunnen meten met de besten. Kant A geef ik een dikke 4,5 ster, kant B krijgt krap aan 4 sterren, gemiddeld kom ik dan op 4,25. Vanwege het plezier dat ik elke keer weer beleef als ik dit album beluister rond ik dat cijfer naar boven af.

Als laatste wil ik nog iets anders benoemen en dat is hoe tijdloos ik de meeste nummers van Aftermath vind klinken. Op eerdere albums was dat vaak nog niet het geval, maar een groot deel van Aftermath had ook gisteren opgenomen kunnen zijn. Voor mij het bewijs dat Aftermath als eerste klassieker van de Stones gezien mag worden.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Out Of Our Heads US: 4*
4. The Rolling Stones Now!: 3,5*
5. 12 X 5: 3,5*
6. The Rolling Stones No. 2: 3*
7. December's Children (And Everybody's): 2,5*

“AFTERMATH” is het vijfde album dat de Rolling Stones uitbrachten in Engeland. In Amerika zat daar “12 X 5” tussen, dat in 1964 werd gereleased. In die tijd kwam het vaker voor dat een Engelse band in Amerika andere albums uitbracht, dan de reguliere. Je zou het op 15 april 1966 verschenen “AFTERMATH” kunnen classificeren als hun eerste klassieker. Alles klopt op deze plaat, de kwaliteit van het songmateriaal en de kwaliteit van de opnames. Die zijn beiden top en dat maakt dit album tot een topper in het oeuvre van de Stones. Er zijn ook geen covers meer te vinden op dit album, voor het eerst in hun carrière zijn alles songs geschreven tot het koningskoppel Mick Jagger en Keith Richards. Vijf van de 14 songs zijn op één of andere wijze bekende tunes geworden. Opener “MOTHERS LITTLE HELPER” en “LADY JANE” waren hits voor de heren zelf, “UNDER MY THUMB” staat op menig compilatie album, “OUT OF TIME” werd een hit door Chris Farlow en “TAKE IT OR LEAVE IT” werd in 1982 een hit in Nederland door het duo Bennett & Bee. Het album blinkt ook uit in het gebruik van niet gebruikelijke rock ’n roll instrumenten, zoals dulcimer en marimba, waarmee de stempel van Brian Jones duidelijk op dit album zit. Net zoals The Beatles begonnen de Rolling Stones verder te kijken dan dat ze tot nu toe gedaan hadden en dat zorgde voor een verfrissende en geweldig klinkend album. De stijl is rhythm & blues in combinatie met rock ’n roll, country en popmuziek. Het lange (ruim 11 minuten) “GOING HOME” is een heerlijke blues, “HIGH AND DRY” heeft een country feel en “IT’S NOT EASY” is meer rock ’n roll, maar dan in een midtempo. “AFTERMATH” opent bij de Amerikaanse versie met de nummer 1 hit “PAINT IT BLACK” en daar zijn slechts 11 tracks op te vinden. Wil je het ‘echte’ album, koop dan de Engelse uitgave, die is van minuut 1 tot 53 van grote klasse. Hierna zouden de Stones nog een aantal klassiekers uitbrengen, zoals “LET IT BLEED”, “STICKY FINGERS” en “EXILE ON MAIN STREET” en dat begon allemaal met dit schijfje!

Ik vind deze Stones plaat wat tegenvallen.
Ik hoor hier eigenlijk alles wat ik niet zo bijzonder vind aan de Stones. Op gitaar vind ik Brian Jones erg goed, maar die spielerei vind ik juist minder goed. De overige Stones zijn geen briljante muzikanten. Op de 11 minuten Goin'Home irriteert me dat zelfs. Jagger moet 11 minuten op vullen met niets door een stukje Gloria te doen en nog wat ander gegrom.
Uiteraard staat er ook gewoon een aantal hele goede nummers op, maar briljant vind ik deze plaat nergens.

Toen ik een jaar of 10 was (denki ik) kocht ik met mijn vader bij de Makro in Amsterdam Stones Story, de blauwe, met al die waanzinnige 60's tracks en beetje early 70's. Die heb ik grijs gedraaid (alleen It's alive zal meer gedraaid zijn).
Ondanks later new wave, punk, avantgarde, hiphop, etc voorbij kwam komen de Stones altijd weer terug en zeker deze periode.
De Aftermath plaat is 1 van de beste van de Stones, going home is zo'n heerlijk nummer, dan merk je pas wat een heerlijke band het was, OK Brian Jones is eruit gekickt maar met elkaar was het (volgens mij) echt een band die van elkaar hielden.
Hoe raar het ook mag klinken zijn de Stones altijd wat ondergewaardeerd geweest, snap het niet echt, de blues gedreven songs zijn toch echt geweldig. Altijd die eeuwige vergelijking met de Beatles, is toch een andere band met andere inspiratie (Skiffle) bron.
Nu luister ik bv de mono versie (beter dan de stereo) 47 jaar later dan de Makro....

Fijne plaat. Alhoewel niet alles van deze ‘vroege’ stones mij aanspreekt, zijn de hoogtepunten zeer hoog. Ze geven toch een omvangrijke en interessante spin aan de blues rock, gebracht met genoeg charisma (en hier en daar een ongebruikelijke melodie) om zich voor mij te winnen. Hoogtepunten op het album zijn toch wel Mothers Little Helper, Stupid Girl, Lady Jane en Out Of Time. Alhoewel er nog wel genoeg andere redelijke nummers op het staan, is niet alles een schot in de roos. Het b-kantje (minus Out of Time and I Am Waiting) vind ik qua songwriting een stuk minder catchy en spannend.

Album waarop ik eigenlijk al veel eerder op had moeten stemmen. In mijn trip langs de lijstje stuit ik op dit album op plaats 7 in de 100 Greatest Albums of 1966 en nummer 5 in Best Ever Albums 1966.
Lady Jane is bovendien één van mijn favoriete Stones nummers.
Ik kan beter zeggen dat het hier om een van mijn favoriete Stones albums gaat. Vooral de laatste 5 nummers zijn ook prachtig.
4*

Het begon nog overtuigend - mijn drie sterretjes staan bij de eerste drie nummers - maar na Under My Thumb is het allemaal erg inwisselbaar. Het werd echt aftellen naar het einde. Ik hou het voortaan bij losse nummers van de Stones uit deze periode.

Duidelijk een stap voorwaarts als je kijkt naar songwriterschap en muzikaliteit. Ook klinkt Aftermath veel meer als geheel dan alle voorgaande releases. Dit gaat wel ten koste van het hoorbare spelplezier, het klinkt af en toe wat gezapig allemaal en het ontbreekt ook aan echte uitblinkers (buiten de singles). Alles voltrekt zich in een soort mid-tempo wat af en toe heel goed werkt maar waar men niet overal de aandacht mee weet vast te houden. Wat dat betreft had Paint It Black (van de US versie) een welkome toevoeging geweest op de originele elpee.

Door het brakke stereo beeld is de muziek niet echt "in your face" dus mag ik weer een keer MONO roepen ?

Er staat maar 1 singletje op ( Mother's Little Helper / Lady Jane ) van de Stoons zelluf. Out Of Time en Think werden hits voor Chris Farlowe en Take It Or Leave It werd sukzevenvol gekofferd door de Searchers.

Ik heb deze net in huis op CD vanwege een aantal nummers die ik nog niet op CD had en dit album als geheel ' best leuk' vind....

Klinkt niet enthousiast en zo is het ook. Pas vanaf BB vind ik de albums (echt) goed. Hier staan sterke singles op en paar mooie albumtracks , een aantal die ik Ok vind en 1 skipper , met name vanwege de lengte : Flight.

The Stones heb ik meer mee , maar anno 1966 waren the Beatles echt de betere band
wat mij betreft....

Met Aftermath gingen The Rolling Stones een totaal nieuwe fase in. Alle nummers uit eigen pen. En daarmee ook (vermoedelijk) wat meer ruimte voor een eigen muzikale invulling. Zo krijg je dus ineens te maken met een vage Goin' Home. Wat geen onaardig nummer is, maar hierbij denk je snel aan The Doors, en die waren hier toch iets beter in. De overgang van Mothers Little Helper naar Stupid Girl vind ik altijd wel grappig. Mothers Helper is tekstueel wat duister en ongewoon. Vooral voor die tijd. En dan krijg je zo'n simpele plaat als een Stupid Girl erachteraan. Stupid Girl doet mij altijd denken aan iets wat door een damesgroep zoals The Chiffons of Martha & The Vandellas ooit is opgenomen. Absoluut 1 van de mindere van dit album. Out of Time heeft ook zoiets Motown-achtigs.

Met het drieluik Lady Jane, Under My Thumb en Doncha Bother Me heb je eigenlijk alweer 3 totaal verschillende bands gehoord. Hierbij is vooral de inbreng van Bryan Jones van grote waarde. De dulcimer, de marimba en de slide guitar die hij overduidelijk van zijn idool Elmore James heeft gekopieerd.

Op de b-kant houdt het experimenteren weer een beetje op. Het is wat minder spannend, maar als je een fan bent van het oudere werk is dit prima te pruimen.

De Britse rockband The Rolling Stones, opgericht in 1962, staat bekend als een van de meest invloedrijke bands in de geschiedenis van de rockmuziek. De band, onder leiding van Mick Jagger en Keith Richards, heeft talloze hits geproduceerd die de tand des tijds hebben doorstaan. Het album Aftermath, uitgebracht in 1966, wordt vaak beschouwd als een mijlpaal in de carrière van de band. Dit was het eerste album waarop alle nummers geschreven waren door het duo Jagger-Richards, wat een belangrijke stap betekende in hun ontwikkeling als songwriters. Aftermath markeerde ook een verschuiving in de muzikale stijl van de Stones, waarbij ze experimenteerden met nieuwe geluiden en invloeden.

Het album Aftermath weerspiegelt een diversiteit aan muzikale stijlen en genres. Hoewel de band trouw blijft aan hun roots in de blues en rock 'n roll, breiden ze hun geluid uit met invloeden uit de folk, barokpop en zelfs oosterse muziek. Het album wordt gekenmerkt door het gebruik van verschillende instrumenten die destijds ongebruikelijk waren in rockmuziek, zoals de sitar, marimba en dulcimer. Dit experimenteren met nieuwe geluiden gaf het album een uniek karakter en onderscheidde het van hun eerdere werk.

De productie van Aftermath werd verzorgd door Andrew Loog Oldham, de toenmalige manager en producer van de band. Oldham wist de rauwe energie van de Stones te vangen en combineerde dit met een helder, maar toch edgy geluid dat perfect paste bij de sfeer van het album. De geluidskwaliteit is voor die tijd uitstekend, met een goede balans tussen de instrumenten en de stem van Mick Jagger die duidelijk naar voren komt. Het gebruik van stereo-opname, dat nog in zijn kinderschoenen stond, zorgt voor een interessante luisterervaring, waarbij bepaalde instrumenten aan één kant van het stereobeeld worden geplaatst om diepte en dynamiek te creëren.

Mother's Little Helper (2:45)
Dit nummer opent het album met een vrolijk klinkende maar toch sinistere melodie. Het gaat over de toenemende afhankelijkheid van huishoudelijke vrouwen van kalmerende middelen. De sitar die gebruikt wordt in dit nummer geeft het een exotische sfeer, wat destijds zeer vernieuwend was voor een rocknummer.

Stupid Girl (2:56)
Stupid Girl is een scherp nummer met een cynische tekst over oppervlakkige vrouwen. Het nummer heeft een catchy riff en een ritmisch drijvende kracht die typerend is voor de Stones in deze periode.

Lady Jane (3:08)
Een prachtig barokpopnummer met een zachte, melancholieke sfeer. De gebruik van de dulcimer en klavecimbel geeft het een Elizabethaanse charme, terwijl de tekst een romantische en mysterieuze sfeer oproept.

Under My Thumb (3:41)
Een van de bekendste nummers van het album, Under My Thumb, valt op door het gebruik van de marimba, wat een hypnotiserend effect heeft. De tekst beschrijft de ommekeer van machtsdynamiek in een relatie, wat voor controverse zorgde, maar het nummer blijft een klassieker in het oeuvre van de Stones.

Doncha Bother Me (2:41)
Dit nummer is een terugkeer naar de bluesroots van de band, met een rauwe en ongepolijste energie. De slide gitaar speelt een prominente rol, wat het een authentiek bluesgeluid geeft.

Goin' Home (11:13)
Goin' Home is een episch nummer dat meer dan elf minuten duurt, wat ongebruikelijk was voor rockmuziek in die tijd. Het is een soort jam-sessie, waarbij de band improviseert en zich volledig laat gaan. Het is een experimenteel nummer dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis.

Flight 505 (3:27)
Een uptempo nummer met een sterke pianomelodie die doet denken aan de vroege rock 'n roll invloeden van de band. Het nummer vertelt het verhaal van iemand die op de vlucht slaat voor zijn problemen, maar uiteindelijk lijkt te eindigen in een nog grotere ellende.

High and Dry (3:08)
Een ander bluesgetint nummer, High and Dry, heeft een meer akoestische benadering met een countryvibe. Het is een vrolijk klinkend nummer, ondanks de droevige tekst over iemand die in de steek is gelaten.

Out of Time (5:37)
Out of Time is een soulvol nummer met een catchy refrein en een groovy baslijn. De strijkersarrangementen geven het een dramatisch tintje, en de tekst over iemand die niet meer in de tijd past, resoneert nog steeds.

It's Not Easy (2:56)
Dit nummer is een krachtige rocktrack met een eenvoudige maar effectieve riff. De tekst gaat over de moeilijkheden van het leven en de worstelingen om door te gaan. Het nummer heeft een aanstekelijke energie die je direct meesleept.

I Am Waiting (3:11)
I Am Waiting is een dromerig nummer met een folkachtige sfeer. Het begint zacht en bouwt langzaam op naar een climax. De lyrics zijn introspectief en mysterieus, wat bijdraagt aan de betoverende sfeer van het nummer.

Take It Or Leave It (2:47)
Dit nummer is een melancholische ballad met een eenvoudige maar mooie melodie. De tekst spreekt over liefdesverdriet en het moeten loslaten van een geliefde. De vocalen van Jagger zijn hier bijzonder gevoelig en raken de luisteraar recht in het hart.

Think (3:09)
Think is een energiek nummer met een funky ritme. De tekst moedigt aan om na te denken voordat je handelt, een boodschap die nog steeds relevant is. De gitaarlicks en de stevige drums geven het nummer een sterke drive.

What to Do (2:32)
Het album sluit af met What to Do, een vrolijk klinkend nummer dat een contrast vormt met de vaak donkerdere thema's van het album. Het is een lichtvoetige afsluiter met een catchy melodie en een luchtige tekst over de onzekerheden van het leven.
Conclusie

Aftermath is zonder twijfel een van de meest invloedrijke albums van The Rolling Stones. Het album laat de groei en evolutie van de band zien, zowel muzikaal als tekstueel. De diversiteit aan stijlen en de introductie van nieuwe instrumenten en geluiden maken dit album een boeiende luisterervaring van begin tot eind. De productie is scherp en de geluidskwaliteit is voor die tijd indrukwekkend, wat bijdraagt aan de blijvende aantrekkingskracht van het album.

Als je een fan bent van rockmuziek en geïnteresseerd bent in het ontdekken van de vroege experimenten die hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van het genre, dan is Aftermath zeker een aanrader. Het album biedt een diepgaande blik op de creatieve geesten van The Rolling Stones in een cruciale periode van hun carrière, en het blijft tot op de dag van vandaag een klassieker die het verdient om herontdekt te worden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Waar heb ik dit eerder gelezen?