David Bowie - Let's Dance (1983)

In de docu 5 Years verteld Carlos Alomar dat Bowie rond deze tijd erg happy was en zelfs bokslessen ging nemen...

Overigens, ik vind dit ook een prima Bowie plaat. Alleen al deze songs: Let's Dance, Modern Love,
Cat People (Putting Out Fire), Criminal World met fijne gitaarsolo en ook China Girl, ondanks het intro van Nile Rodgers. En wat een fijne gitaar speelt Stevie Ray Vaughan toch op deze plaat!

Wat is daar mis mee?

Ik wist even niet wat ik vandaag moest opzetten. Savatage, IQ, het boeit me allemaal niet. Ben ik blij dat Bowie in mijn albumupdates voorbij komt. Wat een bezieling heeft deze plaat. En het muzikantschap spat er van af.
Ja, Bowie en co. wisten wel hoe ze een uitstekende pop-plaat moesten maken.

Dank je voor deze inspiratie.
Met hangen en wurgen heb ik vanochtend vroeg 'een beetje' muziek gedraaid maar op een gegeven moment niets meer opgezet. Radio uitgedaan (volg normaliter het nieuws) en een TV die alleen beeld geeft maar geen geluid. Kan ook erg genieten van stilte. Maar echt genieten was dit niet.
Gister ook al zo'n dag.
Verder is er weinig veranderd, het is een dag als vele andere (al is geen dag hetzelfde) dus had me bedacht dat het aan het overlijden van David Bowie moet liggen. Weet het wel zeker. Toen is het begonnen.
En nu met jouw tip weet ik ook hoe die stilte en ongemakkelijkheid weer doorbroken moet; met dezelfde David Bowie.
En dit album is een fantastisch instrument daarvoor. Ik luister gewoon vooral naar Tony Thompson, de grooves en de ontzettend knappe hitpotentie waarmee dit album is gereleased. En dan langzaam weer aan Bowie wennen, nu het zo anders is: en straks een warm welkom voor zijn boeiende oeuvre.
Wist gewoon niet wanneer en hoe te beginnen, nu wel.

Thanx Ozric, thanx David Bowie

Let's dance!

Normaal ben ik een liefhebber van de funky gitaar van Nile Rodgers, maar dit Chinese popintro had wat mij betreft uit het nummer weggelaten kunnen worden. In de docu 5 Years vertelt hij er zelf over dat hij bang was dat als hij het aan Bowie liet horen, dat hij eruit gegooid zou worden. Maar Bowie vond het mooi.

Ik denk dat er vermoedelijk ook andere zware discussies de gemoedrust van een ieder bezig houdt.
Dan is vluchten in muziek ook een welkom iets.
De kop in het zand steken, maar het moet maar, want de wereld kunnen we vandaag even zo snel niet veranderen.

En inderdaad Tony Thompson; één van de redenen dat deze plaat zo sterk is. En Stevie Ray Vaughan natuurlijk.
Uiterst experimenteel trouwens; funk/disco/pop mixen met bluesrock. Nog niet eerder gedaan, want weet even niet of ZZ Top er al mee bezig was in 1983.

Het is toch het thema van de song? Het komt verschillende malen terug, ook in het outtro. Het versterkt het nummer alleen maar, door ermee te beginnen. Daardoor komen die drums met die flam er alleen maar steviger in.

Ik ook

Wacht even, Ozric. Dan ben je misschien niet op de hoogte met Mothers Finest (de rest van hun setlisten is behoorlijk rock).

Mother's Finest ken ik verder niet, maar dat is toch gewoon funkrock? Hebben zij bluesinvloeden?

Hoe dan ook, vind ik Let's Dance (als album) best uniek in het muzikale pop-landschap.

En ik ook

Ik vind het een beetje flauw en kinderachtig. (BAM! ). Vond ik in 1983 gelijk al, overigens vind ik des te verder het nummer komt, des te beter het wordt. Maar ja, smaak he?

Klopt

Maar het was niet eens een Chinese maar een Vietnamese.

Dat rifje loopt wel het hele nummer mee...

EEn van Bowie's lekkerste nummers.. (was een van de eerste die ik ooit hoorde)

Overigens vond ik altijd dat Doe iets van Frank Boeijen hier op leek. (Bowie was eerder)

Maar criminal world is eigenlijk al een kopie van dat gitaar loopje

Dat bedoel ik...

Frank B. was dol op China Girl en wilde iets doen á la CG, dus vandaar......Doe Iets.

Ik zie het toch een beetje als het vervolg op Young Americans. En dat bedoel ik positief (volgens mij in tegenstelling tot de meeste Bowie fans).
Niet dat ik het zijn beste albums vind, ze halen het niet bij Hunky Dory, Station to station en Ziggy, maar wel erg lekker.

Ik ben al een hele tijd bij dit album aan het jo-jo'en tussen 3,5 en 4 sterren. Nu weer een halfje erbij en opnieuw naar de 4! Het is wel een album met een gebruiksaanwijzing, in die zin dat hij het best tot zijn recht komt op het juiste moment en in de juiste omstandigheden. En die zijn:

Overdag op zeer hoog volume! Dan dans ik door het huis! En op zo'n moment klopt eigenlijk alles, de songs, de productie, de sound.

Dit is geen album voor het hoofd, dit is voor het lichaam, dat is mijn boodschap.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

1983, ik was als Doe Maar liefhebber van 11 net de muziek en de top 40 aan het ontdekken. De wereld van muziek werd langzaam breder. Ik hoorde Let's dance, en later China girl van Bowie, en was verkocht. Wat een stem, wat een persoonlijkheid! Ik had geen idee dat deze man al een hele rits top platen achter zich had, en in feite werd verguisd door de aanhang van die periode om wat hij nu uitbracht. Week in, week uit heb ik bij de lokale platenzaak voor het raam gestaard naar de geblondeerde haardos van Bowie op de hoes. Ooit zal ik die plaat in handen hebben, en mee naar huis nemen. Ik kan nu wel verklappen dat dat na lang sparen ook is gelukt!

De man had een donkere, moeilijke periode achter de rug, en koos het commerciele, lichtere pad. Hij ging met zijn tijd mee. Zocht de juiste poppetjes (http://www.musicmeter.nl/artist/24523) op voor op de juiste plek, en daar was Let's dance. Iets waar hij jaren later om werd geprezen, vernieuwing, niet blijven hangen in oude successen, durven te veranderen, en schijt aan de standaard te hebben. Nu, ruim 30 jaar later lees ik nog steeds zure commentaren over deze periode. Dit is mijn kennismaking met de man, en ik kan mezelf gelukkig noemen, want ik had een verleden waar ik in kon duiken, en een toekomst waar ook nog veel moois zou uitkomen. Dat Bowie iets bijzonders had zag ik als 11 jarig ventje al wel, maar hoe bijzonder hij was ontdekte ik pas vele jaren later.

1.Modern Love (4:48)
Voor mij als klein ventje was dit al een heerlijk nummer. Lekker opzwepend ritme, mooie saxofoon, en het intro, wat een interessant geluid. Absoluut een erg goed en hitgevoelig nummer. Als opener erg geschikt, want de interesse is wat mij betreft meteen gewekt. Ik hoor het na ruim 30 jaar nog steeds erg graag!

2.China Girl (5:33)
Weer zo'n magisch intro. Dit nummer trok destijds mijn aandacht, en Bowie zat daarna in mijn systeem. Bowie zingt met een mooie lage stem. Knappe productie van Nile Rodgers. Typische 80's sound, ik geniet er van! Geschreven in '77 met Iggy Pop . Hij nam het op voor zijn album Iggy Pop - The Idiot (1977). Soms zie ik dat deze versie een cover wordt genoemd, maar de mannen schreven het samen, dus dit is gewoon de versie van Bowie voor mij. En Bowie maakt het nummer vele malen beter dan Iggy dat deed wat mij betreft. Stevie Ray Vaughan speelt een magisch potje gitaar. De versie op dit album is langer dan de single versie, en dus ook nog een stuk interessanter. Als jochie vond ik dat dit nummer leek op Doe iets van Frank Boeijen Groep. inmiddels weet ik wel beter, en moet dat andersom zijn natuurlijk. Recent hoorde ik hem nog zeggen bij DWDD dat hij en de band enorm waren geinspireerd door dit album, dat was na al die jaren de bevestiging voor mijn gevoel. China girl is voor mij het hoogtepunt van het album.

3.Let's Dance (7:37)
Nog zo'n enorm lekkere 80's knaller. Wat een mooi ritme, wat een magische zang, wat een hit! Nile Rodgers was in deze jaren de hitmaker bij uitstek, en dit nummer laat horen waarom. De versie op dit album is de 12 inch versie, en ik ben blij dat deze erop staat. Ook hier geldt dat deze vele malen beter is dan de single versie. Dit zijn nummers die je al hoort sinds je jeugd, en nooit gaan vervelen.

4.Without You (3:09)
Dit nummer is in Nederland ook een single geweest, maar heeft logischerwijs niet zo veel gedaan. Vergeleken met de 3 voorgangers is dit niet zo'n sterk nummer, zeker niet voor in de top 40. Het kabbelt wat voort, en blijft treed niet zo enorm op de voorgrond. Deze song mist het charisma van zijn 3 voorgangers. Kant A sluit dus wat lafjes af.

5.Ricochet (5:13)
Het nummer begint wat oppervlakkig, maar als het refrein inzet wordt mijn interesse ineens wel gewekt. Een andere gitaar sound, hetzelfde ritme, toch een enorm verschil. Het ritme maakt het nummer tot een interessant geheel. Het is een vreemd nummer, met gesproken teksten tussendoor (samples denk ik) en rare geluidjes. En toch blijft het boeien. De blazerssectie aan het eind geeft er een swingende sound aan.

6.Criminal World (4:24)
Dit intro (Stevie Ray Vaughan) lijkt een rechtstreekse kopie van China Girl. Ik ken het origineel niet (dit is een cover van Metro - Metro (1976) maar als dat gitaar loopje indentiek is, is China Girl wellicht daardoor geïnspireerd. De bas en gitaar maken de song heel erg genietbaar.

7.Cat People (Putting Out Fire) (5:09)
Deze track heeft een enorm 80's sausje. Lekker achterhaald inmiddels, maar ik vind het mooi. Bowie zingt erg laag tot aan het refrein. Wederom erg mooi gitaarspel. Ook voor dit nummer is geen lullige gast artiest ingehuurd: Giorgio Moroder. Ik ken de man van zijn elektronische snufjes en nummers, maar kan niet direct horen wat zijn bijdrage is (behalve het schrijven ervan) muzikaal gezien. Sterkste track van kant b wat mij betreft.

8.Shake It (3:50)
Dit nummer refereert wat mij betreft qua ritme weer naar Let's dance. Het is een wat huppelig nummer. Niet slecht, maar ook geen gigantische hoogvlieger.

Gitarist Stevie Ray Vaughan en producer Nile Rodgers en nog vele andere artiesten die hier aan mee gewerkt hebben maken dit samen met de meester Bowie tot een boeiend album. De plaat start met 3 enorme knallers die de lat heel erg hoog leggen. Ondanks dat het verolg echt niet slecht is of tegenvalt, wordt het niveau van de start niet meer gehaald. Wellicht had een andere verdeling van de songs de lp wat memorabeler kunnen maken, maar de heren wisten natuurlijk ook niet van te voren dat die 3 songs grote hits zouden worden. Nu is het beste kruit wel verschoten met de start. Desondanks toch een welkome kennismaking met het fenomeen Bowie voor mij.

Nergens in jouw recensie lees je ook maar een woord over de oh zo steady maar oh zo vette groovy drums van Tony Thompson, lennon ...
Valt me erg tegen. Dan heb je de muziek niet echt goed beluisterd.

Ik geef dit album trouwens 4 sterren, in de wachtlijst voor een 4,5: omdat er zoveel te leren valt van dit album, over hoe je goede songs maakt en vertolkt.

En ik mis Ozric Spacefolk.

Je hebt gelijk, en 's mans werk kan ik zeker waarderen ( The Power Station - The Power Station (1985) ) maar er werken zo enorm veel mensen aan deze plaat dat ik me even beperkt hebt tot de 2 genoemden.... Maar inderdaad voor Tony!



Of jij niet helemaal goed gelezen, want ik benoem de ritme sectie toch wel een paar keer. Alleen de naam van de uitvoerder niet.

Ok, lennon.
Zo eeuwig jammer dan Thompson ons ontvallen is.

Ja, en Edwards en Vaughan niet te vergeten.... 33 jaar oud deze plaat, en een groot deel van de medewerkers is al niet meer in leven. Best bizar.

Jaren en jaren niet meer in de cd-speler gestopt... Waarom eigenlijk niet? Tja die jaren 80 Bowie is toch wel minder en dan helemaal die met die enorm vervelende hit Let's Dance er op.

Dan gaat er ineens iemand dood en voel ik me ineens erg betrokken bij de net overleden artiest. Zijn oeuvre komt volledig uit de kast en krijgt een prominente plek in de huiskamer, de kaartjes voor de tentoonstelling worden besteld en het weinige ontbrekende werk aangeschaft. Als eerste stortte ik mij op de bekende meesterwerken uit de jaren '70. Mijn (iedereens?) favoriete periode. Terwijl je het al wist besef je toch nog meer dat Low, Aladdin Sane en Station to Station fantastische platen zijn. De nieuwe plaat Blackstar gaat steeds meer rondjes maken en krijgt de titel modern meesterwerk en dan zoek je ook het wisselvallige jaren '90 en iets later materiaal op. Heathen blijkt zich toch wel te kunnen meten met het gouwe ouwe werk en Black Tie White Noise is toch echt maar zozo.

Dan kom je uiteindelijk toch bij de jaren 80 uit. Op zich mijn favoriete periode maar niet wat Bowie betreft. Uiteraard heeft hij ook fantastische liedjes (Scary Monsters (And Super Creeps)!) in die periode maar een heel album? Met bijna een beetje tegenzin toch ook maar weer eens aan deze plaat gewaagd en niet 1 keer, nee nu drie keer achter elkaar en wat is er aan de hand? Het is ineens een goede plaat geworden, dat kan toch niet? Van de kwaliteit van Modern Love was ik volledig op de hoogte en China Girl is toch eigenlijk ook wel een prima nummer. Van de titelsong moet ik nog steeds niet veel hebben. De (langere) albumversie is wel beter dan de single versie maar nog steeds niet alles. Shake It maakt bij mij ook weinig los, toch iets te makkelijk of zoiets maar Ricochet, Criminal World en Cat People (Putting Out Fire) zijn gewoon goed. Niet wel aardig maar gewoon echt goed!

Mijn 3* moet omhoog! Maar een 4* is ook weer zowat dus ik rond het af op een 3,5* al doet een niet bestaande 3,75* meer recht aan de plaat. Op dit moment rond ik dus naar beneden af, dat het in de toekomst anders gaat worden sluit ik niet uit maar dat zie ik dan wel weer.

Heel mooi geschreven, vigil.
Normaliter is het heel invoelbaar om bij een rond de 3,75 hangende waardering voorlopig maar even aan de voorzichtige kant af te ronden naar beneden. Om recht te doen aan de kloeke - andere - ★ ★ ★ ★ waarderingen.
Want 4 sterren geef je niet zomaar.
Maar soms moet het hart spreken, dan heeft in hokjes van 3,5; 3,75 en 4 sterrenwaarderingen denken geen zin.
Je moest in 1983 ook niet met dit album aan komen zetten bij buizen, schamper zou ik er de neus voor hebben opgehaald. Hoe dom en onwetend kun je zijn. Het was de tijdsgeest, het was de leeftijd. Je kwam net kijken in het echte leven.
Nu, door precies wat jij zo mooi hebt omschreven, luister ik heel anders naar dit album. Dus gewoon 4 sterren hoor, minstens.
R.I.P. David Bowie.

Een stevige breuk met het verleden deze plaat. Geen Tony Visconti achter de knoppen, geen Carlos Alomar op de gitaar en tevens een nieuwe ritmesectie. Zoals de clip van 'China girl' ook liet zien; geen androgyne/alternatieve Bowie, maar een bruingebrande/levenslustige 'echte' man. Acht liedjes slechts, waarvan 3 halve/hele covers van eerder opgenomen werk. 'Let's Dance' teerde dan wel enigszins op reserves, toch kun je nog niet van een 'writers block' spreken. Bowie en Nile Rodgers deden een aantal dingen toch ook wel weer heel goed. Een warm geluid creëren bijvoorbeeld waarin bepaalde typische jaren tachtig kwalen, zoals overgecomprimeerde gitaartjes en de synthesizer als panacee voor van alles -zoals het compenseren van afwezige blazerssecties- kundig worden vermeden. Het maakt dat 'Let's Dance' niet gedateerd is geraakt. Stevie Ray Vaughn op gitaar is ook een supervinding. Zijn spel is doorleefd en warmer dan dat van b.v. Robert Fripp, echter vrijblijvend wordt het nooit. Vaardig maar nooit overdadig. Dit maakt allemaal dat 'Let's Dance' 1 van de weinige Bowie-platen is die je samen met je vriendin op de bank opzet. Verandering als constante; ook hier ging Bowie weer een experiment aan: "Hoe dicht kun je de mainstream benaderen zonder jezelf te verliezen?" Experiment geslaagd, zou ik zeggen.

Voor Bowie begrippen is de waardering (3.40*) voor dit album wel erg laag en dat vind ik niet terecht. Kijk, Let's Dance komt natuurlijk niet in de buurt van Low en Ziggy Stardust maar niettemin vind ik dit toch een zeer genietbaar album. Het titelnummer en vooral Cat People (Putting Out Fire) zijn voor mij zonder meer de beste nummers maar de anderen zijn het aanhoren ook meer dan waard..

Ja, de waardering is wel erg laag. Dit album is hier over de jaren erg gegroeid. Het haalt het niet bij de top-albums uit de jaren '70, maar ik vind hem wel weer beter dan Lodger en Scary Monsters. Eigenlijk zijn alleen Without You en Shake It wat minder, de rest is top.

Leuke singles inderdaad, maar voor de rest maakt Bowie zich er wel erg makkelijk van af. 8 songs ook maar.
Hij zat duidelijk in een creatieve impasse. Het commerciële succes kon dat ook niet verbloemen.