David Bowie - Let's Dance (1983)

Thompson was de drummer in chic, dus met de groove zit het wel goed.

Chic, Power Station, Robert Palmer, "Led Zeppelin"(Live Aid), David Bowie. Je kon Thompson om een boodschap sturen.

Zeker weten buizen. Ook veel te vroeg overleden.
Wat is dat toch met drummers.

Ja,.die man kon ook lekker rammen (power Station)

ja kijk je uit bikkeltje?

Ringo Starr is nog alive and kicking.... Mick Fleetwood ook trouwens.

En vergeet onze Ceasar Zuiderwijk niet, he

En hoe... gisteren nog live aan t werk gezien. Ongekend Hoe die man nog een lange solo eruit perst. Dat is gewoon top sport.

En wat te denken van Peter Criss

De tijd zal het leren.

Wat mij betreft zondermeer het meest toegankelijke album van Bowie. De drie hits die tegelijkertijd de eerste drie nummers van de plaat zijn vind ik meteen ook de beste songs. 'Cat people' vind ik ook een sterk nummer. De overige nummers vind ik minder maar niet slecht. De hele plaat ademt een warme sound en maakt het tot een luisterrijk album.

Half sterretje eraf gehaald ten gunste van Heathen (half sterretje bij).
Productie staat wel als een huis, maar veel nummers missen toch wel een bepaalde diepgang. Kant B vind ik uiteindelijk ook beter dan kant A.

Wat voor score zou je dit album moeten geven? Moest ik in de jaren 70 hebben geleefd zou dit als een grote schok overkomen. Bowie heeft hier een zeer toegankelijke 80`s beat plaat afgeleverd en gaat lekker met de mainstream muziek van de eighties mee (verklaard in die tijd ook dat hij opeens terug hetero is ). Vandaag de dag weten we dat hij na zijn 80's drieluik ook puike platen heeft afgeleverd en dat relativeert de uiteindelijke score bij mij ook wat meer.

Want dit album maakt me grotendeels heel gelukkig. De eerste drie liedjes zijn gewoon top. We krijgen hier drie magnifieke hits voorgeschoteld. Modern Love is een geniaal openingsnummer en misschien wel een van de beste dansnummers ooit. China Girl is het Bowienummer bij uitstek dat ik altijd op karaokenights zing. Ik probeer dan ook altijd zijn sensuele stem na te bootsen en dat lukt me wel vrij aardig
En dan heb je uiteraard Let's Dance, het allereerste nummer dat ik ooit heb beluisterd van Bowie. Ik ben nu 24 en op mijn twaalf was ik enorm verslaafd aan 80's songs dus ook aan deze. Die nostalgie keert toch altijd wel terug als ik het nummer terug hoor. De lange versie is trouwens ook meer dan prima.

Na een mooi kort en traag intermezzo van Without You begint de plaat niet echt af te zwakken, maar het uitzonderlijke niveau van de eerste drie nummers wordt niet gehaald. Met Ricochet heb ik persoonlijk niets. Vind het een te overgeproduceerd (als je dat een woord mag noemen) nummer. Criminal World klinkt dan weer lekker. Gitaar heeft in het begin weer wat weg van China Girl en daarna wordt het een lekkere rocksong en alweer mooi sensueel gezongen.

Cat People vind ik alweer te bombastisch en te `generic 80's` klinken. Shake It is een flauw nummertje maar ik word er wel vrolijk van.
Dat is trouwens wat deze plaat over de gehele lijn met mij doet. Ik kan dit niet minder dan een steengoede 3,5* geven omdat ik gewoon happy word van de plaat. Een mindere van Bowie? Hij nam in de jaren 80 een andere weg maar dit album is verre van slecht te noemen... Ik heb zin in een eighties fuif !!

3,5*

De eerste 3 nummers zijn inderdaad knallers, maar daarna wordt dat niveau niet/nauwelijks meer behaald en zakt het album weg. Al met al zou ik er 3 sterren aangeven. In die tijd luisterde ik vooral naar de Top 40 en toen mijn oudere broer dit album op cassette had gekocht was ik in eerste instantie enorm enthousiast, maar dat ebde dus al snel weg......

Voor blues/rock liefhebbers die dit nog niet weten : wijlen (modern) bluesgitarist Stevie Ray Vaughan speelt hierop mee, nadat Bowie hem in '82 had zien optreden tijdens het Montreux festival.

Een album dat start met drie singles, is altijd verdacht. Check het maar eens.

In eerste instantie vond ik de A-kant ook meer spetteren dan de B-kant. Kant B blijkt een "groei-kant" achteraf...Ricochet vind ik juist dan weer een fijn soort stekeligheid hebben, iets wat kan A ontbeert.

Voor de rest sluit ik me aan bij wat Sanderzzz hierover geschreven heeft.

Trouwens, even off topic: ik heb een tic: Ik draai op dit moment alleen CD's, maar bespreek ze alsof het vinyl is (Kant A en B). Blijkbaar zit vinyl ergens nog in mijn systeem.

Jouw opmerking kan ik perfect toepassen op Aural Sculpture van The Stranglers: Skin Deep, Let Me Down Easy, No Mercy. Daarna zakt de rest van het album wat weg...Alleen dat zijn dan track 2, 3, 4. Ice Queen is geen single, maar wel een sterke opener.

Weer on-topic: Shake It is wel lekker, maar ook erg fout op de een of andere manier. Weet ook niet zo goed wat ik met dat nummer aan moet. Wellicht niet te veel erbij nadenken....

Ik heb hetzelfde met Shake It. Weet niet wat ik ervan moet denken maar als ik begin te swingen wilt dat meestal wel iets goed zeggen

De cover op het album vind ik trouwens het lelijkste van Bowie tot nu toe

destijds was de hoes erg trendy

Ik vind hem helemaal niet verkeerd hoor.

de titel van de plaat had ietwat stijlvoller weergegeven kunnen worden, ook deze strijdbare afbeeldingen kan ik, anders dan de mogelijke lichtvoetigheid van Bowie, niet echt rijmen met de dansplaat die hij heeft voortgebracht.

Leuke discussie voor mij als David Bowie fan.....tot Tin Machine. Lol
Verhaal was dat Nile Rodgers in een mindere fase zat....mede door zijn poeder verslaving, Bowie werd door zijn platenmaatschappij gedumpt, en ze kwamen elkaar in een hotel in Zwitserland tegen.
Daar besloten ze om een samenwerking aan te gaan.....de rest is geschiedenis.

Let's Dance was natuurlijk een pure disco single dat aan dit album vooraf ging. Maar ik vond en vind het nog steeds minder. Volgens mij is het mede door Rodgers geschreven.

Ik had toen de plaat The idiot van Iggy Pop '75? waar China Girl mijn favoriete nummer op was.
Lekker rauw uit zijn ballen gezongen.
Iggy was ongelooflijk goed met de teksten en Bowie kwa muziek.
In het begin moest ik aan de versie van Bowie wennen maar de beat is zo heerlijk strak en dan die gitaar van Steve Ray Vaughan ...subliem!
En dan strak aanmekaar gesmeed door Nile Rodgers.
De videoclip sloeg ook in als een bom natuurlijk, mede door dat gestoei op het strand.

Tonight kende ik al van.....Iggy Pop, van zijn geweldige album Lust for Life, tekst van hem, muziek van Bowie. Op die album was het ook al mijn favoriete nummer. Begon lekker ruig met de tekst ...
I saw my baby, she was turning blue,
I knew that soon, her young life was through,
and so i got down on my knees, down by her bed
and these are the words i said
vervolgens bloeide het helemaal op. Geweldig. Ik begreep de tekst toen niet helemaal maar voelde het wel. (Was pas 14 ofzo?)
De versie van Bowie vind ik maar niks. Dat eerste deel zit er ook niet in. Gaf wel een heel andere betekenis aan dit liedje.

Cat People was voor een film dacht ik.
En Criminal World was een liedje Duncan Browne....bekend van the Wild Places, deze moet je eens luisteren, hoort bij de klassiekers van jaren 70!. Videoclip van Toppop is ook geweldig, Penny de Jager die om zijn benen worstelde.....lol

Edit: Schrijver van Tonight is James Osterberg (= Iggy Pop) en David Jones (Bowie) ik dachtte me net te vergissen en dat dit nummer een cover was maar is dus niet zo.

Fans geven altijd hogere cijfers/waarderingen ; liefhebbers daarentegen zijn 'objectiever'....

Lol. Dat is ook zo. Alleen al omdat China Girl in mijn top 5 allertijden staat. Er mag geregeld ook mindere nummers op een goede album staan. Die tillen de andere tot eenzame hoogtes....lol

Tonight staat bovendien niet op dit album maar op een ander album van Bowie, nl: "tonight", minder dan deze maar met mooiere hoes

Bowie staat afgebeeld als een bokser. En er zijn wat boksers(denk aan Mohammed ali) die als het ware "dansend"door de ring gaan, dus ik begrijp die vergelijking wel.

Daar dacht ik ook aan en ik verwijs ernaar zonder Ali te noemen.

Het begon allemaal met jou David. Mijn eerste zelf gekochte elpee. Ik was 10 jaar oud en was onder de indruk van Let's dance, china girl en modern love. De verfrissende muziek, de mysterieuze en bijzondere videoclips. Het waren indrukken die mijn dagelijkse humeur positief beInvloedde. Met nog een broer die ook wat oudere elpees van jou had, moest dit toch een prima start zijn van , wat ik toen nog niet wist, een gigantische platen en later cd-collectie. Ik had toen ook voor Doe maar(4-us), Michael Jackson( Thriller), Lionel Richie( can't slow down) of U2 ( War ) kunnen kiezen. Maar die pakte me destijds niet zo dan jouw muziek . Ook kan ik je zeggen dat jij het onderwerp was van mijn eerste werkstuk op de middelbare school. Ik heb het nog liggen en ik zal het zorgvuldig bewaren al schaam ik me er nu voor wat er in staat. ach je moet het me maar vergeven. Ik was 12 jaar en wist ik veel dat je toen al zo'n megacarriere had. Je moet begrijpen, internet/google e.d. was er toen nog niet. Ik moest het doen met wat muziekexpressen en hitkrants en verhalen van mijn grotere broer. Later ben ik ook veel andere muziek gaan waarderen en ben je toen eigenlijk een beetje uit het oog verloren. Tot dat er berichten waren dat er een nieuw album van je uit kwam. Ik was toch nieuwsgierig geworden. En heb je nieuwe album afgelopen weekend ook 2 x beluisterd. Zo wordt ons cirkeltje rond. Bedankt dat je me hebt geholpen om te leren en te leven met muziek. Bedankt voor je bijzondere manier van muziek maken. Bedankt voor het zorgen dat mijn eerst verdiende centjes nuttig besteed werden. Bedankt voorde intense herinneringen aan die luisterbeurten..........Bedankt!!!!!!!

Nu moet ik diep door het stof maar bij deze neem ik deze woorden terug.
Niet omdat David ons ontvallen is, ja ook wel een beetje, uit respect, maar vooral om de korte docu "Five Years" over Bowie die gister werd uitgezonden en waarin dit album ook aan bod kwam. Met Tony Thompson. En Nile Rodgers en Stevie Ray Vaughn. Oh my god. Als je die story nu kent en weet hoe hard die muzikanten hun best deden een maximumprestatie af te leveren. En ook hoe songs van dat album eigenlijk gewoon dik in orde zijn.
Dan sta ik weliswaar niet bij de teraardebestelling maar neem toch voor Bowie postuum mijn hoed diep voor hem af. Met een buiging. Juist ook dit album.
Bowie kon alles en wilde dat in perfectie doen en dat was hem ook weer met dit album gelukt. Hij had een neus voor wie ie om zich heen moest verzamelen om zijn doel (een bedachte kunstcreatie uitvoeren) te bereiken.
Tony Thompson heeft een niet te onderschatten groovy rol in het succes van de singles op dit album.

Een bokser danst en slaat.

So let's dance and hit.

En hits stonden er genoeg op deze plaat.
Vijf rake klappen als je de filmversie van Cat People meetelt.