R.E.M. - Out of Time (1991)

Low is anders wel een van hun mooiste nummers.
Vergeet de singles, luister naar Low.

Dat was nu juist het nummer dat ik altijd skipte; ik vond het wat een 'vreemde eend' in de bijt en had er niet zoveel mee, zonder te zeggen dat het een slecht nummer is, not at all. Misschien moet je het vaker beluisteren (in ieder geval ik).

Wat is dan, van hun, een lekker avontuurlijk en experimentele plaat?
Dan zal ik eens een nader lichtje op REM werpen

Het curieuze van dít album is een beetje dat hij binnen het R.E.M.-repertoire relatief apart is, maar binnen de gehele pop-/rock-wereld juist niet. Binnen het eigen repertoire is het een overgangsplaat van de jaren '80, waarin ze een toonaangevende (alternatieve) rockband waren, naar de jaren '90, waarin ze een minder toonaangevende band waren met meer focus op art-pop en waarin de aandacht verdeeld werd tussen een select groepje fijnproevers (een bescheiden deel van de originele fanbase) en een massaal publiek dat viel voor de gekende singles en met name dit album en Automatic for the People (die zul je toch ook wel eens ergens gehoord hebben?).

Voor een goed beeld moet je eigenlijk uit beide perioden een kernplaat horen. Voor de jaren '80 is het debuut, Murmur, waarschijnlijk een representatieve keuze en voor de jaren '90 zou ik Up willen aanbevelen.

Begin ik eens met Murmur.

thanks!

Helemaal mee eens. Ook een van mijn favorieten hier. dEUS zingt er ook nog over op hun eerste CD ("I skipped the part about love").

Wat betreft avontuurlijke R.E.M.-albums: die hebben ze niet echt, hooguit een nummer hier of daar (ik moet hierbij vooral aan Leave denken dat op het uitstekende New Adventures in Hi-Fi staat).

Ik ben zelf erg gericht op de muziek, dus waar het nummer precies over gaat weet ik niet; ik zal het binnenkort nog eens grondig beluisteren omdat ik, zoals ik hierboven al zei, het nummer niet precies meer ken.

OUT OF TIME 1991

Ik heb wat moeite met deze van REM.
Hij valt me wat licht uit ... te poppy zou ik haast zeggen.

De clevere new wave van Document, het rockende Green
en de melancholie van Automatic for the People zeggen me meer.
Veel meer zelfs, want Out of Time is hier een vreemde eend in de bijt.

REM stoeit met (een overdaad?) aan muzikale invloeden.
Country en folk (dit had hun folk plaat kunnen zijn), maar ook
rock, blues en warempel zelfs rap en beach boys vocalen.

Misschien ligt hier de verklaring: deze plaat past minder
in 't new wave straatje en sluit aan bij de Amerikaanse rocktraditie.
En ik ben veel eerder Europees geöriënteerd in mijn luisteren.

Genoeg over mezelf ... over naar de plaat.

Losing My Religion en Shiny Happy People zijn de hits.
Beide songs hebben een folkbasis en een hoge meezingbaarheidsfactor
Maar "happy people" Michael Stipe en Kate Pierson klinken
me net iets te zoet ... te veel kauwgomballenboom.

Near Wild Heaven en Radio Song verschenen ook op single,
maar beide nummers missen de nodige hitpotentie en zijn, vind ik,
ook de beste voorbeelden van waar het mis loopt op Out of Time.
De rap op Radio Song werkt niet (net zoals de zelfverklaarde punk
op Monster er geen zou zijn) en Near Wild Heaven strandt
in een flauw Beach Boysiaans stemarrangement.

Beter vergaat het Low, met beide voeten op de Amerikaanse
prairie en Half a World Away waar wel een melancholische ziel in zit.
Een scheurgitaar in Country Feedback is het zoveelste ingrediënt
dat van dit album eerder een losse verzameling ideeën maakt,
dan een doordacht en gestroomlijnd album ...

Op Out of Time vind ik REM behoorlijk out of "vorm".
Geef mij maar de drie eerder vermelde albums,
waar ik graag later nog eens op terug kom.

Tsja..dat kan , Dazzler;ik ben geen groot REM liefhebber (qua smaak) , maar deze kan er voor mij met ruim voldoende mee door. Nogmaals, ik kan me in alle bovengenoemde berichten van de laatste dagen wel enigszins vinden. Maar om een verschil te geven; ik houd erg van melodie (en vaak ook harmonie), dus ik vind Near Wild Heaven bijv. wel goed en het 'kale' Low niet......zoveel mensen, zoveel verschillen.

"shiny happy people" is de R.E.M. waar wel eens lacherig over is gedaan en afgedaan als "te licht" voor R.E.M. Lange tijd kon ik hierin meegaan totdat de song voorbij kwam in "Fahrenheit" van Micheal Moore. Het valt perfect op zijn plek en daardoor ben ik nu om, goede song van een album waarvan ik het jammer vind dat R.E.M. hiermee moest doorbreken omdat er zo veel moois hiervoor is uitgebracht dat ik beter vind.

Zeker niet hun beste plaat wel hun vrolijkste en gemakkelijkste en de doorbraak plaat naar het grote publiek, niet in de laatste plaat door de fantastische singles losing my religion en Shiny happy people. Samen met Low en me in Honey de vier hoogtepunten van deze zomer plaat.

Ik ben blijkbaar één van de weinigen hier die niet zo kapot van Low is (qua beleving).......

Ik vind het ook niet zo'n mooi nummer

ook ik schaal "Low" laag in. Out of time is de cd die sowieso bij mij mixed emotions oproept, beetje "Monster"achtige plaat.

Ik vind Low met Texarkana en Country Feedback één van de beste nummers van dit album, dat het inderdaad niet haalt bij andere bekende REM-albums.

Net niet jammer genoeg, maar die nummers zijn toch twee groten R.E.M favorieten van mijn.

Voor mij is het beste nummer op deze plaat Near Wild Heaven. Ik hou stemharmonie en dit is daar een perfect voorbeeld van. Ik denk dat dit ook het meest folky album is van REM.

En neen, Shiny Happy People is geen slecht nummer.

Out Of Time is naast Automatic, In Time (best of) en Up de plaat die ik het meest draai van REM. Als puber hield ik ervan, nu bijna 15 jaar weet ik waarom ik er van hield.

Ik ben niet een echte kenner van REM, ken wel Document (prima), Automatic (goed) en een verzamelaar (ook prima). ik vond Out of time onlangs op een vlooienmarkt, cd en boekje helemaal intact, voor 1 euro. Vooruit dan maar dus.
Na drie keer is het me matig bevallen. Radio Song begint leuk, maar dat gerap tegen het eind verpest het nummer.
Losing my religion, veruit de beste song op dit album, maar had ik al op de verzamelaar.
Low: intrigerend nummertje. Leuke baslijn, geen flauwekul.
Daarna twee nummers waar ik niet kapot van ben en dan Shiny happy people, wel leuk niet bijzonder.
Belong: ik begrijpniet wat hier de bedoeling van is, die praatstem en dan het huuh huuh van Stipe.
Half a world away valt weer wel aardig uit.Zou op Automatic for the people niet misstaan.
Texarkana lijkt echter een nummer van een heel andere band.
De laatste twee zijn gelukkig wel weer echt REM. Op me in Honey hoor ik iets terug van To the One I love.
Misschien had ik voor die ene euro beter een ander album van REM kunnen scoren

Ik vind dit een redelijk album. Het is allemaal iets te vrolijk en poppy, alhoewel ik Shiny Happy People wel leuk vind. Het beste nummer is natuurlijk Losing My Religion. Wat een geweldig nummer zeg! Al de rest is toch maar matig dus 3*

Ik kan en wil dazzler in deze absoluut niet volgen. Ik begrijp ook langs geen kanten de iets mindere gemiddelde score van zo'n prachtplaat als Out Of Time.
De band is enkel gegroeid, het songschrijven lukt nog beter, ze komen met nog mooiere dingen af, en dit is één van mijn favorietste der favorietste (vierkante taal, I know!) platen van deze band.
Voor mij werd de opvolger Automatic nog het enige album dat dit hier kon overtreffen.
Zéér blij met deze plaat, en te "poppy" vind ik dit absoluut niet. Dit is ontzettend beklijvende rockmuziek voor een breder publiek, niets, totaal niets mis mee.
****1/2


PS: Op i-tunes krijgen de albums van R.E.M. het predikaat "alternative & punk" mee, een spuuglelijke titel is dat.
Alternative? Ooit wel, in het begin. Punk? Geen kloten mee te maken.
Ik verander geheid dit idiote term in de i-tunes in "rock". Dekt de lading absoluut beter.
Die idioten van i-tunes met hun belachelijke genrebenamingen toch altijd!

Er zitten wel enkele poppy nummers tussen als "Near Wild Heaven" en "Shiny Happy People" maar ook een aantal serieuze, melancholische nummers als "Low" en "Country Feedback". Dit is toch één van de meest afwisselende R.E.M.-albums.

Slechtste R.E.M. plaat. (wel 2,5 ster)
Was hun doorbraak maar eerder werk was veel beter. Ik vond het ook jammer dat dit zoveel verschilde van briljante voorganger Green.
Ook de opvolger Automatic for the People was weer sterk.
Inderdaad zoals hierboven al veel gezegt wordt erg te poppy aandoende plaat, terwijl ik meer van de gitaar REM houdt.

Ik zag toevallig afgelopen week die documentaire over alternatieve rock op TV. Best interessant, maar opnieuw werd hierin het idee bevestigd dat R.E.M. als eerste met alternatieve muziek een groot publiek wist te bereiken zonder concessies te doen.
Ik heb dat vaker gehoord en heb het altijd een rare stellingname gevonden. Als je bedenkt dat deze plaat hun doorbraak naar dat grote publiek betekende, kun je m.i. moeilijk volhouden dat ze hun onafhankelijkheid en geloofwaardigheid hebben behouden.

Wanmt dit is een heel andere plaat dan alle voorgaande albums van de band, en het geluid is hier dusdanig poppy, toegankelijk en gestroomlijnd dat ze hiermee wel een goot publiek móesten bereiken.
Niet dat ik daar persoonlijk zoveel moeite mee heb (commercialiteit is voor mij niet per definitie een vies woord), maar ik word altijd een beetje moe van die beweringen dat R.E.M. als eerste 'alternatief' naar de mainstream bracht en de deur open zette voor andere alternatieve rockbands.

Hoe je het ook wendt of keert - en of ze het nu bewust hebben gedaan of niet - dit is gewoon een mainstream popplaat. En eigenlijk een tamelijk onevenwichtige. Losing my religion is ronduit briljant, maat Shiny happy people ging my snel stierlijk vervelen. Near wild heaven is gewoon een flauw en oppervlakkig nummer. En met Low kan ik eerlijk gezegd ook niet zoveel.
Afgezien van 'Religion' staan de hoogtepunten voor mij aan het einde van de plaat: de trits Half a world away, Country feedback en Me in honey.

Out of Time is inderdaad hun meest pop-achtige plaat, maar hun doorbraak naar het grote publiek beleefden ze toch al met Document en de singles The One I Love en It's The End Of The World As We Know It.
Natuurlijk is Losing My Religion de superhit die ze nog groter heeft gemaakt, maar uitgerekend dit nummer is een van de minder poppy nummers van deze plaat.

Maar kijk ook naar de opvolgers: ze hadden een heel album kunnen maken met nummers als Shiny Happy People of Radio Song, maar albums als Automatic for The People, Monster en Up zijn toch niet echt commercieel te noemen.

Inderdaad, R.E.M. begon reeds succes te krijgen met "The One I Love", het vorige album "Green" verkocht reeds goed en "Losing My Religion" was het nummer waarmee R.E.M. definitief een wereldband werd en terecht. Opvolger "Automatic for The People" verkocht nog beter, het werd het best verkochte R.E.M.-album waarna het op commercieel gebied geleidelijk bergafwaarts ging. Het is beslist niet zo dat ze voordien een nobele onbekende was, R.E.M. had voordien al een grote aanhang bij studenten en rockliefhebbers en alle albums, inclusief deze "Out of Time" werden ook door de critici geprezen.
Dit album bevat zowel poppy en grappige (Near Wild Heaven, Shiny Happy People) en bloedernstige en melancholische (Low, Country Feedback) nummers. Dit album vormt misschien daardoor minder een geheel maar toont vooral aan dat R.E.M. een veelzijdige band is die heel wat stijlen kan verwerken : rock, folk, country en zelfs rap. Juist door deze wisseling van stijlen en stemmingen vind ik dat een erg boeiend album.

Ik weet niet wie of wat je het 'grote publiek' noemt, maar Losing my Religion was de eerste wereldwijde hit voor REM. The One I Love deed het goed in de VS (kleine top 10 hit), maar haalde in Nederland de hitlijsten niet. De grote doorbraak kwam toch echt pas met Out of Time. Zonder Losing My Religion en wat daarna zou volgen zou REM in Europa echt niet de grote zalen en festivalweides hebben volgespeeld.

Het succes van R.E.M. groeide geleidelijk, in 1989 was R.E.M. reeds hoofdact op Pinkpop maar "Losing My Religion" was hun eerste wereldwijde nr.1-hit. Overigens stopte R.E.M. na het gigantische succes van "Automatic for The People" een tijd lang met tournees buiten een benefietconcert voor Greenpeace, deze band wilde blijkbaar niet té groot worden.

Had dat ook niet met de gezondheid van sommige bandleden te maken?

Dat van Pinkpop wist ik niet. Maar goed, in die tijd was dat nog een alternatief festival (tegenwoordig zou het beter 3FM-pop kunnen heten).

R.E.M. trad reeds in 1985 op in Torhout-Werchter, toen werden ze al redelijk bekend in België. R.E.M. was tenslotte het toeren beu en had een rustpauze ingelast. Toen R.E.M. terug begon met tournees (vanaf 1994) kregen ze te kampen met allerlei gezondheidsproblemen (heel wat concerten werden afgelast), de laatste tijd gaan ze nog zelden op tournee.

Klopt ik was erbij, ik weet nog dat het verschrikkelijk warm was, en Michael Stipe stond daar in een warme winterjas.
Was de tijd van Can't get there from here